Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ, 

ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό, 

Στέλλα ήταν το όνομα της το γλυκό. 

Η Στέλλα απολάμβανε το παιχνίδι και το κυνηγητό, 

της άρεσε να τρέχει στο δάσος, στο βουνό. 

Τα ζωάκια όλα είχε για συντροφιά,

καθώς πήγαινε να δει την καλή της τη γιαγιά. 

Το σπίτι της γιαγιάς ήταν ψηλά στου βουνού την κορυφή, 

και με χιόνι ήταν πάντα καλυμμένη η σκεπή.

Από την καμινάδα πάντα έβλεπες τον καπνό να ξεπροβάλει,

μιας και η γιαγιά της στο τζάκι μαγείρευε πάντα στο τσουκάλι. 

Όταν η Στέλλα πήγαινε της έψηνε πάντα κάστανα και ψωμί, 

γιαυτό η Στέλλα λάτρευε να πηγαίνει εκεί. 

Ένα πρωί η μαμά φώναξε τη Στέλλα και της είπε με τη γλυκιά της τη φωνή, 

<<Στέλλα θέλω να πας αυτό το καλάθι στη γιαγιά σου με προσοχή. 

Η γιαγιά σου αρρώστησε και είναι στο κρεβάτι ξαπλωμένη, 

γιαυτό και της έφτιαξα μια σούπα, έξτρα χυλωμένη. >>

Η Στέλλα δεν έχασε ούτε λεπτό και πήγε να ετοιμαστεί, 

φόρεσε το κόκκινο αδιάβροχο μπουφάν της, γιατί έβρεχε πολύ. 

Πήρε το καλάθι και ξεκίνησε με βήμα γοργό, 

είχε δρόμο για να ανέβει στο βουνό. 

Η μαμά της τη χαιρέτισε με δύό φιλιά, 

<<Πρόσεχε το καλάθι σου και τα μάτια σου ανοιχτά. 

Το δρόμο ακολούθησε και μην χασομερήσεις, και πάρε με στο κινητό κινδύνους αν συναντήσεις.>>

Η Στέλλα είχε φτάσει ήδη στα μισά της διαδρομής για της γιαγιάς το σπιτάκι, 

μα ξαφνικά σαν να άκουσε έναν θόρυβο πίσω από ένα θαμνάκι. 

Πήγε κοντά και τι να δει!! 

Ένα λυκάκι μικρό ξεπρόβαλε από εκεί. 

<<Αχ καημένο μου θα πεινάς πολύ>>

του είπε και αμέσως είχε μια ιδέα φοβερή. 

Αμέσως έβγαλε από το καλάθι της, τη σούπα τη ζεστή, 

και την πρόσφερε απλόχερα, δίχως κάτι άλλο να σκεφτεί. 

Το λυκάκι την έφαγε αμέσως και δυνάμωσε ξανά.

Ευχαρίστησε τη Στέλλα και έφυγε μακριά. 

Η Στέλλα ξεκίνησε να συνεχίσει τη διαδρομή, 

μα άρχισε να είναι λίγο σκεπτική. 

<<Χμ, τώρα που το λυκάκι έφαγε όλο το φαγητό, 

πρέπει κάτι γρήγορα να σκεφτώ. 

Τι να δώσω στην καλή μου τη γιαγιά, 

να μαζέψω μήπως λίγα μανιτάρια ή να γυρίσω πίσω στη μαμά; >>

Και εκεί που προσπαθούσε μια λύση να σκεφτεί, 

παρατήρησε μια ταμπέλα που δεν είχε ξαναδεί εκεί. 

<<Προς εργαστήριο του Άγιου Βασίλη >>, έγραφε πάνω και έδειχνε μια στροφή αριστερά, 

και η Στέλλα ευθύς αμέσως πέταξε από χαρά. 

Άλλαξε μονοπάτι και έστριψε προς τα εκεί, 

Σίγουρη πως κάτι νόστιμο θα έβρισκε για τη γιαγιά εκεί. 

Ξαφνικά ανάμεσα από δέντρα ψηλά, 

φάνηκε το εργαστήριο του Άγιου Βασίλη και τα ξωτικά. 

Είχαν όλα τους πολύ δουλειά, 

Και έτσι δεν παρατήρησαν τη Στέλλα που είχε μείνει εκεί να τους κοιτά. 

Ένα ξωτικό έκοβε ξύλα σε κομμάτια μικρά, 

άλλο τα έπαιρνε για να φτιάξει ξύλινα παιχνίδια για τα παιδιά. 

Άλλο ξωτικό τύλιγε δώρα σε πολύχρωμο χαρτί, 

Και άλλο ξωτικό έβαζε κορδέλα πάνω στο κουτί. 

Εκεί στο βάθος δύο ξωτικά ετοίμαζαν γλυκά και μπόλικες λιχουδιές. 

Κέικ, σοκολάτες, γλειφιτζούρια και καραμέλες χρωματιστές. 

Η Στέλλα σκέφτηκε να γεμίσει το καλάθι της με μπόλικα γλυκά,

ναι να τα πάει ευθύς αμέσως να τα φάει μαζί με τη γιαγιά.

Μα εκεί που έβαζε στο καλάθι τις λιχουδιές,

ξαφνικά άκουσε σπαρακτικές κραυγές.

<<Αουτς αουτς έκαψα τα δαχτυλάκια μου από το ταψί,

πως θα μαγειρέψω τώρα η καψερή;>>

Η Στέλλα κοίταξε και τι να δεί.

Ήταν η γυναίκα του Άγιου Βασίλη με την κόκκινη της τη στολή.

Φορούσε κόκκινο καπέλο και κόκκινη ποδιά

και ήταν περιτριγυρισμένη από όλα τα ξωτικά. 

<<Καλά μου ξωτικά τι συμφορά μας βρήκε και μεγάλο κακό,

Για τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή πως θα μαγειρέψω τώρα εγώ ;

Θα πρέπει να ακυρώσουμε τα Χριστούγεννα γιαυτή τη χρονιά, 

γιατί πως θα γιορτάσουμε δίχως Χριστουγεννιάτικα γλυκά. >>

<<Όχιιιιιιιι>>, πετάχτηκε η Στέλλα από τη κρυψώνα και τους άφησε όλους με το στόμα ανοιχτό.

κι όλα τα ξωτικά αναρωτήθηκαν <<Πως βρέθηκε αυτή εδώ;>>

Μα η Στέλλα συστήθηκε και χαμογέλασε πλατιά 

<<Λύση στο πρόβλημα σας έχω εγώ, ακούστε με καλά.

Δεν γίνεται να ακυρώσουμε τα Χριστούγεννα την αγαπημένη μου γιορτή,

γιατί είμαι σίγουρη τα παιδιά όλου του κόσμου θα απογοητευτούν πολύ.

Την καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου ξέρω πολύ καλά εγώ>>,

είπε και έβγαλε από την τσάντα της το κινητό. 

<< Μαμά έλα γρήγορα πάνω στο βουνό,

μην πεις τίποτα σε κανέναν, κράτα το μυστικό.

Λίγο πριν στρίψεις για το σπίτι της γιαγιάς πίσω από ένα δέντρο ψηλό,

βρίσκεται του Άγιου Βασίλη το Χριστουγεννιάτικο χωριό.

Η γυναίκα του Άγιου Βασίλη έκαψε τα δάχτυλα της από ένα ταψί,

και πρέπει να έρθεις γρήγορα να βοηθήσεις στην κουζίνα τώρα εσύ.>>

Η μαμά της Στέλλας ξαφνιάστηκε με το τηλεφώνημα αυτό,

αλλά δίχως να χάσει στιγμή ξεκίνησε για το βουνό.

Δύο ξωτικά την περίμεναν δίπλα από το δεντράκι

και την οδήγησαν στο ξύλινο σπιτάκι.

Έτσι η μαμά ξεκίνησε το ψήσιμο δίχως να χάσει λεπτό,

έχοντας τη Στέλλα δίπλα της για βοηθό.

Εξάλλου πάντα όταν μαγείρευαν μαζί,

κάθε γλυκό ή φαγητό έβγαινε νόστιμο πολύ. 

Κέικ, μάφιν, λουκουμάδες και μπισκοτάκια 

πίτες και ζουμερά τυροπιτάκια. 

Βασιλόπιτες αλμυρές και γλυκές με σχέδια πολλά

για να ικανοποιήσουν όλα τα παιδιά. 

<<Χμμ κάτι λείπει όμως>>, είπε η μαμά 

παρόλο που είχαν ψήσει αμέτρητα ταψιά.

<<Πρέπει να ετοιμάσουμε μια ακόμη συνταγή,

κάτι που δεν πρέπει να λείπει από την Χριστουγεννιάτικη γιορτή>>

<<Το βρήκα!>>, είπε η Στέλλα με μια φωνή.

<<Τα κουραμπιεδάκια της γιαγιάς φυσικά, πως δεν το σκεφτήκαμε από την αρχή.>>

Θυμόταν τη συνταγή από έξω και ανακατωτά,

γιατί την έκανε κάθε χρόνο παρέα με τη γιαγιά.

 Ετοίμαζε το ένα ταψί μετά το άλλο με μικρά κουραμπιεδάκια,

και σε όλα τα ξωτικά τους τρέχαν τώρα τα σαλάκια. 

Ακόμη και ο Άγιος Βασίλης δεν μπόρεσε να αντισταθεί,

ήρθε γρήγορα εκεί, ένα να γευτεί. 

<<Μμμ αυτά τα κουραμπιεδάκια είναι νόστιμα πολύ,

αυτή θα είναι πλέον η επίσημη Χριστουγεννιάτικη μας συνταγή. 

Θέλω κάθε Χριστούγεννα το κάθε σπίτι να μοσχομυρίζει με κουραμπιεδάκια βουτυρωμένα,

και σαν χιόνι, με άχνη να είναι πάντα στολισμένα. >>

είπε και καταβρόχθισε άλλα δύο, 

και ευθύς αμέσως γύρισε στη Στέλλα και είπε όλο μπρίο

<<Μικρό μου κορίτσι από σήμερα θα είσαι επίσημα της κουζίνας μας βοηθός,

χάρη σε αυτή τη συνταγή , στη γιορτή θα γίνει φέτος πανικός.  

Αυτοί οι κουραμπιέδες μου θύμισαν τη δική μου τη γιαγιά, 

και μου έφεραν στο μυαλό μια ανάμνηση γλυκιά. 

Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για δώρα και για υλικά αγαθά,

είναι για να μοιράζεσαι απλές στιγμές, ήρεμα και οικογενειακά.

Η πιο ωραία ανάμνηση που μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά,

είναι, μα τι άλλο, να μαγειρέψετε παρέα μια νόστιμη λιχουδιά. 

Η γεύση και η μυρωδιά από άχνη, βανίλια και μυρωδικά,

θα τους μείνει για πάντα στο μυαλό αλλά και στην καρδιά. >> 

Και αφού τελείωσε τα λόγια του αυτά, 

μάζεψε τριγύρω του όλα τα ξωτικά. 

Η απόφαση ήταν από κοινού αυτή,

να φορέσει η Στέλλα το μαγικό κόκκινο σκουφί.

<<Κοκκινοσκουφίτσα, η μικρή μας Σεφ>>, φώναξαν όλα τα ξωτικά μαζί

και η Στέλλα, με αυτόν τον τίτλο, ήταν χαρούμενη πολύ.

Έγινε επίσημα του Άγιου Βασίλη η μικρή βοηθός,

και στη κουζίνα πήγε μπρος ολοταχώς. 

<<Ευχαριστώ μέσα από την καρδία μου για αυτή την ευκαιρία,

μα τώρα πια τέρμα τα αστεία.  

Δεν έχει άλλα γλυκά για ψήσιμο σήμερα, έχουμε ήδη αρκετά,

ήρθε η ώρα να μαγειρέψουμε κάτι για την καλή μου τη γιαγιά. 

Η καημένη, τη σούπα της τόση ώρα περιμένει στο σπιτάκι της το μικρό,

κι τώρα θα πεινάει κι αυτή σαν το λυκάκι το μικρό.>>

Κι έτσι όλοι μαζί βάλανε ένα χεράκι, 

και ετοίμασαν για τη γιαγιά το πιο νόστιμο φαγάκι.

Πήγαν στο σπίτι της γιαγιάς να φάνε όλοι μαζί, 

μα είχαν και παρέα δεν ήταν μοναχοί. 

Μαζί με τον Άγιο Βασίλη και τα ξωτικά,

όλα τα ζωάκια του δάσους κάνανε ουρά. 

Είχαν μυρίσει από μακριά το νόστιμο φαγητό,

έτσι δεν μπορούσαν να λείπουν κι αυτά από τον χορό.

Και μέσα από αυτή την ωραία στιγμή ανάμεσα σε γέλια και χαχανητά,

που όλοι μοιράστηκαν τα νόστιμα φαγητά,

θα μείνει σε όλους μια ανάμνηση γλυκιά,

και έτσι όμορφα κλείνει αυτή η βραδιά.

Κάθε χρόνο, λίγο πριν τα Χριστούγεννα η Στέλλα ανέβαινε πάντα στο βουνό,

φορώντας το κόκκινο σκουφάκι της το μαγικό.

Φρόντιζε να γεμίζουν όλα τα σπίτια με κουραμπιεδάκια μικρά,

και να είναι τα Χριστούγεννα , για όλους πιο γλυκά.

Το μυστικό ήταν στης Στέλλας το μαγικό κόκκινο σκουφί,

που όποιος το φοράει και μαγειρεύει, 

φτάνει για να ταΐσει ολόκληρη τη γη.

Η γυναίκα του Άγιου Βασίλη χάρηκε πολύ που το δώσανε στη Στελλίτσα,

μήπως και έτσι έπεφτε λίγο, του λαίμαργου, Άγιου Βασίλη η κοιλίτσα...... 

********************************************************************************

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2023

Η συνταγή με τα νόστιμα κουραμπιεδάκια συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο μας 'Το ημερολόγιο ενός μικρού Σεφ' που κυκλοφορεί από εκδόσεις Φυλάτος. 

Το βιβλίο μας έχει σύνολο 15 εύκολες συνταγές να φτιάξετε με τους μικρούς σας Σεφ καθώς και χώρο για αναμνηστική φωτογραφία από τα πρώτα τους μαγειρέματα. Έτσι θα θυμούνται τα παιδιά μια όμορφη ανάμνηση.

Μπορείτε να το αγοράσετε εδώ --> https://fylatos.com/shop/το-ημερολόγιο-ενός-μικρού-σεφ/

καθώς και σε άλλα συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα Χριστουγεννιάτικα παραμύθια -- >

Τα παραμύθια μας