********************************
Μια φορά κι έναν καιρό,
σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ.
Ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό,
Δέσποινα ήταν το όνομα της το γλυκό.
Η Δέσποινα λάτρευε να παίζει με τα φορέματα της μαμάς της τα μακριά,
φανταζόταν ότι ήταν πριγκίπισσα και έμενε σε ένα κάστρο που βρισκόταν κάπου πολύ ψηλά.
Μαζί της στο παιχνίδι είχε πάντα και τον Ιωάννη, τον μικρό της αδερφό,
στο κάστρο της φαντασίας τους παίζανε, πότε κρυφτό και πότε κυνηγητό.
Μια μέρα βροχερή, που δεν μπορούσαν να βγούνε βόλτα στη παιδική χαρά,
αρχίσαν να παραπονιούνται ότι βαριούνται στη μαμά.
Η μαμά τους τότε είχε μια ιδέα φοβερή.
< Μιας και θα μείνουμε σπίτι σήμερα, ευκαιρία να καθαρίσουμε και να κάνουμε μια γενική.>>.
Πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση η μαμά,
έτρεξαν στην κρεβατοκάμαρα για να παίξουν και όχι να καθαρίσουν φυσικά.
Η Δέσποινα είπε στον αδερφό της πως αν ήταν πριγκίπισσα δεν θα καθάριζε ποτέ το δωμάτιο της,
και όλη μέρα θα άλλαζε φορέματα και θα πήγαινε βόλτα με το άλογο της.
Μα πριν τελειώσει τη φράση της αυτή,
άκουσαν τη μαμά τους να τους φωνάζει με τη γλυκιά της τη φωνή.
<< Δέσποινα, Ιωάννη που είστε, έρχομαι να σας βρω!>>,
αμέσως οι δύο τους κρύφτηκαν μέσα στην ντουλάπα, δεν έχασαν λεπτό.
Τα γέλια τους, προσπαθούσαν να συγκρατήσουν και τα χαχανητά,
αναρωτιόνταν αν θα τους έβρισκε εκεί μέσα η μαμά.
Ξάφνου, ένας θόρυβος ακούστηκε δυνατός, σαν μπουμπουνητό.
Σαν άνοιξαν την ντουλάπα να βγούνε έξω, έμειναν με το στόμα τους ανοιχτό.
Δεν ήταν πλέον στην κρεβατοκάμαρα της μαμάς, αλλά σε ένα άλλο δωμάτιο, βγαλμένο από άλλη εποχή.
Τεράστιοι πίνακες διακοσμούσαν τον ψηλό τοίχο και στο πάτωμα ήταν στρωμένο ένα κόκκινο χαλί.
Τα έπιπλα έμοιαζαν με αντίκες και ήταν καλυμμένα όλα με ύφασμα χρυσό.
Ήταν ξεκάθαρα ένα δωμάτιο αριστοκρατικό!
<< Μα που είμαστε, πως βρεθήκαμε εδώ>>, είπε η Δέσποινα στον μικρό της αδερφό
μα πριν προλάβει να της απαντήσει άνοιξε η πόρτα και έγινε κάτι πέρα για πέρα μαγικό.
Μια γυναίκα μπήκε μέσα φουριόζα πολύ.
Φορούσε ένα μακρύ φόρεμα και ένα πελώριο στέμμα στο μαζεμένο της μαλλί.
<< Ακόμη έτσι είστε εσείς οι δυο, γρήγορα ετοιμαστείτε και κατεβείτε κάτω στην αυλή.
Οι υποχρεώσεις μας τρέχουν, σήμερα είναι μέρα πολύ σημαντική>>.
Τα δυο αδέρφια αναγνώρισαν αμέσως τη φωνή της μαμάς τους και τις έκαναν μια σφιχτή αγκαλιά.
<<Μαμά γιατί είσαι ντυμένη Βασίλισσα >>, ρώτησε ο Ιωάννης με απορία, καθώς τη γέμιζε με φιλιά.
Η μαμά Βασίλισσα δεν απάντησε, άρχισε να βγάζει ρούχα από τη ντουλάπα και να δίνει οδηγίες στα παιδιά,
<<Εσύ Δέσποινα θα βάλεις αυτό το φόρεμα με τα χρυσά κουμπιά.
Εσύ Ιωάννη θα βάλεις αυτή τη στολή
και μη ξεχάσεις πάλι να πάρεις πανοπλία και σπαθί. >>
Η Δέσποινα και ο Ιωάννης ακολούθησαν τις οδηγίες της Βασίλισσας πιστά
και ήταν έτοιμοι μέσα σε λίγα λεπτά.
Ακολούθησαν τη μαμά τους, διασχίζοντας ένα διάδρομο σκοτεινό,
που και που συναντούσαν και κάποιον φρουρό.
Έφτασαν σε μια αίθουσα τεράστια, σαν γήπεδο ποδοσφαιρικό
και εκεί έμειναν ξανά με το στόμα τους ανοιχτό.
Βρισκόταν σε ένα παλάτι, σαν αυτά που διάβαζαν στα παραμύθια.
δεν ήταν όνειρο, ήταν εκεί στα αλήθεια!!!
Η ντουλάπα της μαμάς πρέπει να ήταν μαγική,
δεν μπορούσαν αλλιώς να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν εκεί!
Στην αίθουσα βρισκόταν κόσμος και μπόλικο φαγητό,
μια ορχήστρα έπαιζε έναν μελωδικό σκοπό.
Οι γυναίκες υποκλίνονταν στην Δέσποινα με χάρη,
και οι άντρες χαιρετούσαν τον Ιωάννη, βγάζοντας το καπέλο τους από το κεφάλι.
<< Ιωάννη είμαστε πολύ τυχεροί, μάλλον ήρθαμε σε μια άλλη εποχή.
Μια εποχή που μας ταιριάζει κουτί.
Τέρμα το συμμάζεμα του σπιτιού και η γενική,
Εγώ είμαι μια πριγκίπισσα και εσύ πρίγκιπας, ασυζητητί!>>,
είπε η Δέσποινα με ένα χαμόγελο πλατύ
κι άρχισε να χορεύει από τη χαρά της την πολλή.
Ο Ιωάννης από την άλλη έτρεξε στον μπουφέ κι άρχισε να δοκιμάζει ότι έβλεπε μπροστά
από κρέας, πίτες, φρούτα μέχρι κάθε είδους λιχουδιά.
Η χαρά τους όμως δεν κράτησε πολύ,
τρομπέτες άρχισαν να παίζουν και όλοι καθίσαν προσοχή.
Μια πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ο Βασιλιάς με τους ακόλουθούς του στο πλευρό,
που τον οδήγησαν να καθίσει σε έναν θρόνο μεγάλο και επιβλητικό.
Επικράτησε απόλυτη ησυχία για μερικά λεπτά,
μέχρι που η Δέσποινα φώναξε όλο ενθουσιασμό << Μπαμπααααααααα...>>.
Έτρεξαν στην αγκαλιά του και τον γέμισαν φιλιά,
του πήγαινε πολύ το στέμμα και τα μούσια τα μακριά.
Ο Βασιλιάς Μπαμπάς έδωσε τότε σήμα να συνεχίσει η μουσική
<<Παιδιά μου σήμερα έχετε εκπαίδευση σκληρή.
Για να κρατήσεις ένα βασίλειο ενωμένο, θέλει δουλειά πολύ.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, μην χάνουμε λεπτό....>>
είπε ο Βασιλιάς μπαμπάς, διώχνοντας ένα βηχαλάκι απτό λαιμό....
Πρώτη πρώτη φάνηκε μια δασκάλα με μεγάλα γυαλιά,
να μάθει στη Δέσποινα Αρχαία, Ιστορία και Μαθηματικά.
Δεύτερος ήρθε ένας μουσικός να τις μάθει να παίζει πιάνο και βιολί,
και πως να μην μπερδεύει το σολ με το ντο ρε μι.
Μετά ήρθε μια μοδίστρα και άρχισε να κόβει και να ράβει πατρόν με υφάσματα πολλά,
μαθαίνοντας της κέντημα και σταυροβελονιά.
Στη συνέχεια ήρθε ένας δάσκαλος ιππασίας φέρνοντας μαζί του ένα άλογο με τρίχωμα χρυσό,
να της μάθει να ιππεύει σαν αμαζόνα με δεξιοτεχνία και επαγγελματισμό.
Τέλος, ήρθε μια κυρία να της μάθει να στέκεται σωστά,
ισορροπώντας ένα βιβλίο στο κεφάλι και να περπατάει αργά αργά.
Από την άλλη και ο Ιωάννης δεν σταμάτησε λεπτό.
Ξιφασκία όλη μέρα, μαθαίνοντας να αντιμετωπίζει τον εχθρό.
Τοξοβολία, ακόντιο και σκληρή γυμναστική,
για να χτίσει ένα γερό και υγιή κορμί.
Επίσης μάθαινε Ιστορία, Μαθηματικά και Πολιτική
για να γυμνάσει και το μυαλό του και να έχει νους υγιή.
Η μέρα έμοιαζε ατελείωτη και τα παιδιά είχαν κουραστεί πολύ,
Άρχισαν να παραπονιούνται πως δεν έχουν άλλη αντοχή.
Όμως ο μπαμπάς Βασιλιάς είχε ακόμη να τους διδάξει πράγματα πολλά,
όπως Γεωγραφία, Σαβουάρ βιβ και Γαλλικά.
Και αφού τελείωσε η εκπαίδευση το βράδυ αργά,
τα δύο αδέρφια επέστρεψαν στο δωμάτιο τους εξαντλημένοι για τα καλά.
Ανυπομονούσαν να ξαπλώσουν να κοιμηθούν στα μεγάλα και αναπαυτικά τους κρεβατάκια,
μέχρι που άκουσαν κάτι περίεργο τα μικρά τους τα αυτάκια.
Η μαμά Βασίλισσα ερχόταν για να τους ετοιμάσει το μπάνιο τους και να τους μιλήσει για την περιποίηση και τον καλλωπισμό,
γιατί ως γνωστόν, οι πριγκίπισσες και οι πρίγκιπες πρέπει να διατηρούν το σώμα τους προσεγμένο και καθαρό.
<<Ωχ όχι! Δεν αντέχω άλλο μάθημα>>, είπε η Δέσποινα και τράβηξε από το χέρι τον μικρό της αδερφό.
<<Γρήγορα έλα μαζί μου, ώρα να παίξουμε κρυφτό>>.
Κρύφτηκαν μέσα στη μαγική ντουλάπα για να γλυτώσουν από τη μαμά.
Και τότε ακούστηκαν πάλι τα φοβερά μπουμπουνητά!
Μόλις άνοιξαν τη μαγική ντουλάπα άρχισαν να φωνάζουν από χαρά.
Ήταν πάλι πίσω στη παλιά και γνώριμη κρεβατοκάμαρα της μαμάς και του μπαμπά.
Έτρεξαν αμέσως και αγκάλιασαν τη μαμά,
με μια φωνή της είπαν δυνατά.
<<Μαμά κάθισε στην πολυθρόνα σου αναπαυτικά,
να καθαρίσουμε το σπίτι είναι τώρα, η δική μας η σειρά.
Κανένα άλλο Βασίλειο δεν αξίζει περισσότερο από αυτό εδώ το σπιτικό,
γι' αυτό εμείς θα φροντίσουμε να το κρατάμε πάντα καθαρό>>.
Ευθύς αμέσως πήγανε στο δωμάτιο τους και άρχισαν τα παιχνίδια τους να τακτοποιούν με προσοχή.
Το κάθε ένα έμπαινε στο σωστό κουτί.
Σε ένα κουτί κράτησαν παιχνίδια αγαπημένα,
Σε ένα άλλο παιχνίδια για χάρισμα, για να μην πάνε χαμένα.
Στο τρίτο έμπαιναν για ανακύκλωση τα καταστραμμένα.
Μόλις τελείωσαν έτρεξαν στη πολυθρόνα και αγκάλιασαν σφιχτά τη μαμά,
η οποία είχε παραξενευτεί πολύ από αυτή τους τη συμπεριφορά.
Η Δέσποινα τότε της εξιστόρησε τα πάντα για το τι τους είχε συμβεί.
Και πως το να είσαι Πρίγκιπας και Πριγκίπισσα είναι κουραστικό πολύ.
Η μαμά γέλασε και συμφώνησε κι αυτή με αυτό,
μα ξαφνικά ακούστηκε ένα γουργουρητό.
Ήταν από του Ιωάννη την κοιλιά,
ο καημένος με τόσα που έκανε σήμερα πεινούσε για τα καλά.
Μια νόστιμη μυρωδιά ερχόταν από την κουζίνα και πήγαν όλοι τους προς τα εκεί.
Ήταν ο μπαμπάς τους ο Μιχάλης, που είχε αναλάβει τη μαγειρική.
Είχε στρώσει πραγματικά ένα τραπέζι Βασιλικό,
ένα λουκούλλειο γεύμα σωστό!
Φάγανε όλοι μαζί γελώντας και απολαμβάνοντας το κάθε λεπτό,
γιατί οι οικογενειακές στιγμές είναι πιο σημαντικές από οποιοδήποτε Βασιλικό Θεσμό.
<<Ώρα για ύπνο>>, είπε ο μπαμπάς με δυνατή φωνή,
παριστάνοντας τον Βασιλιά, έδωσε διαταγή.
Η Δέσποινα και ο Ιωάννης έτρεξαν στο δωμάτιο τους με γέλια και χαχανητά,
κι αμέσως κοιμήθηκαν σαν δυο πουλάκια μικρά.
Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό,
τα δύο αδέρφια έμαθαν σήμερα κάτι πολύ σημαντικό.
Το να είσαι Πρίγκιπας ή Πριγκίπισσα είναι απαιτητική δουλειά,
γι' αυτό και δεν θα ξαναέπαιζαν στη μαγική ντουλάπα ξανά.
Εξάλλου στα μάτια της μαμάς τους είναι πάντα η Πριγκίπισσα Δέσποινα και ο Πρίγκιπας Ιωάννης, παρόλο τις σκανταλιές,
και αντίστοιχα οι δυο τους θα έχουν τη μαμά τους Μελπομένη Βασίλισσα και θα τη βοηθάνε στις δουλειές.
Και κάπου εκεί μέσα στην ησυχία και τα ροχαλητά,
βήματα ακούστηκαν, κάποιος ετοιμαζόταν για μια ακόμη σκανταλιά...
Όχι δεν ήταν η Δέσποινα, ούτε ο Ιωάννης, αλλά ο μπαμπάς που πήγαινε μέσα στη μαγική ντουλάπα να κρυφτεί,
είχε περιέργεια να δει πως θα ήταν Βασιλιάς σε μια άλλη εποχή.
Μπήκε στη μαγική ντουλάπα και σαν άκουσε το μπουμπουνητό,
ανυπομονούσε να φτάσει στο κάστρο το ψηλό.
Σαν άνοιξε τα μάτια του έμεινε να κοιτάει με τα μάτια γουρλωτά,
δεν ήταν μέσα σε κάστρο, ούτε είχε στέμμα στα μαλλιά.
Γύρω του υπήρχαν δεινόσαυροι μεγάλοι και μικροί,
είχε βρεθεί στην Ιουρασική εποχή....
Θαύμαζε το υπέροχο τοπίο και τα πελώρια πλάσματα, μη πιστεύοντας ότι είναι αληθινά,
μέχρι που ένας πτεροδάκτυλος τον εντόπισε από ψηλά.
Την ώρα που έκανε ελιγμό και πήγαινε να του επιτεθεί,
ο μπαμπάς αμέσως έκλεισε τη μαγική ντουλάπα και γύρισε άρον άρον πίσω στη δική του εποχή,
Με ανακούφιση έτρεξε αμέσως στο κρεβάτι του να κοιμηθεί,
ψιθυρίζοντας "Απτό να γίνω μεζεδάκι, καλύτερα να κάνω κάθε μέρα γενική...."
********************************************
Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.
Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου