Ένα προσωποποιημένο παραμυθάκι για τον μικρό Μιχάλη, ο οποίος δεν μπορεί ακόμη να ελέγξει τα συναισθήματα του και αντιδρά απότομα και στη χαρά και στη λύπη με αποτέλεσμα να δημιουργεί ένταση πρώτα στον ίδιο και μετά στην οικογένεια του και στους γύρω από αυτόν. Έχει εντάσεις με τον μεγάλο του αδερφό τον Θοδωρή, αλλά είναι οι καλύτεροι φίλοι!

Μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ. 

 ******************************************************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ,

ζούσε ένα αγοράκι μικρό, 

Μιχάλης ήταν το όνομα του το γλυκό.

Ο Μιχάλης περνούσε τη μέρα του παρέα με τον μεγάλο του αδερφό,

τον θαύμαζε και τον είχε πρότυπο ιδανικό. 

Κι ακόμη και αν το παιχνίδι τους τελείωνε πάντα με φωνές,

στο τέλος πάντα αγαπημένοι κάνανε άπειρες αγκαλιές. 

Ένα πρωί τον ξύπνησε η μαμά με ένα γλυκό φιλί

μα ο Μιχάλης δεν ήθελε να πάει σχολείο, ήθελε κι άλλο να κοιμηθεί.

Γρίνια, κλάματα, φωνές και φασαρία μέχρι να φάει πρωινό,

μόλις γέμισε η κοιλίτσα ετοιμάστηκε στο λεπτό.

Ανυπομονούσε να πάει σχολείο τους φίλους του να δει,

τον Παναγιώτη, τον Στέλιο και τη Μαγδαληνή. 

Μόλις χτύπησε το κουδούνι τους περίμενε μια έκπληξη φοβερή.

Η κυρία Ελένη τους ανακοίνωσε πως σήμερα θα πήγαιναν εκδρομή!

Γέλια, φωνές, τσίτσιδες ακούστηκαν στο προαύλιο από ενθουσιασμό,

ο Μιχάλης με τον Νικήτα ρίξανε και έναν χορό. 

Ευθύς αμέσως μπήκανε όλοι στη σειρά,

θα πήγαιναν για πικ νικ στο δάσος πέρα μακριά. 

Μα τα γέλια γρήγορα χάθηκαν και άρχισαν τα παράπονα και οι μορφασμοί

<<Πότε θα φτάσουμε κυρία, έχουμε κουραστεί;>>.

Ρωτούσαν και ξαναρωτούσαν ένα ένα τα παιδιά,

και ο Μιχάλης από τα νεύρα του έκλαιγε δυνατά. 

Η κυρία Ελένη όμως που τον αγαπούσε πολύ 

του λέγε και του ξανάλεγε πως πρέπει να έχει υπομονή.

 Και όντως μόλις πήραν μια μεγάλη στροφή

η θέα που αντίκρισαν ήταν η καλύτερη αμοιβή.  

Κάθισαν δίπλα στη λιμνούλα να φάνε κολατσιό,

και έβλεπαν τις πάπιες που πλατσούριζαν στο νερό.

Σύντομα άρχισαν όλα τα παιδιά το παιχνίδι με χαρά

κρυφτό και το κυνηγητό κάτω από ενός μεγάλου δέντρου τη σκιά.

Σε αυτό το δάσος υπήρχαν πολλά δέντρα ανθισμένα,

και  άλλα που είχαν πάνω φρούτα γινωμένα. 

Μα πίσω από έναν βράχο υπήρχε ένα δέντρο διαφορετικό πολύ

που γρήγορα τράβηξε των παιδιών τη προσοχή.

Δεν ήταν συνηθισμένο δέντρο αλλά μαγικό

Αντί για καρπούς είχε πάνω του μαγικά καπέλα ένα σωρό.

Τα παιδιά πήγαν κοντά να δούνε τα καπέλα από κοντά,

και τότε άκουσαν το δέντρο να τους μιλά. 

<<Τα καπέλα μου είναι μαγικά

γιαυτό πριν τα φορέσετε σκεφτείτε το καλά. 

Ελέγχουν τα συναισθήματα σας, τη διάθεση και το μυαλό, 

κάθε χρώμα αντιστοιχεί και σε ένα συναίσθημα διαφορετικό. 

Χαρά / Κίτρινο

 
Το κίτρινο καπέλο αν φορέσεις θα σου φέρει χαρά, 

σαν τον ήλιο που λάμπει από ψηλά.  

Λύπη / Μπλε

 Όταν θα είσαι λυπημένος και φορέσεις το καπέλο αυτό,

τη λύπη σου θα εκφράσεις με ένα δάκρυ ζεστό. 

Θυμός / Κόκκινο

 
Όταν θα είσαι θυμωμένος  και γίνεις κόκκινος από θυμό,

τότε θα πρέπει να φορέσεις το καπέλο αυτό.

Το θυμό σου θα διώξει πέρα μακριά,

μέχρι να μετρήσεις από το 1 έως το εννιά. 

Φόβος / Μαύρο 

 
Αν νιώσεις φόβο και ανησυχία

Το καπέλο αυτό θα σου φέρει γαλήνη και ηρεμία.  

Ζήλια / Πράσινο 

Αν νιώσεις ζήλια για κάτι που δεν είναι δικό σου,

αυτό το καπέλο θα γίνει βοηθός σου. 

Περηφάνια / Χρυσό

Όταν καμαρώνεις για κάτι σπουδαίο,
το χρυσό σε στολίζει σαν βραβείο λαμπερό και ωραίο.

Μπορείτε να φορέσετε όποιο θέλετε όταν νιώθετε διαφορετικά,

και το καπέλο θα σας βοηθήσει έτσι μαγικά....>>

Τους είπε το δέντρο και τα παιδιά έμειναν με το στόμα ανοιχτό. 

Ο Μιχάλης πρώτος έδειξε τεράστιο ενθουσιασμό. 

 Ανυπομονούσε να φορέσει τα καπέλα αντιδράσεις να δει,

μιας και ήταν σίγουρος πως θα τον βοηθούσαν πάρα πολύ. 

Τα παιδιά πήραν ένα καπέλο από κάθε χρωματική επιλογή,

και αποφάσισαν να βάλουν το σχέδιο τους σε εφαρμογή.

Να φορέσουν όλοι το κίτρινο καπέλο για να περάσουν τέλεια στην εκδρομή,

και όντως ήταν όλα τους χαρούμενα πολύ. 

Τραγούδησαν, χόρεψαν και έπαιξαν και κυνηγητό 

παίξανε με την μπάλα τους αλλά και κρυφτό.  

Όμως η ομάδα του Μιχάλη έχασε και ο Μιχάλης θύμωσε πολύ,

το κόκκινο καπέλο του φόρεσε δεν έχασε στιγμή.

Αμέσως ο θυμός του έφυγε μακριά

και ο Μιχάλης για την αντίπαλη ομάδα ένιωσε χαρά.  

Είπε συγχαρητήρια στους φίλους του για τη νίκη τους αυτή,

έπαιξαν σωστά και η νίκη τους άξιζε ασυζητητί! 

Ξαφνικά η κυρία Ελένη τους φώναξε ότι τελείωσε η εκδρομή,

κι ο Μιχάλης στεναχωρήθηκε στα αλήθεια πάρα πολύ. 

Δεν ήθελε να σταματήσει το παιχνίδι, περνούσε πολύ καλά

κι έτσι άρχισε να κλαίει πάρα πολύ δυνατά.

Η κ. Ελένη που τον αγαπούσε πάρα πολύ, 

προσπάθησε να τον ηρεμήσει για να φύγουν από εκεί. 

Τότε η συμμαθήτρια του η Στέλλα, του έδωσε να φορέσει το μπλε καπέλο το μαγικό

και ο Μιχάλης όντως το φόρεσε δεν έχασε λεπτό.

Τα δάκρυα του στέρεψαν και η λύπη άρχισε να υποχωρεί,

και αμέσως ένιωσε ευγνωμοσύνη που ήρθε σε αυτή την εκδρομή.  

Μπορεί όλα τα ωραία κάποτε να τελειώνουν και να μένει μόνο μια ανάμνηση γλυκιά,

μα θα πρέπει να τα θυμόμαστε χωρίς λύπη, αλλά με αγάπη και να τα κρατάμε για πάντα στη καρδιά.  

Έτσι και ο Μιχάλης αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά πήραν τον δρόμο για την επιστροφή,

και ήταν όλοι τους χαρούμενοι γιατί πέρασαν καλά στην εκδρομή. 

Μόλις γύρισαν σπίτι ο Μιχάλης είπε τα πάντα στον μεγάλο του αδερφό τον Θοδωρή,

από το μαγικό δέντρο μέχρι το πόσο τέλεια περάσαν στην εκδρομή.

Του είπε για τα μαγικά καπέλα και πόσο τον βοήθησαν με τα συναισθήματα του,

γιαυτό πήρε ένα από κάθε χρώμα να τα έχει όλα δικά του. 

Μα καθώς τα εξιστορούσε  όλα αυτά,

έγινε κάτι που είδε για πρώτη φορά. 

Ο Θοδωρής τον κοιτούσε και δεν έβγαζε μηλιά,

το πρόσωπό του έγινε πράσινο, σαν πιπεριά!

Ο Μιχάλης τότε διέκρινε μια ζήλια στο πρόσωπο του Θοδωρή,

Τον είχε κάνει να ζηλέψει με την εκδρομή τόσο πολύ!  

Το πράσινο καπέλο του έδωσε δίχως να χάσει λεπτό

και έκανε μια μεγάλη αγκαλιά στον μεγάλο του αδερφό. 

Ο Θοδωρής ένιωσε καλύτερα αμέσως με την κίνηση αυτή. 

και δώσανε υπόσχεση να πάνε και οι δύο τους μαζί μια εκδρομή.  

Εξάλλου εκτός από αδελφάκια...

είναι τα καλύτερα φιλαράκια!   

Η μαμά που τους παρακολουθούσε από μακριά,

ανησύχησε μόλις τους είδε αγκαλιά 

Στα μαλώματα και τους τσακωμούς τους είχε συνηθίσει,

και τώρα ο φόβος και ο τρόμος την είχε κατακλύσει.

Ο Μιχάλης και ο Θοδωρής μόλις είδαν τη μαμά, 

το μαύρο καπέλο της έδωσαν με χαρά.

<<Μαμά φόρεσε το μαύρο καπέλο και ο φόβος σου θα φύγει μακριά>>,

είπαν ο Μιχάλης και ο Θοδωρής και τις κάνανε μια σφιχτή αγκαλιά. 

Ο φόβος έφυγε πραγματικά και μετατράπηκε σε αγάπη και ηρεμία

και η μαμά δεν είχε πλέον καμία ανησυχία. 

Ήξερε βαθιά στη καρδιά της πως η αγάπη είναι το καλύτερο γιατρικό,

και με τόση αγάπη που τις δίνουν τα παιδιά της, δεν χρειάζεται κανένα καπέλο μαγικό. 

Κρατήσανε τα μαγικά καπέλα για να θυμούνται τη μέρα αυτή

και που και που τα έδιναν να τα φοράνε οι γιαγιάδες τους, η Τάσα και η Ζωή. 

Κρατώντας τις γιαγιάδες σε ηρεμία με πολλές χαρές,

θα μπορούσαν εύκολα να κάνουν του κόσμου τις σκανταλιές!!!

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό,

με την κ. Ελένη να κρατάει για αυτήν το καπέλο το χρυσό.

Ήταν περήφανη για τον Μιχάλη, αλλά και για όλα τα παιδιά 

και έξαλλου το χρυσό χρώμα πήγαινε πολύ με τα καστανά μακρυά της μαλλιά.

Φρόντισε όμως να φυτέψει ένα καπέλο στου σχολείου τους την αυλή,  

για να φυτρώσουν σύντομα πολλά καπέλα για όσα παιδιά έρχονται εκεί!

************************************************************************

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2025