ένα παραμυθάκι για τον Ορέστη Χρυσοβαλαντη και το αγαπημένο του θέμα που είναι το τρακτέρ 🚜

Αδυναμία έχει στον παππού Αγοράστη αλλά το τρακτέρ είναι του παππού Χρήστου. Επίσης πολύ Αδυναμία έχει στο σκύλο τον Τζορτζ του γείτονα 😍😍😍

Έχει δύο γιαγιάδες που αγαπάει πολύ τη Ματουλα και την Ευγενία. 

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

****************************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε ένα μακρινό χωριό,

ζούσε ένα αγοράκι μικρό,

Ορέστης ήταν το όνομα του το γλυκό.

Το όνομα του το πήρε από τον παππού του, τον Αγοράστη, ένα όνομα σπάνιο, παραδοσιακό.

Που στο χωριό του, τον Πεντάλοφο, ήταν πάρα πολύ γνωστό.

Ο Ορέστης όπως το όνομα του μαρτυρά,

Λάτρευε τη φύση, τα όρη, τα βουνά.

Να επισκεφθεί τον άλλο παππού του, τον Χρήστο, είχε πάντα λαχτάρα και ανυπομονησία,

γιατί είχε για το τρακτέρ του τεράστια αδυναμία. 

Ο παππούς ο Χρήστος του έδειχνε όλη τη δουλειά

και έτσι είχε μάθει για το χώμα, όλα τα μυστικά. 

Ήταν ο καλύτερος βοηθός του παππού, δίχως αμφιβολία, 

όνειρο του ήτανε να οδηγήσει ένα τρακτέρ, με τη πρώτη ευκαιρία.

Σύντομα πλησίαζαν Χριστούγεννα, η αγαπημένη του γιορτή. 

Η μαμά του Ορέστη, η Χρυσούλα, ετοίμαζε και οργάνωνε μια μικρή γιορτή. 

Θα ήταν καλεσμένοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες φυσικά, 

και δύο τρεις φίλοι της μαμάς και του μπαμπά. 

Ο Ορέστης ανυπομονούσε για το πάρτι αυτό, 

γιατί πάντα του άρεσε να ακούει ιστορίες από τους παππούδες ένα σωρό. 

Μια μέρα πριν τη γιορτή, 

Ζήτησε από τη μαμά μολύβι και χαρτί. 

<<Ήρθε η ώρα να γράψω το γράμμα μου στον Άγιο Βασίλη >>, είπε στη μαμά 

Κι άρχισε να γράφει πολύ προσεκτικά. 

Ζήτησε ένα παιχνίδι τρακτέρ, που να είναι σαν αληθινό. 

Να έχει φωτάκια και μπαταρίες για έξτρα χειρισμό. 

Μαζί με το γράμμα, του έκανε και μια ζωγραφιά, 

το έβαλε στον φάκελο και το έδωσε στη μαμά. 

Όταν έφτασε η παραμονή, ήταν όλα έτοιμα για τη γιορτή. 

Οι καλεσμένοι κατέφθασαν από το πρωί. 

Μα για τον Ορέστη ήταν όλα λίγο βαρετά,

<<Πότε θα φέρει ο Άγιος Βασίλης τα δώρα; >>, έλεγε και ξαναέλεγε στη μαμά. 

Κάθισε δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δεντράκι και περίμενε υπομονετικά, 

λίγο οι ομιλίες, λίγο η μουσική άρχισε να νιώθει τα βλέφαρα βαριά. 

Και έτσι δίχως να το καταλάβει αποκοιμήθηκε στη στιγμή, 

παρόλες τις προσπάθειες που έκανε να μείνει ξύπνιος, τον Άγιο Βασίλη να δεί. 

Η μαμά τον πήγε προσεκτικά στο δωμάτιο του και του έδωσε ένα γλυκό φιλί,

<<όνειρα γλυκά να έχεις, αγόρι μου,  μέχρι το πρωί.>>

Ο Ορέστης κοιμόταν βαριά και έριχνε και ένα δυνατό ροχαλητό, 

μα ξαφνικά άκουσε έναν περίεργο θόρυβο ,και ξύπνησε στο λεπτό. 

<<Μα που πήγαν όλοι; >>, αναρωτήθηκε γιατί δεν είδε κανέναν εκεί. 

Το πάρτι είχε τελειώσει εδώ και ώρα, οι γονείς του είχαν ήδη κοιμηθεί κι αυτοί.

Στο παράθυρο πλησίασε και κοίταξε ψηλά, 

ήταν ο Άγιος Βασίλης με το έλκηθρο του πραγματικά!!! 

<<Γιούπι! >> αναφώνησε με χαρά 

κι ευθύς αμέσως έτρεξε και ντύθηκε ζεστά. 

Βγήκε έξω και έμεινε με το στόμα ανοιχτό! 

Όλη νύχτα έριχνε χιόνι πυκνό πυκνό. 

Όλα είχαν γίνει κατάλευκα σαν αχνιστά κουραμπιεδάκια, 

δεν έβλεπες ούτε τους δρόμους, ούτε τα δεντράκια. 

Κοίταξε γρήγορα πάνω στη σκεπή, 

μα ο Άγιος Βασίλης με το έλκηθρο δεν ήταν εκεί. 

<<Μα που πήγε, είμαι σίγουρος πως τον είδα να πετάει στον ουρανό, 

μήπως τα ονειρεύομαι, μήπως υπνοβατώ; >>

Και πριν προλάβει να απογοητευτεί, 

άκουσε πιο πίσω του μια γλυκιά φωνή. 

Γύρισε και είδε τον Άγιο Βασίλη, δεν ήταν καθόλου όνειρο πια, 

φορούσε κόκκινη στολή και είχε γένια λευκά. 

<<Καλό μου παιδί, τι κακό με βρήκε, τι συμφορά. 

Τα φρένα μου χάλασαν στα ξαφνικά. 

Αντί να προσγειωθώ στου σπιτιού σου τη σκεπή, 

το έλκηθρο μου έπεσε στου γείτονα την αυλή. 

Με χιόνι καλύφθηκε ολοσχερώς, 

πως θα μοιράσω τώρα όλα τα δώρα ο καψερός; 

Προσπαθήσαμε τα πάντα για να ξεκολλήσει το έλκηθρο από το χιονιά, 

μα οι τάρανδοι μου κουράστηκαν, κατέβασαν τα αυτιά. 

Ακόμη και ο σκύλος ο Τζωρτζ προσπάθησε να μας τραβήξει έξω από το χιόνι το πυκνό, 

μα πάγωσαν οι πατούσες του και έφυγε στο λεπτό >>.

Ο Ορέστης άκουγε τον Άγιο Βασίλη προσεκτικά, 

κι αμέσως του ήρθε μια ιδέα έτσι στα ξαφνικά. 

Έτρεξε μέσα στο σπίτι του βιαστικά, 

και κάλεσε ενισχύσεις, τον παππού και τη γιαγιά. 

Ο παππούς Χρήστος κατέφθασε με το τρακτέρ του φυσικά, 

ο Ορέστης ανέβηκε επάνω κι αρχίσανε μαζί να δουλεύουνε σκληρά. 

Έδεσαν το έλκηθρο στο τρακτέρ και το τράβηξαν από το χιόνι με προσοχή, 

και έτσι οι τάρανδοι μπόρεσαν να πετάξουν ξανά πάνω στη σκεπή. 

Μα και η γιαγιά Ευγενία από την άλλη δεν κάθισε λεπτό, 

πρόσφερε σε όλους ένα ρόφημα ζεστό. 

Τόσο ζεστό που η μύτη του Ρούντολφ έβγαζε καπνούς. 

Ο Άγιος Βασίλης τους ευχαρίστησε από καρδιάς, 

πήρε και για το δρόμο, λίγα από τα μπισκοτάκια της γιαγιάς. 

<<Χάρη σε εσένα Ορέστη μου, θα μπορέσω να γυρίσω όλο τον κόσμο και να μοιράσω τα δώρα σε όλα τα παιδιά. 

Υπόσχομαι από εδώ και πέρα θα προσέχω στη προσγείωση διπλά. >>,

είπε ο Άγιος Βασίλης και τους χαιρέτισε από ψηλά, 

το έλκηθρο χάθηκε.... έτσι μαγικά. 

Η μαμά του η Χρυσούλα άκουσε τις φωνές και βγήκε έξω στην αυλή,

μα μια χιονόμπαλα έσκασε πάνω της με ορμή. 

Είδε τον Ορέστη να παίζει χιονοπόλεμο με τον παππού και τη γιαγιά, 

<<Ααα δεν είναι δίκαια πράγματα αυτά. >>,

είπε και έφτιαξε μια χιονόμπαλα μεγάλη, 

στο παιχνίδι μπήκε κι αυτή, μιας και όταν ήταν παιδί, ο χιονοπόλεμος ήταν η αδυναμία της η μεγάλη. 

Έλα όμως που ξύπνησε και ο μπαμπάς του ο Νίκος και μπήκε στο παιχνίδι και αυτός, 

μιας και στο χιονοπόλεμο ήταν σβέλτος, όταν ήτανε μικρός. 

Ο Ορέστης όμως κάλεσε ξανά ενισχύσεις, τον παππού Αγοράστη και τη γιαγιά του τη Ματούλα

κι όλη τη νύχτα παίζανε όλοι τους σαν μικρά παιδιά, μέχρι να γίνει στον κάθε ένα τους, κόκκινη η μυτούλα.

Ήταν το καλύτερο παιχνίδι που θα μπορούσε να παίξει ο Ορέστης τη μέρα αυτή, 

που η μαγεία των Χριστουγέννων, ήταν ακόμη εκεί. 

Σύντομα μπήκαν μέσα στο σπίτι όλοι να ζεσταθούν με γέλια και αγκαλιές, 

και η μαμά παρατήρησε ότι έλειπε ένας κουραμπιές. 

Όχι οποιοσδήποτε κουραμπιές φυσικά.... 

μα ο κουραμπιές που άφησαν δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο για τον Άγιο Βασίλη! 

<<Ο Άγιος Βασίλης ήρθε και σου άφησε το δωράκι σου>>, είπαν ταυτόχρονα η μαμά και ο μπαμπάς, 

και ο Ορέστης το άνοιξε με μιας. 

Ήταν το δώρο που είχε ζητήσει, ένα τρακτέρ, έτσι όπως το είχε φανταστεί.... 

και δεν μπορούσε να κλείσει καλύτερα η βραδιά αυτή!

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό, 

αυτή η νύχτα θα μείνει σε όλους για πάντα στο μυαλό. 

Γιατί δεν φτάνουν μόνο τα δώρα και τα υλικά αγαθά, 

πρέπει τα Χριστούγεννα οι μεγάλοι να γίνονται κι αυτοί πάλι παιδιά.... 

**************************************

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2022