Ένα παραμυθάκι για τη δασκάλα της Βενετίας, την κυρία Γιώτα. 

Η Βενετία λατρεύει τα παραμύθια και να ζωγραφίζει. 

Η κυρία Γιώτα αγαπάει πάρα πολύ τη δουλειά της, δηλαδή τα παιδάκια, έχει και αυτή δύο. Της αρέσουν τα γλυκά και οι μελισσουλες γιαυτο και το σχολείο λέγεται « Τα μελισσακια». 

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

***********************************

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ, 

ζούσε μια δασκάλα που αγαπούσε πάρα πολύ όλα τα παιδιά, 

κάθε μέρα πήγαινε στον παιδικό με πολλή χαρά. 

Ένα πρωινό έφτασε πρώτη η Βενετία, 

<<Καλημέρα>>, φώναξε από μακριά στην αγαπημένη της κυρία. 

Η κυρία Γιώτα φρόντιζε τον κήπο στου σχολείου την αυλή, 

<<Βενετία μου, έλα να με βοηθήσεις>>, είπε με τη γλυκιά της τη φωνή. 

Οι δύό τους άρχισαν να ποτίζουν τα λουλούδια και να τραγουδάνε δυνατά, 

μα έγινε κάτι μαγικό τελείως στα ξαφνικά! 

Την ώρα που η κυρία Γιώτα έκοψε μια τουλίπα πορτοκαλί, 

μεταμορφώθηκε σε μέλισσα, παρασέρνοντας και την Βενετία μαζί. 

Είχαν γίνει τώρα δύο μικρές μελισσούλες στα αληθινά, 

κι άρχισαν να πετούν τριγύρω με τα μικρά τους τα φτερά. 

Πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι με μεγάλη ευκολία, 

η κυρία Γιώτα κάθισε σε μια μαργαρίτα και σε ένα ζουμπούλι  η Βενετία. 

Απολάμβαναν το άρωμα και τη γύρη των λουλουδιών, 

μέχρι που ένας φτερωτός φίλος έδωσε το παρών. 

Ήταν ένας τζίτζικας που τραγουδούσε πάνω σε μια τριανταφυλλιά, 

Δύο πεταλούδες χόρευαν γύρω του με τα γαλάζια τους φτερά. 

Τότε η κυρία Γιώτα είπε στην Βενετία, 

<<Η φύση έχει τόση ηρεμία, όσο και γοητεία>>.

Η Βενετία συμφώνησε και στη γύρη μέσα έκανε μια βουτιά,

<<Έχει πλάκα να είσαι μέλισσα>>, είπε χαρωπά. 

Μα πριν προλάβει να μιλήσει ξανά, 

ένα σμήνος από μέλισσες πλησίαζε κοντά. 

Η κυρία Γιώτα και η Βενετία τις ακολούθησαν δίχως να χάσουν λεπτό, 

πέταξαν μέχρι την κυψέλη, που ήταν σε ένα δέντρο πάρα πολύ ψηλό. 

Σε κάθε κηρήθρα που είχε σχήμα εξαγωνικό, 

οι μελισσούλες φύλαγαν και κάτι διαφορετικό. 

Σε κάποιες είχαν γύρη, σε άλλες μελάκι γλυκό, 

σε μια άλλη βρισκόταν η Βασίλισσα όπου γένναγε τ’αβγό. 

Αφού εξερεύνησαν  ολόκληρη τη κυψέλη, 

και γέμισαν τις κοιλίτσες τους με φρέσκο μέλι, 

έπρεπε να γυρίσουν πίσω στον παιδικό σταθμό, 

γιατί η ώρα είχε πάει ήδη οχτώ. 

Αποχαιρέτισαν τη Βασίλισσα και τις υπόλοιπες μελισσούλες, 

και πέταξαν πάνω από δύο μικρές αρκούδες. 

Έφτασαν γρήγορα στον κήπο στον παιδικό σταθμό, 

και μόλις κάθισαν σε μια κίτρινη τουλίπα μεταμορφώθηκαν ξανά με έναν τρόπο μαγικό. 

Η κυρία Γιώτα και η Βενετία γέλασαν πολύ με την περιπέτεια αυτή, 

θα τη θυμούνται σίγουρα σε όλη τους τη ζωή. 

<<Με τόσο μέλι μου ήρθε μια ιδέα φοβερή, 

με τόσο πέταγμα άρχισα να πεινάω πάρα πολύ>>.

είπε με νάζι η Βενετία στην αγαπημένη της κυρία, 

και εκείνη συμφώνησε μιας και η δική της κοιλιά γουργούριζε σαν συγχορδία. 

Η Βενετία συνέχισε, <<Να φτιάξουμε λουκουμάδες με μέλι για όλα τα παιδιά, 

Μιας και το μέλι, όπως μας έμαθαν οι φίλες μας οι μέλισσες, έχει πολλά θρεπτικά συστατικά>>.

Η κυρία Γιώτα ενθουσιάστηκε με αυτό, 

στην κουζίνα τρέξανε δίχως να χάσουνε λεπτό. 

Έφτιαξαν λουκουμάδες για όλα τα παιδιά, 

και μοίρασαν έτσι χαμόγελα πολλά. 

Από εκείνη τη μέρα όλα τα παιδιά φρόντιζαν όλα τα λουλουδάκια, 

για να δίνουν γύρη σε όλα τα μελισσάκια. 

Η αγάπη τους για την κυρία Γιώτα ήταν τόσο μεγάλη, 

Ήταν γι αυτή ‘τα μελισσάκια’ της,  δίχως αμφιβολία άλλη. 

Η κυρία Γιώτα αγαπούσε και φρόντιζε όλα τα παιδιά, 

ήταν γι'αυτά η `Βασίλισσα’ της καρδιάς τους, πραγματικά. 

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό, για μια γλυκιά κυρία, 

που με τα χαρίσματα και τις αρετές της, σαν αυτή δεν υπάρχει άλλη καμία. 

Η Βενετία θα τη θυμάται πάντα και θα γελά, 

έτσι την αποχαιρετά γλυκά με μια ζωγραφιά. 

***************************

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2022