Ο Αχιλλέας λοιπόν από μωρό λατρεύει να μαστορευει, είναι πολύ επιδέξιος με τα εργαλεία καθε είδους και τώρα τελευταία έμαθε τι σημαίνει η λέξη εφεύρεση και του αρέσει να "εφευρίσκει" διάφορα.

Η οικογένεια του έχει ένα εργαστήριο που φτιάχνουν ξύλινα πράγματα και αγαπάει τις ξυλοκατασκευες, κατσαβίδια, πριόνια, σφυριά... Ταυτίζεται με τον Τζεπέτο ή τον Πινόκιο.

Επειδή όμως δεν έχει ακόμη αρκετούς φίλους και δεν έχει μάθει ακόμη να μοιράζεται, να παίζει συχνά με παρεα κτλ, η μαμά του ζήτησε να ενταχθεί στην ιστορία η εφεύρεση για κάτι ομαδικό, κάτι που θα έφερνε στη ζωή του φίλους...! Η μοιρασιά!

Για να το ακούσετε πατήστε εδώ,

***************************

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ, 

ζούσε ένα αγοράκι μικρό, 

Αχιλλέας ήταν το όνομα του το γλυκό. 

Ο Αχιλλέας είχε στο δωμάτιο του παιχνίδια ένα σωρό, 

όλη μέρα παιχνίδι, δίχως σταματημό. 

Του άρεσε να παίζει με τα εργαλεία του, που ήταν σαν αληθινά,

για δάσκαλο είχε φυσικά, τον καλό του τον μπαμπά. 

Παρακολουθούσε πάντα με προσοχή όταν βίδωνε και ξεβίδωνε τα ηλεκτρικά, 

κι όλα τα μαστορέματα που του ζήταγε η μαμά. 

Στο εργαστήριο του άρεσε να πηγαίνει συχνά γιατί του άρεσαν οι ξυλοκατασκευές, 

με τον μπαμπά παρέα έφτιαχναν από κρεβάτια μέχρι και σπιτάκια με ξύλινες σκεπές. 

Ένα απόγευμα ο Αχιλλέας είχε μια ιδέα φοβερή, 

να φτιάξουν μια ξύλινη κούκλα, σαν τον Πινόκιο με μύτη μακριά και μυτερή. 

Ο μπαμπάς έβαλε όλη του τη μαεστρία, 

τη ξύλινη κούκλα τελείωσε με μεγάλη ευκολία.

Η κούκλα έμοιαζε με παιδάκι μικρό, 

αν κάποιος την έβλεπε θα νόμιζε πως ήταν παιδί αληθινό. 

Ο Αχιλλέας την πήρε αμέσως στο δωμάτιο του να τη δείξει στη μαμά, 

κι αυτή αμέσως, να ράψει τα ρούχα της κούκλας, έπιασε δουλειά. 

Μόλις η κούκλα ντύθηκε ο Αχιλλέας την κράταγε σφιχτά, 

δεν ήθελε να χαλάσει και την πρόσεχε αρκετά. 

Την έπαιρνε παντού μαζί του, από το σπίτι μέχρι και την πλατεία,

της είχε στα αλήθεια τεράστια αδυναμία. 

Ένα απόγευμα πήγε στο πάρκο να παίξει παρέα με τα άλλα παιδιά, 

άφησε την κούκλα του στο παγκάκι με τη μαμά. 

Άρχισε να πηγαίνει με την κούνια του, πίσω μπρος, 

μα ξαφνικά είδε ότι η κούκλα του έγινε καπνός. 

Είχε εξαφανιστεί από το πάρκο, δεν ήταν πουθενά. 

Την έψαχναν όλοι, μεγάλοι και παιδιά. 

Ο Αχιλλέας απογοητεύτηκε πολύ με αυτό, 

έλεγε και ξαναέλεγε <<Δεν έπρεπε να τη φέρω εδώ>>. 

Μα την κούκλα την είχε πάρει ένα κοριτσάκι για να τη δεί καλά,

δεν είχε ξαναδεί ποτέ της τέτοια κούκλα από κοντά.

Έτσι την ώρα που πήγε να τη βάλει στην τσούληθρα με χαρά,

ο Αχιλλέας την είδε και άρχισε να κλαίει δυνατά.

Την άπραξε από τα χέρια της και έφυγε μακριά,

κι άφησε το κοριτσάκι πίσω με παράπονο να κοιτά.

<<Αχιλλέα το κοριτσάκι μάλλον θέλει να παίξει με την κούκλα σου>>, του είπε η μαμά,

<<όχι όχι δεν τη θέλει>>, απάντησε ο Αχιλλέας κοφτά κοφτά.

Η μαμά χαμογέλασε και του χάιδεψε το κεφάλι,

<< Ψέμματα δεν πρέπει να λες, γιατί βλέπω η μύτη σου να γίνεται σαν του Πινόκιο μεγάλη>>.

Μα αυτό γινόταν συνέχεια κάθε φορά που πήγαιναν εκεί,

ο Αχιλλέας την κούκλα του δεν μοιραζόταν με κανέναν, ούτε για μια στιγμή.

Έλα όμως που μια φορά έγινε το κακό,

η ξύλινη κούκλα έφερε σε όλη τη παιδική χαρά, φωνές και πανικό.

καθώς ο Αχιλλέας την κράταγε χάθηκε το παπουτσάκι της το μικρό.

Ο Αχιλλέας στεναχωρέθηκε πολύ με αυτό και φώναζε δυνατά,

<<¨Ελα να το βρόυμε μαζί>>, έλεγε με λυγμούς στη μαμά.

Τότε όλα τα παιδιά που ήταν εκεί,

προσφέρθηκαν να ψάξουν παντού, μέχρι να βρεθεί.

Σάρωσαν όλοι τη παιδική χαρά,

και το παπουτσάκι ευτυχώς βρέθηκε και ο Αχιλλέας γέλασε ξανά.

Ευχαρίστησε όλα τα παιδιά που βοήθησαν σε αυτό

και συμφώνησε να τους δώσει να κρατήσουν την κούκλα του για ένα λεπτό.

Εκέινη τη μέρα το παιχνίδι ήταν φοβερό πραγματικά, 

γιατί ο Αχιλλέας απέκτησε φιλαράκια πολλά. 

Το παιχνίδι ήταν τώρα καλύτερο από κάθε άλλη φορά,

πάντα του άρεσαν τα παιχνίδια τα ομαδικά.

Η μαμά του Αχιλλέα που είδε αυτό το σκηνικό,

ήταν πολύ περήφανη για το αγοράκι της το μικρό.

 <<Αχιλλέα μου άκουσε προσεκτικά αυτή μου τη συμβουλή,

να θυμάσαι πως η φιλία είναι αξία πολύ σημαντική.

Να μοιράζεσαι με τους φίλους σου ότι εσύ αγαπάς,

χαμόγελα σε όλους πάντα να σκορπάς.

Οι φίλοι θα είναι πάντα δίπλα σου σε λύπες και χαρές, 

μαζί τους θα ζήσεις πολλές και αξέχαστες στιγμές. 

Να μαλώνετε για ένα παιχνίδι δεν είναι σωστό,

κράτα το καλά αυτό στο μυαλό>>,

του είπε και του έκανε μια σφιχτή αγκαλιά,

και ο Αχιλλέας συμφώνησε με τα λόγια της αυτά.

Γύρισαν σπίτι και έτρεξε αμέσως στον μπαμπά,

του διηγήθηκε τα πάντα από τη παιδική χαρά.

Από ότι φάνηκε η ξύλινη κούλα που έμοιαζε με παιδάκι μικρό,

του έφερε στη ζωή του, φίλους ένα σωρό.

Ο Αχιλλέας τότε άρχισε να παρατηρεί τον μπαμπά,

έφτιαχνε ένα ξύλινο παράθυρο και είχε βγάλει εργαλεία πολλά.

Κι έτσι όπως τριγυρνούσε με την κούκλα του εκεί,

του ήρθε στο μυαλό μια ιδέα, καταπληκτική.

Έτρεξε και έφερε ένα τραπεζομάντηλο μεγάλο απ'τη κουζίνα της μαμάς,

σκέπασε το ξύλινο παράθυρο και κρύφτηκε από πίσω με μιας.

Έφτιαξε ένα αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο και άρχισε να γελάει από χαρά,

να δείξει την καινούργια του εφεύρεση, ανυπομονούσε στον μπαμπά και τη μαμά. 

<<Η παράσταση αρχίζει>>, φώναξε και κρύφτηκε πίσω από τη κουρτίνα,

κι άρχισε να λέει μια ιστόρια για μια κούκλα στη βιτρίνα.

Ο μπαμπάς και η μαμά απόλαυσαν την παράσταση και χειροκρότησαν δυνατά,

ο μπαμπάς όμως έπρεπε να συνεχίσει τη δουλειά.

<<Συγνώμη αγόρι μου μα πρέπει να συνεχίσω με το παράθυρο το σκαλιστό>>,

του είπε και του χάλασε όλο το σκηνικό.

Μα ο Αχιλλέας ήθελε τόσο πολύ, το κουκλοθέατρο με τους φίλους του, να μοιραστεί,

ήξερε ότι θα το απολάμβαναν και θα γέλαγαν πολύ.

Έτσι ζήτησε βοήθεια από τον μπαμπά, 

να του φτίαξει ένα μικρό κουκλοθέατρο που να είναι για παιδιά.

 Ο μπαμπάς του συμφώνησε με αυτό,

και όλο το βράδυ δούλευε, δίχως σταματημό.

Το επόμενο πρωινό, τον Αχιλλέα περίμενε μια έκπληξη φοβερή,

στο δωμάτιο του υπήρχε  ένα ξύλινο κουκλοθέατρο με κουρτίνες πορτοκαλί.

Μα δεν ήταν μόνο του, υπήρχαν δίπλα ξύλινες κούκλες, πάρα πολλές,

κούκλες μεγάλες αλλά και μικρές.

Τώρα ο Αχιλλέας θα μπορούσε να εμπλουτίσει το θεατρικό,

και το παιχνίδι στο κουκλοθέατρο δεν θα είχε τελειωμό.

Ευχαρίστησε τη μαμά και τον μπαμπά για την έκπληξη αυτή

και έτρεξε τα νέα, με τους φίλους του να μοιραστεί.

Από εκείνη τη μέρα όλα τα παιδιά,

έπαιζαν με το κουκλοθέατρο και τις κούκλες στη παιδική χαρά.

Η μια παράσταση μετά την άλλη,

γέλαγαν όλοι, μικροί μα και μεγάλοι. 

Ο Αχιλλέας απολάμβανε το παιχνίδι καθημερινά,

έχοντας πάντα τους φίλους του συντροφιά.

Είχε μάθει να μοιράζεται τα παιχνίδια του με τα άλλα τα παιδιά,

είχε μεγαλώσει πλέον αρκετά.

Σύντομα θα πήγαινε και στο νηπιαγωγείο και ανυπομονούσε γι'αυτό πως και πως,

γιατί είχε ακούσει ότι εκεί ανεβάζουν θεατρικά, και θα έπαιζε σαν αληθινός ηθοποιός. 

Κι έτσι γλυκά τελειώνει αυτή εδώ η ιστορία, 

που έμαθε στον Αχιλλέα τι θα πει φιλία. 

Με το κουκλοθέατρο έπαιζε καθημερινά, 

μα που και που πήγαινε και ανακάτευε τα εργαλεία του μπαμπά. 

Αν δεν του δινόταν η ευκαιρία να γίνει ηθοποιός, 

σίγουρα με τόσα εργαλεία δίπλα του θα γινόταν εφευρέτης σωστός.