Ένα παραμυθάκι για τον μικρό Κωνσταντίνο που τρελαίνεται για τα τρακτέρ!

************************

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ, 

ζούσε ένα αγοράκι μικρό, 

Κωνσταντίνος ήτανε το όνομα του το γλυκό. 

Ένα πρωινό στο σχολείο η δασκάλα ανακοίνωσε ότι θα πάνε μια εκδρομή. 

σε μια μεγάλη φάρμα που βρισκόταν πιο εκεί. 

Τα παιδιά όλα πέταξαν από τη χαρά τους με αυτό, 

στο λεωφορείο ανέβηκαν και έφυγαν στο λεπτό. 

Όταν έφτασαν στη φάρμα άρχισαν με τις κότες το κυνηγητό. 

Εκεί υπήρχε κι ένα γαιδουράκι μικρό. 

Παπάκια, χήνες και κατσικάκια, 

άλογα και πολλά ροζ γουρουνάκια. 

Όλα τα παιδιά διασκέδαζαν πολύ, 

μα του Κωνσταντίνου κάτι άλλο του τράβηξε την προσοχή. 

Ήταν ένα μεγάλο χωράφι πιο εκεί, 

που μέσα βρισκόταν ένα τρακτέρ πορτοκαλί. 

Ο Κωνσταντίνος λάτρευε τα οχήματα του αγρού πραγματικά, 

και ήθελε να μάθει τα πάντα γιαυτά. 

Έτσι δεν έχασε λεπτό και πήγε εκεί κοντά, 

<<πότε αρχίζει η ξενάγηση; >>, φώναξε δυνατά. 

Η δασκάλα γέλασε και φώναξε ο΄όλα τα παιδιά εκεί, 

τους είπε ποιος ήταν κι ο λόγος που κάνανε αυτή την εκδρομή. 

Σήμερα θα μάθουμε τα πάντα για τα μηχανήματα τα γεωργικά, 

μιας και η γεωργία ήταν πολύ σημαντική απ'τα χρόνια τα παλιά. 

Έτσι όλα τα παιδιά μαζί, πιάσανε δουλειά.

Όργωσαν το χωράφι και φύτεψαν φρούτα και λαχανικά. 

Με ομαδικότητα και με συνεργασία, 

τελείωσαν όλη τη δουλειά με μεγάλη ευκολία. 

Μα ο Κωνσταντίνος δεν έχασε καθόλου ευκαιρία,

 ζήτησε μια χάρη απ'την αγαπημένη του κυρία. 

Ήθελε να ανέβει πάνω στο τρακτέρ κι αυτός, 

μια βόλτα να κάνει σαν αγρότης σωστός. 

Κι αφού ανέβηκαν όλα τα παιδιά ένα ένα με τη σειρά, 

η μέρα τελείωσε κι άρχισε να βραδιάζει για τα καλά. 

Μα λίγο πριν φύγουν τα παιδιά, τους περίμενε μια έκπληξη φοβερή, 

μοίρασαν σε όλα τα παιδιά ένα αναμνηστικό κουτί. 

Ο Κωνσταντίνος το άνοιξε αμέσως, δίχως να χάσει λεπτό, 

μόλις είδε το περιεχόμενο έμεινε με το στόμα ανοιχτό. 

Είχε μέσα ένα παιχνίδι τρακτέρ, που έμοιαζε σαν τα αληθινά, 

τώρα θα μπορούσε να παίζει με το αγαπημένο τρακτέρ καθημερινά. 

Έτρεξε γρήγορα σπίτι να το δείξει στη μαμά, 

έχοντας ένα τεράστιο χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. 

Μα η μαμά ανακάλυψε κάτι ακόμη μέσα στο κουτί, 

ο Κωνσταντίνος από τη χαρά του δεν το είχε δει. 

Ήταν ένα σακουλάκι με σποράκια μικρά, 

έτοιμα να τα φυτέψουν όλα τα παιδιά. 

Ο Κωνσταντίνος ανυπομονούσε να τα φυτέψουν στον κήπο τους , για να δει τι θα φυτρώσει από αυτά, 

<<Να είναι άραγε μηλιά ή μήπως ντοματιά; >>

Έτσι ευθύς βγήκανε με τη μαμά να τα φυτέψουν στην αυλή, 

η μαμά του εξηγούσε πως η φύση είναι πολύ σημαντική. 

<<Πρέπει να αγαπάμε τα δέντρα και όλα τα φυτά, 

να τα ποτίζουμε και να τα φροντίζουμε με πολλή χαρά. 

Να είσαι σίγουρος πως στο τέλος η φύση θα μας ανταμείψει με νόστιμους καρπούς, φρούτα και λαχανικά, 

κι απ'τα φύλλα του δέντρου θα έχουμε το καλοκαίρι μπόλικη σκιά. >>

Μόλις τελείωσαν με το φύτεμα έριξαν στο χώμα και λίγο νερό, 

ο Κωνσταντίνος έπαιξε λίγο με το τρακτέρ του στην αυλή, μέχρι η μαμά να ετοιμάσει το βραδινό. 

Με όλο αυτά που έμαθε σήμερα του είχε ανοίξει η όρεξη για τα καλά, 

μόλις έφαγε, αποκοιμήθηκε και έβλεπε όνειρα γλυκά. 

Εκεί στο όνειρο του που ήταν σαν αληθινό, 

έβλεπε τον εαυτό του μεγάλο πια, όχι μικρό. 

Να κάθεται κάτω από μια μεγάλη κερασιά, 

να τρώει κεράσια και να γελάει δυνατά. 

Ήταν το δέντρο που είχε φυτέψει όταν ήταν μικρό παιδί, 

που μεγάλωνε μαζί του και του ομόρφαινε τη ζωή. 

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό, 

ο Κωνσταντίνος συνέχισε να παίζει με το τρακτέρ του στην αυλή καθημερινά, 

και έβλεπε το δέντρο του να μεγαλώνει σιγά σιγά. 

************************************************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2022