Ένα παραμυθάκι για την μικρή Δανάη που της αρέσει ο βόρειος πόλος και θα ήθελε να κερδίσει έναν αγώνα με έλκυθρο που το τραβούν Χάσκι. Επίσης θα της άρεσε να πάει στην Νέα Υόρκη και να ανακαλύψει διάφορα πράγματα για την πόλη αυτή.

Για να το ακούσετε πατήστε εδώ.

 Πατήστε πάνω στην παρακάτω φωτογραφία αν θέλετε να αποκτήσετε το παραμύθι αυτό, σε εικονογραφημένο αρχείο, έτοιμο προς εκτύπωση. Το αρχείο αποτελείται από 22 σελίδες με το παραμύθι συν παιδικές δραστηριότητες.

***************************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ,

ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό,

Δανάη ήταν το όνομα της το γλυκό.

Η Δανάη ήταν ονειροπόλα πολύ,

τις σκέψεις της έγραφε με μολύβι στο χαρτί. 

Ονειρευόταν να πάει σε μέρη μακρινά, 

να γυρίσει την κάθε, γης, γωνιά. 

Μια μέρα βροχερή ήταν στο δωμάτιο της το μικρό, 

την ώρα που έπαιζε ακούστηκε ένα δυνατό μπουμπουνητό. 

Η Δανάη κάθισε στο παράθυρο και απολάμβανε την βροχή, 

και μέσα στο επόμενο λεπτό είχε αποκοιμηθεί. 

Μπουμ μπουμ ακούστηκαν κι άλλα δύο  μπουμπουνητά,

άνοιξε ευθύς τα μάτια της και έμεινε να κοιτάει με μάτια γουρλωτά. 

Δεν ήταν πλέον στο δωμάτιο της,  είχε μετακινηθεί.

Με έναν τρόπο μαγικό βρέθηκε στην Αμερική. 

Περπατούσε στο πεζοδρόμιο ανάμεσα από κτήρια ψηλά, 

που είχαν πάνω τους αφίσες και φώτα πάρα πολλά. 

Πινακίδες αναβόσβηναν και ακουγόταν μουσική

και τότε της ήρθε μια ιδέα φοβερή. 

<<Θα επισκεφθώ όλα τα αξιοθέατα και θα ανακαλύψω τα πάντα για την πόλη αυτή, 

Αυτή η ευκαιρία μου ήρθε σίγουρα κουτί. >>

Είπε και σαν σωστή τουρίστρια σταμάτησε να αγοράσει έναν χάρτη και μια φωτογραφική, 

η Νέα Υόρκη ήταν στ’αλήθεια φανταστική. 

Πρώτη στάση έκανε στο άγαλμα της Ελευθερίας φυσικά, 

το θαύμαζε μέσα από το πλοίο , καθώς ο αέρας της φυσούσε τα μαλλιά. 

Ήταν ένα άγαλμα όντως συγκλονιστικό, 

εξάλλου είχε εκεί συμβολικό σκοπό. 

Στην συνέχεια περπάτησε στην γέφυρα του Μπρούκλιν, την κρεμαστή,

που είναι η μεγαλύτερη γέφυρα στον κόσμο, ασυζητητί. 

Αφού θαύμασε την θέα από το Μανχάταν και τον Ηστ ποταμό, 

από την κοιλιά της ακούστηκε ένα δυνατό γουργουρητό. 

Πεινούσε πάρα πολύ, ήρθε η ώρα για λίγο φαγητό.

Τι άλλο καλύτερο από ένα μπάγκελ  γεμιστό. 

Σταμάτησε στον πρώτο φούρνο που βρήκε μπροστά 

και έφαγε μέχρι να γεμίσει τελείως η κοιλιά. 

Η Δανάη συνέχισε την ξενάγηση δίχως να χάσει λεπτό

και βρέθηκε μπροστά σε ένα κτήριο πάρα πολύ ψηλό. 

Ήταν ένας ουρανοξύστης, που η κορυφή του χάνονταν ψηλά στον ουρανό, 

είχε σίγουρα πάνω από εκατό ορόφους και όχι είκοσι οχτώ. 

Η Δανάη μπήκε μέσα σε ένα από τα πολλά ασανσέρ και απογειώθηκε μέχρι τον 86ο όροφο, σαν να ήταν μέσα σε πύραυλο διαστημικό, 

μόλις είδε την θέα, έμεινε με το στόμα ανοιχτό. 

Έβγαλε μπόλικες φωτογραφίες και από την πολλή χαρά, 

άρχισε να κατεβαίνει με τα πόδια ένα ένα τα σκαλιά. 

Κι αφού κατέβηκε πάνω από 1000 σκαλοπάτια δίχως να ζαλιστεί, 

κάθισε κάτω από ένα δέντρο στο Σέντραλ Παρκ για να ξεκουραστεί.

 Το πάρκο ήταν τέραστιο με κόσμο πολύ

πρόσφερε σε όλους χαλάρωση, μια όαση σωστή.

Αφού περπάτησε στον καθαρό αέρα και απόλαυσε της φύσης το τοπίο,

η Δανάη απόφασισε να επισκεφθεί και ένα μεγάλο μουσείο.

Μπήκε στο μουσείο φυσικής Ιστορίας και χάθηκε ανάμεσα στα εκθέματα που βρίσκονταν εκεί,

η ώρα πέρασε και είχε αρχίσει να πεινάει μιας και ήταν ώρες νηστική.

Ήρθε η ώρα να δοκιμάσει Αμερικάνικες λιχουδιές,

ένα μπέργκερ ζουμερό με πατάτες τηγανιτές.

Για επιδόρπιο δοκίμασε το περήφιμο τσιζ κείκ και ντόνατς γεμιστά

και τότε ήταν που θυμήθηκε την καλή της την μαμά.

<< Αχ μακάρι να ήταν η μανούλα μου εδώ,

θα της άρεσε σίγουρα αυτό το γλυκό.>>

Σκέφτηκε και αναρωτήθηκε πως θα γυρνούσε πίσω στο σπιτάκι,

να έδινε στην μαμά της από το τσιζ κεικ, ένα κομματάκι.

Πήρε γρήγορα ένα κομμάτι στο κουτί,

βγήκε έξω από το εστιατόριο και μόλις έπιασε βροχή.

<<Ωχ, όχι πάλι>>, σκέφτηκε και άρχισε γρήγορα να περπατά,

ηθέλε να αποφύγει τις αστραπές και τα μπουμπουνητά.

Έφτασε στο Γκραντ Σέντραλ, τον σιδηροδρομικό σταθμό,

έκει αντίκρυσε ένα κτήριο, μέσα και έξω, φοβερό.

Κόσμος πηγαινοέρχονταν, κάποιοι ήταν βιαστικοί,

η Δανάη ενθουσιάστηκε με την αρχιτεκτονική.

Μα μόλις έφτασε μπροστά από το ρολόι το χρυσό,

είδε πως η ώρα είχε πάει ήδη οχτώ.

Μπουμπ, μπουμ ακούστηκαν από έξω τα μπουμπουνητά

και η Δανάη σαν να ήταν χρονοταξιδιώτης, βρέθηκε πίσω στο σπίτι της ξανά.

Άνοιξε τα μάτια της και ήταν ακόμη εκεί στο παράθυρο να κοιτάει την βροχή,

και τότε σκέφτηκε πως μάλλον τα είχε ονειρευτεί.

<<Δανάη, ελά στην κουζίνα για γλυκό>>, της φώναξε η μαμά

κι αυτή πετάχτηκε από την θέση της όλο χαρά.

Σαν σίφουνας έτρεξε στην κουζίνα και έδωσε στην μαμά μια σφιχτή αγκαλιά,

της είχε λείψει, είναι η αλήθεια για τα καλά.

Η μαμά τότε έβγαλε από το ψυγείο το γλυκό,

που ήταν ένα τσιζ κέικ νόστιμο και λαχταριστό.

Μόλις το είδε η Δανάη άρχισε να γελά,

που  βρήκε  αυτό το κομμάτι, ρώτησε την μαμά.

<<Το βρήκα στο τράπεζι, μάλλον το έφερε ο μπαμπάς

ελά πάρε δοκίμασε, δεν θέλεις να το φας ;>>

Η Δανάη τότε κατάλαβε πως το ταξίδι της ήταν αληθινό,

είχε πάει στην Αμέρικη με έναν τρόπο μαγικό.

Από εκείνη την μέρα όποτε έπιανε βροχή,

η Δανάη καθόταν στο παράθυρο και έκανε μια ευχή.

Περίμενε να ακούσει το μπουμπουνητό,

και επέλεγε κάθε φορά κι άλλο προορισμό.

Ασία, Ευρώπη και Αφρική,

ταξίδεψε παντού, σε ολόκληρη τη γη.

Το σύστημα αυτό δούλευε μια χαρά, 

Πήγαινε και ερχόταν πίσω στην ώρα της, έτσι μαγικά. 

Μια μέρα όμως που βρέθηκε στον Βόριο Πόλο έκανε τόσο κρύο που πάγωσε η βροχή.

Χωρίς αστραπές και μπουμπουνητά, δεν μπορούσε να πάρει τον δρόμο για την επιστροφή.

γιατί με τόσο χιόνι δεν υπήρχε ούτε ένα μέσο μεταφορικό.

Και τότε της ήρθε μια ιδέα φοβερή,

ανέβηκε σε ένα έλκηθρο, που το τραβούσαν χάσκι και ευχήθηκε να φύγει στην στιγμή. 

 Όμως δυο τάρανδοι που συνάντησε λίγο πιο εκεί,

της ζήτησαν σε αγώνες, μαζί τους να αναμετρηθεί.

Άρχισαν, χάσκι και τάρανδοι, να τρέχουν γρήγορα στο χιόνι σαν αστραπές 

από το έλκηθρο της Δανάης πεταγόταν σπίθες σαν φωτιές.

Τα χάσκι είχαν προβάδισμα μέγαλο και ήταν γρήγορα πολύ,

άφησαν τους τάραnδους πίσω να φάνε χιόνι και την σκόνη τους μαζί.

Νίκησαν τον αγώνα δίχως αμφιβολία και η Δανάη τους ευχαρίστησε σαν σωστή κυρία.

Χάρη στις αστραπές τους από το τρέξιμο μπόρεσε να ευχηθεί ξανά,

και βρέθηκε πίσω στο δωμάτιο της, έτσι μαγικά.

<< Τι τύχη, ευτυχώς έπιασε το κόλπο αυτό>>, 

είπε και ξάπλωσε στο κρεβάτι της και αποκοιμήθηκε στο λεπτό. 

Κάπου εδώ τελείωσε το ταξίδι της το μαγικό

Μετά από την περιπέτεια αυτή, δεν ήθελε να ακούσει ξανά μπουμπουνητό. 

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό, 

Και η μαμά της αναρωτιόταν όλο το βράδυ πως βρέθηκε στο σαλόνι τους, ένα χάσκι μικρό. 

********************************************************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2022