Ο πρίγκιπας και η παγωμένη καμπάνα

Αυτό το παραμυθάκι το σκέφτηκε ο γιος μου ο Ηλίας, ο οποίος όπως είναι γνωστό αγαπάει τις καμπάνες , γι αυτό και δεν μπορούσα να του χαλάσω χατίρι και να του το ετοιμάσω σε έμμετρο στίχο για να το απολαύσει.  

 


 

 

 

 

Μπορείτε να το ακούσετε και να είτε το βίντεο που φτιάξαμε παρέα εδώ.

**************************************


Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε ένα κάστρο πολύ μακριά από εδώ, 

γεννήθηκε ένα αγοράκι μικρό, 

που ήταν σε όλους τόσο αγαπητό. 


Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα οργάνωσαν προς τιμή του μεγάλη γιορτή 

Ήρθαν καλεσμένοι από όλη τη γη. 

Του έφεραν δώρα πολλά για να είναι τυχερό 

Χρυσά νομίσματα, βιβλία, παιχνίδια ένα σωρό. 


Μα από όλα τα δώρα, ξεχώρισε ένα δώρο μοναδικό, 

που έκανε θόρυβο και είχε χρώμα χρυσό. 

Ήταν μια καμπάνα τόσο δα μικρή μικρή, 

που κάθε φορά που την χτυπούσες έπαιζε μελωδία διαφορετική. 


Μα δεν ήταν μια καμπάνα απλή. 

Ήταν ιδιαίτερη και μοναδική. 

Με κάθε χτύπο της έβγαινε ένα Άστρο φωτεινό, 

που φώτιζε κάθε βράδυ ψηλά στον ουρανό. 


Έτσι η κάθε νύχτα ήταν τόσο φωτεινή, 

ο ουρανός έμοιαζε σαν να είχε φωταγωγηθεί. 

Κάθε φορά που έπεφτε ένα αστέρι απτον ουρανό 

Ο μικρός πρίγκηπας χτυπούσε την καμπάνα, ντιν νταν, και εμφανιζόταν άλλα δύό. 


Όμως ο πρίγκιπας μεγάλωσε δεν ήταν πια μικρός. 

Είχε γίνει άπληστος και σε όλους μισητός. 

Τα πλούτη τον άλλαξαν και τον ένοιαζε μόνο να περνάει καλά 

Δεν έδινε απτό φαγητό του σε κανέναν, ούτε μια μπουκιά. 


Την μαγική καμπάνα του την είχε ξεχασμένη εδώ και καιρό 

Βρισκόταν κάπου στον πύργο, καλυμμένη με ιστό. 

Όμως όλο αυτόν τον καιρό, τα αστέρια έπεφταν σιγά σιγά 

Και ούτε ένα δεν γεννιότανε πίσω ξανά. 


Μια μέρα του χειμώνα, που ήταν λίγο ψυχρή, 

άρχισε να χιονίζει και να ασπρίζει όλη η γη. 

Ήταν Δεκέμβριος και ήρθε κρύο τσουχτερό, 

τόσο που ακόμη και η καμπάνα στην σοφίτα πάγωσε σαν να ήταν παγωτό. 


Μα κάθε βράδυ που ερχόταν, ήταν όλο και πιο σκοτεινό. 

Αφού δεν είχε μείνει πια ούτε ένα άστρο στον ουρανό. 

Το χιόνι συνέχιζε να πέφτει πυκνό πυκνό 

Και όλα είχαν γίνει κάτασπρά σαν βανίλια παγωτό. 


Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα όμως που κάθε Χριστούγεννα διοργάνωναν μεγάλη γιορτή στο παλάτι 

Δεν ήθελαν να ακυρωθούν τα σχέδια τους και γιαυτό δεν έκλειναν μάτι.  

Απεγνωσμένα έψαχναν λύση για να βρεθεί για να δούνε πάλι τα αστέρια στον ουρανό, 

γιατί το κάστρο δεν είχε ακόμη ρεύμα ηλεκτρικό. 


Η Βασίλισσα φώναζε νευριασμένη, δεν γίνεται πάρτι στα σκοτεινά 

Κάνεις δεν θα δει το καινούργιο μου φόρεμα, ούτε τα χρυσαφικά. 

Ο Βασιλιάς από την άλλη μουρμούριζε ολημερίς 

Στο σκοτάδι αν βγάλω λόγο, μπορεί να μου επιτεθεί κανείς. 

Κι ο μικρός πρίγκηπας από την άλλη 

Είχε νεύρα απτό πάτωμα μέχρι το ταβάνι. 

Στο σκοτάδι δεν μπορώ ούτε να χορέψω 

Ούτε με τους καλεσμένους μου να πάω να παίξω. 

Μια ιδέα γρήγορα προσπαθούσαν να σκεφτούν, Προτού να χαθεί άλλος καιρός 

Γιατί είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει επικίνδυνα ο ουρανός. 


Τα αστέρια έπεφταν βροχή το ένα μετά το άλλο, 

Κι αυτό θα ήταν για όλο τον κόσμο πρόβλημα μεγάλο. 

Η καμπάνα στον πύργο ήτανε ακόμη παγωμένη 

Σαν σαρδέλα, όχι Φρέσκια, αλλά κατεψυγμένη. 


Ο μικρός πρίγκηπας βγήκε μια βόλτα μήπως του έρθει καμιά ιδέα 

Και ένα φτωχό αγόρι τον είδε και του κάνε παρέα. 

<<Πρίγκιπα μου φαίνεσαι πολύ προβληματισμένος

Και νομίζω είσαι και στεναχωρημένος.

Πες μου το πρόβλημα σου, για να σε βοηθήσω σε ότι κι αν είναι αυτό 

Σίγουρα δεν θα είναι κάτι σοβαρό. >>


Ο πρίγκιπας όμως γέλασε μόλις άκουσε το φτωχό παιδί 

<<Μα πως θα με βοηθήσεις,>> του είπε, <<αφού γνώση έχεις μηδαμινή 

Οι καλύτεροι σύμβουλοι μου και όλο το προσωπικό 

Δεν μπόρεσαν να βρουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό.>> 


<<Δοκίμασε με, πρίγκιπα, δεν έχεις τι να χάσεις 

Και σου υπόσχομαι μετά από αυτό, το όνομά μου, πότε δεν θα ξεχάσεις. >>

Ο πρίγκιπας δέχτηκε την πρόταση αυτή 

Εξάλλου δεν είχε και άλλη επιλογή. 


<<Η καμπάνα μου έχει παγώσει και δεν χτυπάει πια

Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, στον ουρανό αστέρια να μην υπάρχουν πια. 

Αν μου βρεις μια λύση να την ξεπαγώσουμε στο επόμενο λεπτό 

Σου τάζω, ότι θέλεις, τα άστρα με τον ουρανό. >>


Τότε το φτωχό παιδί του είπε ένα μυστικό 

πως για να ξεπαγώσει την καμπάνα, θα πρέπει να τον καλέσει στο παλάτι για ένα γεύμα ζεστό. 

Μα όχι οποιαδήποτε ημέρα αλλά την μέρα των Χριστουγέννων, που είναι γιορτινή και οικογενειακή γιορτή 

Μέρα που το παλάτι συνήθιζε να καλεί κόσμο πολύ. 

Ο πρίγκιπας Δέχτηκε και του είπε θα σε περιμένω μεθαύριο στις 8

Και τότε μόλις έπεσε και το τελευταίο Άστρο απτον ουρανό. 


Για δύο μέρες ήταν όλα σκοτεινά 

Μουντά και καταθλιπτικά

Πέρσι τέτοιο καιρό ο πρίγκιπας γλεντούσε

Με φαγητό και μουσική, στο παλάτι του κόσμο καλούσε. 


Αυτά τα Χριστούγεννα θα ήταν τώρα διαφορετικά 

Και έτρεξε στο παλάτι για να πει τα νέα στην Βασίλισσα και τον Βασιλιά. 

<<Τι??? >>Φώναξε η Βασίλισσα και ακούστηκε ως το διπλανό χωριό 

<<Που ακούστηκε να φάμε με έναν χωρικό. >>

Ο Βασιλιάς από την άλλη άκουσε τον πρίγκιπα προσεκτικά 

Και δέχτηκε γιατί σκέφτηκε πολύ πονηρά.  

<<Είναι όλα τόσο σκοτεινά που κανείς δεν θα δει το φτωχό παιδί 

Έτσι μόλις μας πει την λύση θα τον διώξουμε στην στιγμή. >>


Κι έτσι έφτασαν Χριστούγεννα, ημέρα γιορτινή 

Μα δεν φάνηκαν στο παλάτι, ούτε οι μάγειρες, ούτε οι μουσικοί.

Κανείς απτους καλεσμένους δεν βρήκε τον δρόμο για το παλάτι 

Αυτό σίγουρα θα ήταν ένα αποτυχημένο πάρτι. 


Η αίθουσα δεξιώσεων ήταν αδειανή

Και ο μπουφές δεν είχε ούτε μια φέτα ψωμί. 

Ο Βασιλιάς, η Βασίλισσα καθόταν χωρίς να ανταλλάσσουν ούτε μια κουβέντα 

Και ο πρίγκιπας ήταν σκεπασμένος με μια κουβέρτα. 


Μα ξαφνικά χτύπησε η πόρτα, είχε έρθει το μικρό παιδί 

Με ένα χαμόγελο τους ευχαρίστησε για την πρόσκληση αυτή. 

Μόλις μπήκε στο παλάτι, φώτισε όλη την αίθουσα απτό υπόγειο μέχρι και τον πύργο τον ψηλό 

Και το τραπέζι του μπουφέ γέμισε νόστιμο φαγητό. 


Και τότε απτό πουθενά 

Ακούστηκε η καμπάνα να χτυπάει δυνατά. 

Είχε ξεπαγώσει και ήταν σαν καινούργια ξανά, 

Κι όσο χτυπούσε ο ουρανός γέμιζε αστέρια πολλά. 


Ο Βασιλιάς, η Βασίλισσα και ο πρίγκηπας έμειναν με το στόμα ανοιχτό. 

Ευχαρίστησαν το μικρό παιδί για το κατόρθωμα αυτό. 

<<Μα πως τα κατάφερες, πες μας το μυστικό σου>>, τον ρώτησε ο Βασιλιάς 

<<Έλα κάθισε μαζί μας για φαγητό, φαίνεται ότι πεινάς.>>


Το φτωχό παιδί του είπε πως με την πράξη τους αυτή, 

Το θαύμα των Χριστουγέννων έγινε και πραγματοποιήθηκε η δική τους η ευχή. 

<<Τα Χριστούγεννα πρέπει να μοιράζεσαι αγαθά και φαγητό, 

Χωρίς να νοιάζεσαι μόνο για τον δικό σου εαυτό. 

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο δώρα και ρούχα ακριβά, 

Είναι μέρα που πρέπει να νιώθεις ευγνωμοσύνη για την Ζωή και όχι τα υλικά αγαθά. 

Κι έτσι όπως γεμίζει αγάπη η καρδιά και η ψυχή σου όταν τον συνάνθρωπο σου βοηθάς, 

Το καλό θα γυρνάει πάντα πίσω σου, φτάνει τα αστέρια να κοιτάς. >>


Είπε το μικρό αγόρι και εξαφανίστηκε με έναν τρόπο μαγικό 

Κι έγινε ένα φωτεινό αστέρι ψηλά στον ουρανό. 

Η καμπάνα άρχισε να χτυπάει Χαρούμενα ξανά, 

Το χιόνι άρχισε να λιώνει σιγά σιγά. 


Ο Βασιλιάς προσκάλεσε όλο το χωριό να γιορτάσουν όλοι μαζί αυτή την μέρα την γιορτινή. 

<<Του κάστρου μας η πόρτα θα είναι πάντα για όλους ανοιχτή>>. 

Είπε ο Βασιλιάς και μοίρασε τα πλούτη του και μπόλικο φαγητό

Καθώς η καμπάνα χτυπούσε χαρμόσυνα σε όλο το χωριό. 

Ντιν νταν ντον


Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό, 

Και ο πρίγκηπας πρόσεχε την καμπάνα του σαν να ταν φυλαχτό. 


************************************

 

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

 

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.


Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 


Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021









Print Friendly and PDF

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου