Τρία αδερφάκια, ο Δημήτρης (5ετων), η Φοίβη (3.5 ετών) και η Χρυσηίδα (2 ετών) ζουν σε ένα νησί με τους γονείς τους επειδή ο μπαμπάς είναι στρατιωτικός.  Στο ίδιο νησί μένει και η ξαδέρφουλα τους η Αφροδίτη (2.5 ετών - η κόρη μου) που αγαπάνε πολύ . Στην Αθήνα όμως έχουν άλλα 3 ξαδερφάκια που τους λείπουν, τον μικρό Έκτορα, τον Γιώργο και τον Κωνσταντίνο. Σε όλα τα αγοράκια αρέσουν πολύ τα τρένα και όλα τα κορίτσια της ιστορίας κάνουν πατίνι και πολλές χειροτεχνίες!

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

****************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε ένα χωριό πολύ μακριά από εδώ,

οι κάτοικοι περίμεναν τα Χριστούγεννα με ανυπομονησία,

για να οργανώσουν τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή στου χωριού την πλατεία. 

Όπως κάθε χρόνο, όλα ήταν έτοιμα, στολίδια και διακοσμητικά.

Μα χιόνι να έρχεται δεν φαινόταν πουθενά. 

Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει χωρίς χιόνι η γιορτή, 

μιλούσαν ακόμη και για αναβολή. 

Όμως τα παιδιά που ζούσαν εκεί, 

δεν ήθελαν με τίποτα να χάσουν τη γιορτή. 

Συγκεντρώθηκαν στο σχολείο και αποφάσισαν όλα μαζί, 

πως τη γιορτή θα κάνουν με χιόνι ή χωρίς ασυζητητί. 

Η Φοίβη, η Χρυσηίδα και η Αφροδίτη ανέλαβαν τα χειροτεχνικά. 

Νιφάδες χιονιού, δεντράκια και στολίδια πολλά. 

Με τα πατίνια τους έφερναν βόλτα όλο το χωριό 

και δεν άφησαν ούτε ένα παράθυρο δίχως διακοσμητικό. 

Σιγά σιγά ήταν όλα έτοιμα για τη γιορτή, 

ο Δημήτρης όμως είχε μια ιδέα φαεινή. 

Σκέφτηκε πως αν πήγαινε μέχρι τη ψηλότερη κορυφή του βουνού που έβλεπε από εκεί, 

θα έβρισκε μπόλικο χιόνι για να πάρει μαζί. 

Έφτασε στο δάσος, δίπλα απ'το χωριό. 

Διέσχισε ένα μονοπάτι στριφογυριστό. 

Μα λίγο πριν φτάσει στην κορυφή, 

μπλέχτηκε σε μια περιπέτεια φοβερή. 

Δίπλα από κάτι μανιτάρια χρωματιστά, 

βρήκε ένα ραβδί, που ήταν μαγικό πραγματικά!

Όμως μόλις το σήκωσε με τα χέρια του ψηλά,

άκουσε δυνατά γέλια και χαχανητά. 

Ήταν τα κορίτσια που με τα πατίνια τους,  τον ακολούθησαν μέχρι εκεί. 

Έμειναν με τα στόματα τους ανοιχτά, μόλις αντίκρισαν το μαγικό ραβδί. 

<<Μοιάζει με το ραβδί μιας νεράιδας>>, είπε η Αφροδίτη όλο χαρά.

<<Εμένα μου μοιάζει για ραβδί από κάποια μάγισσα κακιά>>,

είπε η Χρυσηίδα προβληματισμένη πολύ με αυτό, 

η Φοίβη όμως ήταν σίγουρη πως ανήκε σε κάποιο ξωτικό. 

Και δεν έπεσε καθόλου έξω σε αυτό…. 

Όντως το ραβδί άνηκε σε ένα ξωτικό που έμενε παλιά εκεί, 

μα είχε μετακομίσει πρόσφατα στην Αμερική. 

Το σπιτάκι του ήταν εκεί δίπλα παρατημένο, 

έρημο και ξεκλειδωμένο. 

Η παρέα μιας και ήταν πρώτοι σε κάθε είδους περιπέτεια και σκανταλιά, 

μπήκαν μέσα στο σπιτάκι, από περιέργεια μοναχά. 

Εκεί υπήρχαν βιβλία ένα σωρό. 

Τα είχε αφήσει όλα πίσω το μικρό το ξωτικό. 

Βιβλία με ξόρκια και άλλα μαγικά,

οι αράχνες στον τοίχο είχαν φτιάξει φωλιά. 

Και τότε ο Δημήτρης είδε κάτι που του απέσπασε την προσοχή, 

πάνω στο τραπέζι ήταν ένα δοχείο με φωτεινή επιγραφή. 

Έγραφε πάνω <<μαγικό φίλτρο χιονιού, μην ανοιχτεί ξανά >>, 

μα ο Δημήτρης φυσικά το άνοιξε και άρχισε η παγωνιά. 

Το χιόνι έπεφτε παχύ παχύ σε όλο το χωριό, 

το κρύο ήταν στα αλήθεια τσουχτερό. 

Τα παιδιά από τη χαρά τους έφτιαξαν έναν χιονάνθρωπο με ένα κόκκινο κασκόλ στο λαιμό, 

και το παιχνίδι τους στο χιόνι δεν είχε τελειωμό. 

Η Αφροδίτη βρήκε ένα βιβλίο ενδιαφέρον πολύ, 

ευθύς κούνησε πάνω κάτω το ραβδί. 

Ο χιονάνθρωπος ζωντάνεψε και άρχισε να παίζει μαζί τους σαν μικρό παιδί. 

Ο Δημήτρης τότε σκέφτηκε άλλη μια ιδέα φοβερή. 

Να προσκαλέσει τα ξαδέρφια του από την Αθήνα, να έρθουνε εκεί. 

<<Χιονοπόλεμο να παίξουμε είναι τώρα η ευκαιρία>>,

είπε κουνώντας το μαγικό ραβδί <<και ένα, δύο, τρία>>.

Ένα τρενάκι εμφανίστηκε μπροστά τους, με έναν τρόπο μαγικό, 

επιβιβάστηκαν και ξεκίνησε το ταξίδι τους για την Αθήνα ως τελικό προορισμό. 

Πήγαν και βρήκαν τα ξαδέρφια τους,  τον μικρό Έκτορα, τον Γιώργο και τον Κωνσταντίνο, που έμεναν εκεί, 

τους είπαν τα πάντα για το μαγικό ραβδί. 

Τους προσκάλεσαν στο χιονοπόλεμο και στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή, 

τα παιδιά αμέσως δέχτηκαν την πρόσκληση αυτή. 

Επιβιβάστηκαν στο τρενάκι και πήραν όλοι τους το δρόμο για το γυρισμό, 

ο μικρός Έκτορας ανυπομονούσε να συναντήσει το χιονάνθρωπο με το κόκκινο κασκόλ στο λαιμό. 

Μα μόλις έφτασαν στο δάσος, μια έκπληξη τους περίμενε εκεί. 

Το μικρό ξωτικό είχε επιστρέψει και έψαχνε το μαγικό του το ραβδί. 

Ο Δημήτρης του το επέστρεψε και ζήτησε συγνώμη που το χρησιμοποίησαν και που άνοιξαν το βάζο με το χιονιά. 

<<Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν είναι πολύ κοντά>>,

του είπε, μα το ξωτικό δεν φάνηκε πολύ χαρούμενο με αυτό,

μιας και δεν ήθελε να βλέπει μπροστά του, ούτε ένα Χριστουγεννιάτικο στολίδι, ούτε διακοσμητικό. 

Το μικρό ξωτικό ήταν λυπημένο πολύ, 

γιατί δεν είχε κανέναν να περάσει τα Χριστούγεννα μαζί. 

Έτσι από θυμό και απογοήτευση, δίχως να το σκεφτεί, 

εγκλώβισε το χιόνι μέσα στο βάζο, με το μαγικό του το ραβδί. 

Η Αφροδίτη τότε του είπε με χαρά, 

πως αυτά τα Χριστούγεννα θα ήταν διαφορετικά. 

<<Σε προσκαλούμε να έρθεις στη Χριστουγεννιάτικη μας γιορτή, 

θα έχει νόστιμο φαγητό και ωραία μουσική. 

Τα Χριστούγεννα είναι μέρα αγάπης και μοιρασιάς

μέρα που τα αγαπημένα σου άτομα θέλεις να συναντάς. 

Σκέψου καλά την πρόσκληση μας αυτή, 

δεν γίνεται από τη γιορτή να λείπεις εσύ. 

Στα βιβλία σου είδα φωτογραφίες από τα παλιά, 

κάθε Χριστούγεννα μοίραζες αγάπη και δώρα στα παιδιά. 

Την απογοήτευση σου άφησε στην άκρη, να χαρείς! 

Γίνε ξανά το ξωτικό που ήσουν, και βγες νικητής>>.

Το ξωτικό ακούγοντας τα λόγια της αυτά, 

ένιωσε αμέσως μια ζεστασιά στην καρδιά. 

Υποσχέθηκε πως δεν θα ξανακάνει κόλπα μαγικά,

γιατί κατάλαβε πως η αγάπη κάνει από μόνη της θαύματα αληθινά. 

Θα γινόταν πάλι το ξωτικό των Χριστουγέννων, όπως παλιά, με ένα μόνο σκοπό.

Να προσφέρει απλόχερα αγάπη σε όλο τον κόσμο, μεγάλους και μικρούς, δίχως περιορισμό. 

Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή έγινε με επιτυχία στην πλατεία με χιόνι πολύ,

δεν έλειπε κανείς τους φυσικά από εκεί.

Ο Δημήτρης , η Φοίβη, η Χρυσηίδα και η Αφροδίτη στόλισαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με πολλά διακοσμητικά,

πολύχρωμες μπάλες και φωτάκια που αναβόσβηναν ρυθμικά.

Ο Έκτορας, ο Γιώργος και ο Κωνσταντίνος φρόντισαν να φέρουν γλυκά και φαγητά,

όλα φτιαγμένα από τα χεράκια τους τα μικρά.

Το ξωτικό φρόντισε να δώσει δώρα αγάπης σε όλα τα παιδιά, 

για να τους μείνουν τα Χριστούγεννα αυτά, για πάντα χαραγμένα στην καρδιά. 

Κι αν αναρωτιέστε τι δώρο ήταν αυτό που έκανε όλο το χωριό να νιώσει γαλήνη και ζεστασιά, 

 ήταν μια χούφτα χιόνι, από την κορυφή του βουνού εκεί ψηλά. 

Αυτή ήταν η υπόσχεση του πως τα Χριστούγεννα θα είναι πάντα λευκά με χιόνι πολύ, 

γιατί όταν έχει κρύο, για αγκαλιές βρίσκεις πάντα αφορμή. 

Κι όπως τον αγκάλιασαν τα παιδιά και του ζέσταναν τη ψυχή και την καρδιά, 

έτσι κι αυτό θα φρόντιζε να τους υπενθυμίζει πως τα  Χριστούγεννα είναι μέρα για πράγματα απλά κι όχι μόνο για υλικά αγαθά. 

Όλοι στο χωριό χαμογέλασαν με το δώρο αυτό, 

και ευχαρίστησαν από καρδιάς το ξωτικό. 

Θα τους έμενε αξέχαστη αυτή η γιορτή,

μα ξαφνικά απ'το πουθενά ακούστηκε μια δυνατή φωνή. 

<<Αρχίζει ο χιονοπόλεμος>>, φώναξε ο Γιώργος δυνατά 

και η χιονόμπαλα του προσγειώθηκε στης Αφροδίτης τα μαλλιά. 

Μιας και είχαν όλοι τους μια χούφτα χιόνι απαλό, 

ο χιονοπόλεμος άρχισε με γέλιο και κυνηγητό. 

 Κι έτσι γλύκα τελειώνει το παραμυθάκι αυτό,

οι μικροί μας φίλοι απέκτησαν ένα φιλαράκι καλό. 

Στα χέρια τους είχαν πια το ραβδάκι το μαγικό,

μιας και δεν το χρειαζόταν άλλο το μικρό το ξωτικό.

Το Χριστουγεννιάτικο ραβδάκι τους ήταν χρήσιμο πραγματικά,

αυτή τη μέρα θα τη θυμούνται  σίγουρα για χρόνια πολλά.

Το χρησιμοποιούσαν που και που, για να δουλεύει το τρενάκι 

μιας και έκανε την απόσταση μεταξύ τους, στα αλήθεια παιχνιδάκι. 

Όσο για τον χιονοπόλεμο διακόπηκε και πήρε αναβολή, 

γιατί ο χιονάνθρωπος είχε από όλους, την καλύτερη βολή. 

***********************************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021