Ένα παραμυθάκι για την μικρή Νεφέλη, που μπορεί ακόμη να μην μιλάει αλλά μιλάει με την καρδιά της και είναι μια μικρή ηρωίδα που έχει μεγάλη υπομονή και αντοχή με τις εξετάσεις της. Έχει έναν μικρό αδερφό τον Εμμανουήλ που τον αγαπάει και τον φροντίζει μερικές φορές τον αλλάζει κιόλας. Το αγαπημένο της φαγητό είναι τα μακαρόνια. 

Την μαμά της την λένε Ζωή, κάνουνε μαζί παζλ και πολλές βόλτες. Πριν  κοιμηθεί πίνει γάλα και διαβάζουν παραμύθι και έχει παρέα την κούκλα της που την φωνάζει "μπεμπα". 

Ο αγαπημένος της θειος είναι ο Φαίδων που μένει στην Αγγλία. 

H Θεία της η Αντριάννα της φτιάχνει πλεξουδάκια στα μαλλιά και η νονά της η Σαμπάνια της μαθαίνει χορό. 

Ο Θείος της ο Ανδρέας της φέρνει πάντα ένα έξυπνο δώρο.

Με την γιαγιά της κάνουνε παρέα πίτες. 

Έχει αδυναμία στον μπαμπά της τον Έντι που δουλευει πολλες ώρες κ μαζί όταν γυρνάει από την δουλειά παίζουνε και τρώνε κρυφά γλυκά. 

Της αρέσει η θάλασσα, οι καραμέλες και το ποδήλατο. Φοράει γυαλιά κ είναι η χαρά της ζωής. 

Το παραμύθι αυτό είναι αφιερώμενο στην μικρή Νεφέλη από την Κατερίνα και τον Μάνο, που μένουν Θεσσαλονίκη και η αγκαλιά τους και το σπίτι τους θα είναι πάντα ανοιχτό για την Νεφέλη και τον Εμμανουήλ. 

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ,

ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό,

Νεφέλη ήταν το όνομά της το γλυκό. 

Η Νεφέλη πήγαινε κάθε μέρα βόλτα με τη μαμά, 

της άρεσε να τραγουδάει και να χορεύει μαζί με τον μπαμπά. 

Είχε μαζί και τον Εμμανουήλ, τον μικρό της αδερφό, 

ο οποίος ήτανε ακόμη ένα πολύ μικρό μωρό. 

Η Νεφέλη σαν μεγάλη αδερφή τον αγαπούσε αληθινά, 

τον φρόντιζε και τον έπαιρνε μια ζεστή αγκαλιά. 

Της άρεσε να πηγαίνει επίσκεψη στη γιαγιά, 

πίτες να κάνουνε παρέα και το αλεύρι να σκορπά. 

Και όταν η θεία της, η Αντριάννα, ερχόταν να την δεί,

της έπλεκε πλεξουδάκια μικρά στο μακρύ της το μαλλί.

 Η Νεφέλη είχε την πιο τέλεια νονά.

Σαμπάνια ήταν το όνομα της και της μάθαινε κάθε είδους χορευτικά.

Της άρεσε πολύ να χορεύει και να στριφογυρίζει με χαρά,

στον καναπέ πάνω γελώντας να χοροπηδά.

 Κι από όλες τις δραστηριότητες αυτή που απολάμβανε πιο πολύ, 

είναι όταν έφτιαχναν παζλ με τη μαμά μαζί. 

Ο θείος της ο Ανδρέας φρόντιζε γιαυτό,

πάντα της έφερνε έξυπνα δώρα, δίχως περιορισμό.

Ένα απόγευμα η Νεφέλη πήγε με τη μαμά της, την Ζωή, στη παιδική χαρά. 

Στην αγαπημένη της τσουλήθρα έτρεξε με χοροπηδητά. 

Μα σαν έκανε να τσουλήσει, ήταν σαν να πέρασε από ένα πέρασμα μαγικό, 

και η Νεφέλη προσγειώθηκε φορώντας μια μπέρτα στον λαιμό. 

Είχε μεταμορφωθεί σε μια σούπερ ηρωίδα, όπως αυτές που βλέπει στα παιδικά,

<<Μα ποια να είναι άραγε η σούπερ δύναμη μου; >>, σκέφτηκε σιωπηλά. 

Η Νεφέλη θα ήθελε πάρα πολύ να μπορεί να πετάει ψηλά στον ουρανό, 

να ταξιδεύει πάνω από τον απέραντο ωκεανό. 

Μα όσες φορές δοκίμασε να πετάξει ψηλά,

έπεφτε στο έδαφος και έκανε τον μικρό της αδερφό να γελά. 

<<Νεφέλη, έλα θα αργήσουμε στο μάθημα σου. >>, της φώναζε η μαμά. 

Μα η Νεφέλη γέλαγε και έτρεχε δεξιά και αριστερά. 

<<Άλλη μια φορά μαμά μισό λεπτό, 

Θέλω να πετάξω ψηλά στον ουρανό. 

Να φτάσω μέχρι την Αγγλία την μακρινή, 

να δώσω στον θείο μου τον Φαίδων, ένα γλυκό φιλί. >>

Είπε και έπαιρνε φόρα με την κούνια πετώντας ψηλά, 

μα προσγειώθηκε στα πόδια της μαμάς μπροστά. 

<<ουφ μάλλον δεν είναι η δύναμη μου να πετάω ψηλά. >>

Σκέφτηκε και ακολούθησε ευθύς τη μαμά. 

Μέσα στο μάθημα ήταν σκεπτική, δεν έβγαζε μηλιά. 

Σκέφτονταν μήπως η σούπερ δύναμη της, ήταν να είναι αόρατη στα αληθινά. 

Αμίλητη και ακούνητη καθόταν στην δασκάλα της μπροστά, 

Εκείνη δεν αντιδρούσε, σαν να ήταν όλα φυσιολογικά. 

Τότε η Νεφέλη σκέφτηκε, <<Ναι! Είμαι αόρατη για τα καλά! >>

Με μια γρήγορη κίνηση ξεγλίστρησε στης δασκάλας το γραφείο, 

Νόμιζε πως δεν την έβλεπε και άρπαξε μια καραμέλα με νάζι και μπρίο. 

Μα η δασκάλα φώναξε <<Νεφέλη μου τι κάνεις εκεί, γιατί τρως γλυκά στα κρυφά; >>

Και γέλασαν και οι δύο τους δυνατά. 

Η Νεφέλη γέλασε από τις δύο πιο πολύ, 

γιατί κατάλαβε ότι η σούπερ δύναμη της δεν ήταν τελικά αυτή. 

Δεν ήταν καθόλου αόρατη και απογοητεύτηκε λίγο με αυτό, 

θα είχε πλάκα, έτσι αόρατη, να έμπαινε σε κάποιο ζαχαροπλαστείο και να έτρωγε ένα γλυκό. 

Το μάθημα τελείωσε και ήρθε να τη πάρει η μαμά. 

Μα από την κούραση, της είχε θολώσει λίγο η ματιά. 

Έβγαλε τα γυαλιά της να τα καθαρίσει στην στιγμή. 

<<Αχα, μήπως αυτή είναι η δύναμη μου η μαγική;

Να έχω τα πιο τέλεια βιονικά γυαλιά, 

να βλέπω πέρα ως πέρα μακριά; >>

Σκέφτηκε και δοκίμασε να τα βάλει ξανά και ξανά 

Μα τα έβλεπε όλα ίδια, όχι διαφορετικά. 

<<Τι έχεις Νεφέλη μου, σε βλέπω προβληματισμένη>>, της είπε η μαμά, 

Καθώς έβλεπε την Νεφέλη να κοιτάει με μάτια γουρλωτά. 

Μα η Νεφέλη δεν της αποκάλυψε το μυστικό, 

Και έτσι φτάσανε σπίτι, ήταν ώρα για βραδινό. 

Ο μπαμπάς είχε ήδη μαγειρέψει μια σπεσιαλιτέ, 

δική του συνταγή, όχι απ'τον τσελεμεντέ. 

Πίτσα και μακαρόνια, μιας και ήταν το αγαπημένο της φαγητό, 

ποιος θα αδειάσει πρώτος το πιάτο, έκαναν πάντα διαγωνισμό. 

Μόλις έφαγε και γέμισε η κοιλιά, 

πήρε τα πάνω της και απέκτησε ενέργεια ξανά. 

<<Μμμ>>, σκέφτηκε. <<μάλλον τα μακαρόνια είναι το μαγικό συστατικό, 

σαν τον Ποπάυ με το σπανάκι, είναι το δικό μου δυναμωτικό. >>

Και έτσι πήγε γρήγορα στον καθρέφτη να κοιταχτεί, 

τα μπράτσα της αν έγιναν σαν κάποιου παλαιστή. 

Μα μόλις έφτασε στο δωμάτιο της και κοιτάχτηκε καλά καλά,

αντίκρισε κάτι και άρχισε τα αναφιλητά. 

Βλέπετε την ώρα που είχε πάει να τσουλήσει στην τσουλήθρα της παιδικής χαράς,

φύσηξε πάρα πολύ δυνατά ο βοριάς. 

Έτσι το κασκόλ της λύθηκε και ανέμιζε μαζί με τα μαλλιά της, 

Σούπερ ηρωίδα με μπέρτα θα γινόταν μόνο στα όνειρά της. 

Με μιας έτρεξε και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά, 

<<Δεν είμαι σούπερ ηρωίδα, τελικά. >>

Τους είπε και τους διηγήθηκε με παράπονο τα πάντα από την τσουλήθρα που νόμιζε ότι ήτανε μαγική, 

Πως ήθελε να νιώσει πολύ ξεχωριστή. 

Τότε η μαμά αφού της έδωσε ένα φιλάκι τρυφερό,

Της είπε κάτι που δεν ήταν μυστικό. 

<<Νεφέλη μου, κοριτσάκι μου μικρό, 

Είσαι ξεχωριστή από τότε που ήσουνα μωρό. 

Από καναπέ σε καναπέ πήδαγες σαν λαγουδάκι μικρό, 

Σαν τον σούπερμαν πετούσες από εκεί και από δω. 

Γινόσουν αόρατη κάθε φορά που παίζαμε κρυφτό, 

Σε όλο το σπίτι έψαχνα ώρες να σε βρω. 

Τα γυαλιά σου είναι σίγουρα βιονικά, 

Αφού προστατεύουν τα ματάκια σου για να βλέπεις καθαρά. 

Όσο για την μυϊκή σου δύναμη είναι αρκετή, 

Αφού πάντα τρως όλο σου το φαΐ. 

Μα με την καλοσύνη σου και την καλή σου την καρδιά, 

Δεν χρειάζεσαι μαγική δύναμη καμιά. 

Έχεις πολλά χαρίσματα και είσαι η καλύτερη αδερφή, 

Τον αδερφό σου φροντίζεις κάθε μέρα πιο πολύ. 

Στα μαθήματα σου είσαι συνεπής και δεν παραπονιέσαι, 

Φαντασία στο παιχνίδι, ποτέ να μην βαριέσαι. 

Αγαπάς όλο τον κόσμο και είσαι ευγενική, 

Ένα χαμόγελο σου ζεσταίνει όλη τη γη. 

Γιαυτό αν θέλεις να γίνεις σούπερ ηρωίδα πραγματικά, 

Να θυμάσαι όλα τα λόγια μου αυτά. 

Την δύναμη σου θα αντλείς από την αγκαλιά μας. 

Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι είσαι η ηρωίδα της καρδιάς μας. >>

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι 

Και η Νεφέλη έκλεισε την βραδιά με το αγαπημένο της τραγουδάκι. 

Στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά αποκοιμήθηκε γλυκά, 

Κρατώντας την κούκλα της, την μπέμπα, πολύ σφιχτά,

Αφήνοντας τις σούπερ περιπέτειες για την φαντασία της μοναχά. 

Κι ευτυχώς η Νεφέλη από αγκαλιές είχε αρκετές, από φίλους και συγγενείς, δίχως αμφιβολία,

έτσι με την δύναμη που έπαιρνε αντιμετώπιζε κάθε είδους δυσκολία.

Κι αν ποτέ ήθελε να κάνει ένα ταξιδάκι μακρινό

θα πήγαινε με τον αδερφό της τον Εμμανουήλ στην Θεσσαλονίκη, στου Μάνου,της Κατερίνας και του μικρού Κωνσταντίνου το σπιτικό.

Εκεί τους περίμεναν πάντα με μια τεράστια αγκαλιά

τόσο μεγάλη που η Νεφέλη θα πέταγε σίγουρα από χαρά.

***********************

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021