Ένα παραμυθάκι με θέμα τις κουκουβάγιες ...για τον μικρό Γιάννη. 

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

******************************

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε ένα μακρινό χωριό, 

ζούσε ένα αγοράκι μικρό, 

που Γιάννης, ήταν το όνομα του το γλυκό. 

Ο Γιάννης απολάμβανε τις βόλτες στο δάσος με την μαμά,

του άρεσε να χαζεύει και να ταΐζει τα πουλιά. 

Με την μαμά του είχαν φτιάξει μια ταΐστρα και την κρέμασαν σε ένα δέντρο ψηλό, 

έτσι πήγαιναν συχνά εκεί και την γέμιζαν φαγητό. 

Ένα απόγευμα που βγήκε με το ποδήλατο του για μια βολτίτσα, 

βρήκε στο μονοπάτι μια μικρή φωλίτσα. 

Είχε μέσα ένα αβγουλάκι μικρό 

κι αναρωτήθηκε <<μα τι κάνει αυτό το αβγό εδώ μοναχό; >>

Πήρε το αβγουλάκι μαζί του σπίτι με προσοχή, 

μιας και δεν ήταν σίγουρος, αν ήταν από κάποιο πουλί. 

Ήθελε να το φροντίσει μέχρι να εκκολαφθεί, 

γι’αυτό στην ντουλάπα του το έκρυψε, κανείς να μην το βρει. 

Οι μέρες περνούσαν και το αβγουλάκι είχε ζεσταθεί για τα καλά. 

Τα ρούχα του Γιάννη ήταν πολύ ζεστά. 

Έτσι δεν άργησε να βγει ένα μικρό πουλάκι. 

Να ήταν άραγε ορτύκι ή μήπως σπουργιτάκι; 

Το μικρό πουλάκι άρχισε να κλαίει και να πεινάει.

Τσίου τσίου τσίου, την μανούλα του να αναζητάει.

Ο Γιάννης τότε αποφάσισε να πάει ξανά στο δάσος, την μαμά του να βρει. 

Στο καλάθι του ποδηλάτου του, έβαλε το μικρό πουλί. 

Στον δρόμο συνάντησε μια καρακάξα, μαύρη και στρουμπουλή. 

Της είπε, << μήπως το πουλάκι αυτό, είναι δικό σου παιδί; >>

Η καρακάξα όμως απάντησε αρνητικά 

<<Όπως βλέπεις δεν μου μοιάζει, δεν έχει μαύρα σαν εμένα φτερά. >>

Στην συνέχεια συνάντησε έναν αετό. 

Είχε τεράστια φτερά κι ένα ράμφος γαμψό. 

<<Δεν είναι δικό μου παιδί, αυτό το πουλάκι.

Δεν μου μοιάζει, ούτε στο ένα μου ποδαράκι. >>.

Είπε ο αετός και πέταξε ψηλά

κι άφησε τον Γιάννη πίσω να κοιτά. 

Δίπλα στην λιμνούλα συνάντησε ένα ροζ φλαμίνγκο να πλατσουρίζει στο νερό, 

Σκέφτηκε ας πάω να ρωτήσω, αφού και αυτό είναι πτηνό. 

Μα το φλαμίνγκο σάστισε μόλις είδε το πουλάκι 

<<Τα δικά μου τα παιδάκια έχουν ροζ χρωματάκι, 

Αυτό σίγουρα δεν είναι δικό μου παιδάκι. >>

Ο Γιάννης όμως δεν το έβαζε κάτω μέχρι να έβρισκε την μαμά, 

Δεν μπορούσε να ακούει το πουλάκι να κλαίει σπαρακτικά. 

Όμως είχε αρχίσει ήδη να βραδιάζει και ήταν αργά,

έτσι αποφάσισε να γυρίσει σπίτι και να βγει αύριο ξανά.

Κάθε μέρα έκανε την ίδια διαδρομή.

Ώσπου ένα βράδυ άκουσε από το παράθυρο του, να κελαηδάει ένα πουλί. 

Άνοιξε το παράθυρο και κοίταξε καλά,

είδε μια κουκουβάγια να τον κοιτάει με μάτια γουρλωτά. 

Δεν είχε ξαναδεί κουκουβάγια από κοντά.

<Μα τι να θέλει άραγε εδώ, τι αναζητά; >

Σκέφτηκε, γιατί δεν του πέρασε απτό μυαλό 

πως το μικρό πουλάκι που είχε βρει ήταν το δικό της το μικρό. 

Η κουκουβάγια κάθισε στο παράθυρο και αγκάλιασε το μικρό

κι άρχισε να του τραγουδά νανούρισμα γλυκό. 

Έφτιαξε φωλιά έξω από του Γιάννη το δωμάτιο και κούρνιασαν εκεί 

κι έτσι νανουριζόταν κι αυτός μαζί. 

Κάθε βράδυ η μαμά κουκουβάγια κοίμιζε το πουλάκι το μικρό, 

τραγουδώντας του το ‘Φεγγαρακι μου λαμπρό’. 

Γι'αυτό και ο Γιάννης κοιμόταν πλέον σαν μωρό. 

Ο Γιάννης αγαπούσε την κουκουβάγια πολύ.

Την φρόντιζε και της έδινε νερό και φαΐ. 

Περίμενε πως και πως να μεγαλώσει και το κουκουβάγια μωρό,

που ακόμη δεν είχε βγάλει ούτε ένα φτερό. 

Όμως μετά από λίγο καιρό, 

ο Γιάννης άνοιξε το παράθυρο και έμεινε με το στόμα ανοιχτό. 

Το πουλάκι είχε μεγαλώσει αρκετά, 

μα δεν έμοιαζε καθόλου στην κουκουβάγια μαμά. 

Κελαηδούσε έναν μελωδικό σκοπό.

Και είχε κόκκινα φτερά γύρω γύρω απ'τον λαιμό. 

Δεν ήταν κουκουβάγια τελικά, αλλά ενός κοκκινολαίμη το μικρό

και ο Γιάννης ξαφνιάστηκε πως έγινε το μπέρδεμα αυτό. 

Αναρωτήθηκε γιατί η κουκουβάγια το μεγάλωσε σαν δικό της πουλί, 

ενώ όλα τα άλλα πουλιά, δεν ανέλαβαν την ευθύνη αυτή. 

Μα η κουκουβάγια που ήταν δικαίως πουλί σοφό, 

απάντησε στον Γιάννη, << κάθε μικρό πουλάκι, αξίζει ένα ζεστό σπιτικό. 

Δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλο ή μικρό, 

Αν έχει άσπρο ή κόκκινο λαιμό. 

Όλα τα μικρά, για να μεγαλώσουν θέλουν μόνο αγάπη, είναι σίγουρο αυτό. >>

Έτσι η κουκουβάγια μεγάλωσε τον κοκκινολαίμη σαν δικό της πουλάκι. 

Και κάθε βράδυ και πρωί, τραγουδούσαν στον Γιάννη το δικό τους ντουετάκι. 

Η κουκουβάγια ήταν πλέον το αγαπημένο του πτηνό, 

γιατί του δίδαξε κάτι πολύ σημαντικό. 

Πως όλα τα παιδάκια αξίζουν αγάπη και ζεστασιά,

ακόμη και αν καμιά φορά, με την μαμά τους δεν μοιάζουν εξωτερικά. 

Έτσι μια μέρα θα μεγαλώσουν και θα ανοίξουν μόνοι τους τα φτερά,

γιατί το μόνο που χρειάζεται ένα μωρό για να μεγαλώσει, είναι μια γεμάτη από αγάπη καρδιά.

********************************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021