Ένα παραμυθάκι για δύο δίδυμα αδερφάκια τον Κωνσταντίνο και την Γεωργία, που τους αρέσει η παλαιοντολογία και να ανακαλύπτουν σκελετούς δεινοσαύρων. 

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

*****************************'

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ,

ζούσαν δύο δίδυμα αδερφάκια μικρά, 

Κωνσταντίνος και Γεωργία, ήταν τα ονόματά τους τα γλυκά. 

Ο Κωνσταντίνος και η Γεωργία, έβγαιναν καθημερινά έξω με τη μαμά, 

πότε στην πλατεία, πότε στην παιδική χαρά.

Ατελείωτο παιχνίδι με τα υπόλοιπα παιδιά, 

ήταν πρώτοι σε κάθε είδους περιπέτεια και σκανταλιά. 

Τους άρεσαν πολύ οι ανασκαφές κι έψαχναν για ευρήματα καθημερινά, 

Ανοίγοντας τρύπες στην αυλή, χαλούσαν της μαμάς τα λουλούδια και τα φυτά. 

Ένα απόγευμα πήγαν στην παιδική χαρά, 

παίρνοντας μαζί τους και όλα τα σκαφτικά. 

Κουβαδάκια, φτυαράκι και την τσουγκράνα την πορτοκαλί, 

άρχισαν να σκάβουν στην άμμο, δίπλα από την τσουλήθρα την στριφογυριστή. 

Μα εκεί που έσκαβαν μια τρύπα βαθιά, 

ο Κωνσταντίνος ένιωσε με το φτυαράκι του κάτι να χτυπά. 

Μα δεν ήταν πέτρα, ήταν κάτι πιο μαλακό. 

Άρχισε να το ξεθάβει και ήταν ένα περίεργο οστό. 

Ήταν τεράστιο και αναρωτήθηκαν πως να βρέθηκε εκεί. 

Μήπως το έθαψε για μεζέ κάποιο σκυλί; 

Η Γεωργία όμως το αναγνώρισε αμέσως γιατί σε κάποιο βιβλίο το είχε ξαναδεί, 

<<είναι σίγουρα οστό δεινοσαύρου >>, είπε σίγουρη πολύ. 

Όμως όσο συνέχισαν να σκάβουν κατάλαβαν ότι δεν ήταν μόνο ένα οστό, 

Ξέθαψαν ολόκληρο δεινοσαύρου σκελετό. 

Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε εκεί 

Ρεπόρτερ, αστυνομία και ειδικοί φρουροί. 

Έδωσαν συγχαρητήρια στα παιδιά για την ανακάλυψη αυτή, 

Και αμέσως μετέφεραν τον σκελετό σε μέρος ασφαλή. 

Ο Κωνσταντίνος κα η Γεωργία στεναχωρέθηκαν που δεν πρόλαβαν να τον επεξεργαστούν, 

Θα πήγαιναν όμως σίγουρα στο μουσείο να τον δουν. 

Όταν έφυγε το πλήθος από την παιδική χαρά, 

αποφάσισαν να παίξουν λίγο ακόμη με τα σκαφτικά. 

Η Γεωργία ήθελε να χτίσει έναν πύργο ψηλό

και ξαφνικά μέσα στην άμμο βρήκε ένα μικρό αβγό. 

Μα πριν προλάβει να το επεξεργαστεί 

Ο Κωνσταντίνος έβγαλε μια δυνατή φωνή. 

<<Αυτό είναι ένα αβγό δεινοσαύρου, κράτα το καλά, 

Ας το πάρουμε μαζί μας σπίτι, να το δούμε προσεκτικά. >>

Έτσι γύρισαν πίσω γρήγορα, κανείς να μην τους δει. 

Και κρύψανε το αβγό μέσα στο κουβαδάκι το πορτοκαλί. 

Μόλις έφτασαν στο σπίτι άρχισαν να το παρατηρούν προσεκτικά, 

Μα αυτό σαν να κουνήθηκε λίγο, ξαφνικά. 

Και με έναν τρόπο μαγικό, 

Έσπασε και βγήκε από μέσα, ένα δεινοσαυράκι μικρό. 

Τα δύο αδέρφια έμειναν με το στόμα ανοιχτό, 

Κι ευθύς απ'τη χαρά τους άρχισαν το χορό. 

Η μαμά άκουσε τα γέλια και τα χαχανητά, 

στο δωμάτιο τους πήγε, να ρίξει μια ματιά. 

Μα μόλις είδε το δεινοσαυράκι εκεί, 

τον πέρασε για κροκόδειλο και κάλεσε την πυροσβεστική. 

<<Οχ όχι μαμά, τι έκανες εκεί >>, είπε ο Κωνσταντίνος ξαφνιασμένος μόλις άκουσε την σειρήνα να χτυπά, 

Θα πάρουνε το δεινοσαυράκι τώρα από εμάς μακριά. 

Και θέλαμε τόσο πολύ να το κρατήσουμε στο σπίτι μας εδώ, 

Από όλα τα κατοικίδια είναι το πιο φοβερό. >>

Μα η μαμά τους είπε <<κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. 

Πρέπει να το γυρίσουμε πίσω στη μαμά του γιατί είναι πολύ μικρό. 

Κι αν μεγαλώσει και γίνει τεράστιος πολύ, 

Θα διαπεράσει με το κεφάλι του σίγουρα του σπιτιού μας την σκεπή. >>

Η Γεωργία άκουγε τη μαμά προσεκτικά, 

Μα της απάντησε πως κάτι δεν είχε σκεφτεί καλά. 

<<Αυτός ο δεινόσαυρος ήρθε μαγικά εδώ, 

Κι εμείς γνωρίζουμε μόνο το πέρασμα το μυστικό. 

Θα τον γυρίσουμε οι δύο μας πίσω στην εποχή του, 

Αφού μείνουμε για λίγα λεπτάκια ακόμη μαζί του. >>

Η μαμά συμφώνησε με αυτό και άφησε τα παιδιά, 

που άρχισαν να μελετάνε τον δεινόσαυρο προσεκτικά. 

Κι αφού κατέγραψαν πληροφορίες για το είδος αυτό, 

κατάλαβαν αμέσως πληροφορίες και για τον σκελετό. 

Ήταν ο σκελετός ενός Βραχιόσαυρου, ίσως να ήταν η δική του η μαμά. 

Πρέπει να ήταν θαμμένοι οι δύο τους εκεί, χρόνια πάρα πολλά. 

Τα δύο αδέρφια πήραν το δεινόσαυρακι μαζί, 

Να πάνε στο πάρκο, μήπως και καταφέρουν να το γυρίσουν πίσω στη δική του εποχή. 

Όμως δεν υπήρχε τίποτα στην άμμο εκεί, 

Έτσι έπρεπε άλλη λύση να βρεθεί. 

<<Το βρήκα! >>, αναφώνησε ο Κωνσταντίνος με χαρά. 

<<Ξέρω τον τρόπο να το γυρίσουμε πίσω στη μαμά. 

Πρέπει να πάμε στο μουσείο, εκεί που έβαλαν τον σκελετό που είχαμε βρει, 

Είμαι σίγουρος εκεί κάτι θα βρεθεί. >>

Έτρεξαν γρήγορα στο μουσείο, χωρίς να τους αντιληφθεί κάνεις, 

Εκεί εντόπισαν τον σκελετό του δεινοσαύρου στην μέση της αίθουσας, να στέκεται μεγαλοπρεπής. 

Μόλις το δεινκσαυράκι τον είδε έτρεξε και κουρνιασε κάτω από την ουρά, 

Κι μεταμορφωθηκε και αυτό σε απολίθωμα, έτσι μαγικά. 

Έτσι μαμά και μωρό δεινόσαυρος έμειναν στο μουσείο, το νέο τους σπιτικό, 

Για να θαυμάζουν μεγάλοι και μικροί το θέαμα αυτό. 

Να θυμούνται ότι πριν από εκατομμύρια χρόνια αυτά τα ζώα ζούσανε εκεί, 

Δεινόσαυροι φυτοφάγοι ή μη, επιβίωσαν και έζησαν σε ολόκληρη τη γη. 

Ο διευθυντής του μουσείου ευχαρίστησε τον Κωνσταντίνο και την Γεωργία για την ανακάλυψη αυτή, 

Τα ονόματα τους έγραψε κάτω από τους σκελετούς σε μια επιγραφή. 

Τους έδωσε εισιτήριο χωρίς περιορισμό, 

για να επισκέπτονται το μουσείο και να εξερευνούν όσο θέλουνε τον σκελετό. 

Τα δύο αδέρφια έγιναν Παλαιοντολόγοι σωστοί, 

Κι από εκείνη την μέρα δεν σταμάτησαν να σκάβουν στο πάρκο ή στην αυλή. 

Αναζητούσαν κι άλλα απολιθώματα ή οστά με τα σκαφτικά τους εργαλεία, 

Έτοιμοι και οι δύο για μια καινούρια εμπειρία. 

Κι έτσι γλυκά τελειώνει το παραμυθάκι αυτό, 

Και κάπου στο βάθος της αυλής τους ήταν θαμμένο ενός Τειραννόσαυρου το αυγό. 

Θα το έβρισκαν σύντομα, άραγε τα δύο διδυμάκια

ή θα το ανακαλύπτε πρώτη η μαμά όταν θα πήγαινε να φυτέψει τα γλαστράκια; 

*************'********************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021