Ένα παραμυθάκι για τον Μηχάλη και τον Γιώργο, που θα χαρούν να ακούσουν ένα παραμύθι με δεινόσαυρους!!!

***********************'*******

Μια φορά κι έναν καιρό

σε ένα μικρό χωριό μακριά από εδώ,

ζούσαν δύο μικρά αδερφάκια

που τρελαινόταν για δεινόσαυρους, όπως άλλωστε και όλα τα παιδάκια.

Μηχάλης και Γιώργος, ήταν τα ονόματά τους τα γλυκά. 

Και ήταν πρώτοι σε κάθε είδους σκανταλιά. 

Απολάμβαναν το παιχνίδι στην παιδική χαρά 

κρυφτό και κυνηγητό με τα υπόλοιπα παιδιά. 

Το κυνηγητό ήταν το αγαπημένο τους παιχνίδι, χωρίς αμφιβολία 

και πάντα παραβγαίνανε μέχρι την πλατεία.

Μια μέρα ο Μηχάλης και ο Γιώργος πήγαν μια βόλτα στο δάσος που ήταν εκεί κοντά,

Είχαν πάρει μαζί τους και όλα τους τα σκαφτικά.

Κουβαδάκια, φτυαράκια, εκσκαφέα και την μπουλντόζα την πορτοκαλί. 

Ήταν και οι δύο τους έτοιμοι να αρχίσουν στην άμμο, μια κατασκευή. 

Μα καθώς έσκαβαν μια τρύπα πολύ βαθιά

Ανακάλυψαν κάτι που δεν είχαν δει ποτέ ξανά. 

Ήταν ένα μεγάλο νύχι, γαμψό και κοφτερό, 

δεν ήταν σίγουρα ούτε από αρκούδα, ούτε από κάποιο πτηνό. 

Μα μόλις το ξέθαψαν και το κράτησαν στα χέρια να το δουν καλά καλά, 

ακούστηκαν βαριά βήματα να έρχονται από κάπου εκεί κοντά. 

Η γη άρχισε να κουνιέται σαν να έγινε σεισμός 

Και ξαφνικά ακούστηκε ένας μεγάλος βρυχηθμός. 

Ένας Τυραννόσαυρος Ρεξ εμφανίστηκε μπροστά τους, 

δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν, τα μάτια τα δικά τους. 

Παράτησαν τα παιχνίδια τους και άρχισαν να τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν 

Με ένα σάλτο, οποίο εμπόδιο και να έβρισκαν, από πάνω του πηδούσαν. 

Δεν γύρισαν πίσω να κοιτάξουν ούτε λεπτό. 

Κοιτούσαν μπροστά, έχοντας έναν μόνο σκοπό. 

Να γλυτώσουν από τον δεινόσαυρο που εμφανίστηκε από το πουθενά, 

μα ο δρόμος για τον γυρισμό, σαν να άλλαξε και όλα ήταν διαφορετικά.

Τα δέντρα ήταν πανύψηλα με βλάστηση πυκνή. 

Τα ζώα του δάσους που ήδη γνώριζαν, είχαν εξαφανιστεί. 

Αντί για ελάφια, λαγούς και σκιουράκια

Συναντούσαν στο περάσματα τους κάθε είδους μικρά δεινοσαυράκια. 

Μόλις ξέφυγαν από τον Τυραννόσαυρο Ρεξ σταμάτησαν δίπλα σε μια λίμνη με καταπράσινα νερά, 

Κατάλαβαν ότι ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο, έτσι μαγικά. 

Βρισκόταν πλέον σε μια άλλη εποχή, 

που ως γνωστόν ονομαζόταν Ιουρασική. 

Μα δεν πρόλαβαν να ξεκουραστούν ούτε για ένα λεπτό, 

Ο Τυραννόσαυρος Ρεξ πλησίαζε, με έναν τεράστιο βρυχηθμό. 

Τους μύριζε από χιλιόμετρα μακριά 

Και η όραση του ήταν άριστη, σαν να φορούσε βιονικά γυαλιά. 

Τα δύο αδέρφια αμέσως έκαναν βουτιά. 

Ήθελαν να κόψουν δρόμο στην λίμνη και να βγούν από την άλλη μεριά. 

Μα μέσα στο νερό είδαν ψάρια που δεν είχαν ξαναδεί. 

Δίπλα τους κολυμπούσε ένας τεράστιος και φουσκωτός δεινόσαυρος με μακριά ουρά, 

που έμοιαζε με κροκόδειλο, σαν να πήγαινε γυμναστήριο καθημερινά. 

Κολυμπήσαν γρήγορα μέχρι την ακτή, 

μα ο τυραννόσαυρος Ρεξ δεν φοβήθηκε στο νερό να μπει. 

Συνέχισε να τους ακολουθεί, έμοιαζε θυμωμένος

Και όσο δεν τους έφτανε, γινόταν όλο και πιο εξαγριωμένος. 

Συνέχισαν να τρέχουν στο δάσος το πυκνό, 

μέχρι που έφτασαν σε ένα αδιέξοδο που είχε και γκρεμό. 

<<Ωχ όχι, >>, είπε ο Μηχάλη,  προσπαθώντας μια λύση να σκεφτεί. 

Και ξαφνικά είδαν να τους πλησιάζει ένα τεράστιο πουλί. 

Ήταν ένας πτεροδάκτυλος, σε χρώμα πορτοκαλί. 

Μόλις έφτασε κοντά τους, τα δύο αδέρφια πήδηξαν στην πλάτη του, δεν είχαν άλλη επιλογή. 

Ο πτεροδάκτυλος τους πήρε πέρα μακριά 

Και άφησαν τον τυραννόσαυρο στο χείλος του γκρεμού να τους κοιτά. 

<<Ναιιιι ξεφύγαμε>>, φώναξε ο Γιώργος όλο χαρά. 

Κι από τις φωνές τους, ο πτεροδάκτυλος κατάλαβε ότι στην πλάτη του, τόση ώρα τους κουβαλά. 

Έτσι δεν πρόλαβαν να απολαύσουν για πολύ την θέα από ψηλά, 

Γιατί ο πτεροδάκτυλος τους έριξε πάνω σε έναν Βραχιόσαυρο, όπου και κάνανε τσουλήθρα στην μακριά του την ουρά. 

Προσγειωθήκαν με ασφάλεια στο έδαφος και γέλασαν με την περιπέτεια αυτή,

μα για κακή τους τύχη, ο Τυραννόσαυρος Ρεξ τους έφτασε και έβγαλε μια δυνατή κραυγή. 

Και καθώς πλησίαζε δείχνοντας τους, τα νύχια του τα μεγάλα και κοφτερά, 

<<αυτό το νύχι σαν να το έχω ξαναδεί κάπου>>, είπε ο Μηχάλης και άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του, πίσω και μπροστά. 

Και μόλις έβγαλε το νύχι από την τσέπη του την μπροστινή, 

άκουσαν τον Τυραννόσαυρο να μιλάει με βροντερή φωνή. 

<<Επιτέλους το νύχι μου, το έψαχνα καιρό, 

Σας ακολουθούσα γιατί αυτό ήθελα να σας πω. 

Με τόσο κυνηγητό που έριξα νιώθω σαν να έκανα παρκουρ, 

Μα στα αλήθεια το ήθελα πίσω γιατί το απόγευμα θα πάω για πεντικιούρ. >>

Τα αγόρια έμειναν με τα στόματα ανοιχτά, 

επέστρεψαν το νύχι και χάρηκαν που δεν κατέληξαν στου δεινόσαυρου την κοιλιά. 

Και επέστρεψαν πίσω στην εποχή του σήμερα, έτσι μαγικά. 

Βρέθηκαν πίσω στο σπίτι τους και έτρεξαν στην μαμά, 

την περιπέτεια τους, να της διηγηθούν γελώντας δυνατά. 

Η μαμά γέλασε κι αυτή με την περιπέτεια αυτή, 

γιατί νόμιζε ότι ήταν βγαλμένη από την φαντασία τους και όχι αληθινή. 

<<Ελάτε να φάτε γρήγορα, μικρά δεινοσαυράκια μου και γρήγορα στα κρεβατάκια. 

Ιδέα μου δώσατε, να πάω αύριο να φτιάξω τα δικά μου τα νυχάκια. >>

Τους είπε και τους έδωσε μια αγκαλιά,

και ο Μηχάλης με τον Γιώργο, πήγαν για ύπνο μιας και ήταν κουρασμένοι για τα καλά. 

Μα μέσα στην νύχτα, ξύπνησαν ξαφνικά από έναν βρυχηθμό…. 

<<ωχ όχι! Γυρίσαμε πάλι στην Ιουρασική περίοδο>>, φώναξαν και οι δυό.

Σηκώθηκαν από τα κρεβάτια τους και άρχισαν το τρεχαλητό, 

Όμως ευτυχώς αποδείχθηκε ότι ήταν μόνο του μπαμπά το ροχαλητό. 

Σαν μικρά δεινοσαυράκια έκαναν στο κρεβάτι των γονιών επιδρομή, 

και κοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι μέχρι το πρωί. 

Κι έτσι γλυκά τελειώνει αυτή η ιστοριούλα, 

μέχρι τα δύο αδέρφια να ζήσουν την επόμενη περιπετειούλα. 

****************'**************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.