Ένα παραμυθάκι για τον Σταύρο που Έχει τρέλα με οτιδήποτε γυρνάει. Ρόδες, έλικες, ανεμιστήρες κλπ

Για να το ακούσετε πατήστε εδώ.

*******************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε ένα χωριό πολύ μακριά από εδώ,

ζούσε ένα αγοράκι μικρό,

που ήταν σε όλους πολύ αγαπητό.

Σταύρος ήταν το όνομα του το γλυκό,

αυτοκινητάκια είχε για παιχνίδι ένα σωρό.

Με τις ρόδες περνούσε δρόμους φανταστικούς,

στον αέρα και στα έπιπλα έκανε ελιγμούς. 

Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν ένα ελικόπτερο μικρό,

που το είχε από τότε που ήτανε μωρό. 

Του άρεσαν οι έλικες πάρα πολύ,

<<Μακάρι>>, σκεφτόταν, <<να πετούσα με ελικόπτερο κάποια στιγμή.>>.

Ένα απόγευμα, ο Σταύρος ξεκίνησε με την μαμά να πάει στην παιδική χαρά.

Για καλή του τύχη συνάντησαν ένα λούνα παρκ με φώτα πολλά. 

Καρουζέλ, συγκρουόμενα και καράβι του πειρατή,

όμως ο Σταύρος ήθελε να πάει κάπου που δεν το είχε ξαναδεί εκεί.

Ήταν μια τεράστια ρόδα που έφτανε μέχρι τον ουρανό.

<<Εδώ μαμά>>, είπε, <<να ανέβω θέλω εγώ! >>

Η μαμά του δέχτηκε και ανέβηκαν μαζί ,

άσχετα που η καρδιά της,λόγω ύψους, άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. 

Ο Σταύρος ήταν πολύ ενθουσιασμένος και γελούσε δυνατά,

καθώς το βαγόνι τους ανέβαινε όλο και πιο ψηλά. 

Μα την ώρα που προσπερνούσαν ένα σύννεφο μικρό,

Τσαφφφ!! Η ρόδα σταμάτησε γιατί κόπηκε το ρεύμα το ηλεκτρικό. 

Ο Σταύρος δεν φοβήθηκε καθόλου περίμενε χαρούμενος το πυροσβεστικό,

από εκεί ψηλά έβλεπε τον κόσμο πάρα πολύ μικρό. 

Η μαμά από την άλλη δεν έβρισκε ηρεμία,

προσπαθούσε να μην δείξει τον φόβο της και το παίζε κυρία. 

Μα σαν έφτασε το όχημα το πυροσβεστικό,

το δικό τους βαγόνι ήταν το πιο ψηλό. 

Έτσι έπρεπε οι πυροσβέστες να βρούνε έναν τρόπο διαφορετικό 

και η μαμά τότε ήταν που κόντεψε να πάθει επεισόδιο λιποθυμικό. 

Ο Σταύρος όμως που απολάμβανε την θέα από ψηλά,

πήρε την μαμά μια σφιχτή αγκαλιά. 

Της είπε τότε πιο ήταν το μυστικό για να μην φοβάται τόσο πολύ.

<<Όταν είμαι μαζί σου μαμά, δεν φοβάμαι κανέναν και τίποτε σε αυτή την ζωή. 

Η  αγκαλιά είναι για μένα του κόσμου η πιο ζεστή φωλιά,

Κι έτσι όπως ήταν και οι δύο αγκαλιά, η μαμά άρχισε να απολαμβάνει την θέα από ψηλά. 

Κοιτούσαν τα σύννεφα στον ουρανό που έπαιρναν σχηματάκια. 

<<Κοίτα ένα σύννεφο παγωτό>> είπε ο Σταύρος, αλλά η μαμά έβλεπε σύννεφο αλογάκια. 

Ξαφνικά τα σύννεφα έκαναν πέρα 

Κι ένας θόρυβος δυνατός ακούστηκε στον αγέρα. 

Ήταν το ελικόπτερο το πυροσβεστικό,

που είχε έναν τεράστιο έλικα να γυρνάει σαν τρελό. 

Είχε έρθει για να τους πάρει από εκεί 

Και ασφαλή να τους προσγειώσει κάτω στη γη.  

Ο Σταύρος ενθουσιάστηκε πάρα πολύ με το ελικόπτερο αυτό 

Και είπε στην μαμά πως όταν μεγαλώσει θέλει να οδηγεί κι αυτός ένα ελικόπτερο στον ουρανό. 

Ωχ! σκέφτηκε η μαμά αλλά δεν πρόλαβε να αγχωθεί ,

γιατί ο Σταύρος της έκανε μια αγκαλιά τόσο πολύ σφιχτή. 

<<Αγόρι μου γλυκό>>, του είπε, <<θα σου δώσω μια συμβουλή.

Τα φτερά σου να ανοίξεις να πετάξεις για όπου θες εσύ 

Κι ακόμη και αν θα με τρώει η αγωνία

είναι επειδή είσαι η μεγάλη μου λατρεία. >>

Κι έτσι γλυκά τελείωσε κι αυτό εδώ το παραμυθάκι,

η μαμά πήγε τον Σταύρο για ένα παγωτάκι.

Όμως ο Σταύρος δεν έφαγε παγωτό, προτίμησε να καθίσει δίπλα στον ανεμιστήρα να δροσιστεί ,

γιατί του άρεσε να βλέπει τους έλικες να γυρνάνε και να αναβοσβήνει το κουμπί. 

Η μαμά έφαγε 4 μπάλες παγωτό, την μία μετά την άλλη,

μετά από τέτοια περιπέτεια, την έπιασε υπογλυκαιμία μεγάλη. 

*****************'*******************

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.