Ένα παραμυθάκι για τον μικρό Φώτη, που του αρέσουν οι καλοί δεινόσαυροι, και ένας καλός δεινόσαυρος θα πάρει την πιπίλα του για να την δώσει στα μωρά του, γιατί ο Φώτης μεγάλωσε. 

***********************

Μια φορά κι έναν καιρό

Σε ένα χωριό πολύ μακριά από εδώ, 

Ζούσε ένα αγοράκι πολύ πολύ γλυκό, 

Ήτανε παιδάκι πια, δεν ήτανε μωρό. 

Ο Φώτης είχε κάθε μέρα όρεξη για παιχνίδι αρκετή 

Τα παιχνίδια στο δωμάτιο του κάνανε γιορτή. 

Είχε δεινόσαυρους, αυτοκινητάκια και άλλα οχήματα πολλά 

Αλλά πιο πολύ απολάμβανε την βόλτα με την μαμά. 

Ένα απόγευμα βγήκαν στην παιδική χαρά 

Να παίξει παρέα με τα υπόλοιπα παιδιά. 

Του άρεσε να κάνει κούνια και να σηκώνεται ψηλά 

Να προσγειώνετε στην άμμο και να παίζει με τα σκαφτικά. 

Εκείνη την μέρα όμως, για καλή του τύχη, δεν υπήρχαν αλλά παιδιά εκεί 

Έτσι άρχισε να σκάβει μόνος στην άμμο μέχρι νερό να βρει. 

Ήθελε να φτιάξει ένα κάστρο με μια γέφυρα που να περνάει πάνω απτό νερό, 

Όμως καθώς έσκαβε βρήκε θαμμένο ένα περίεργο αβγό. 

Τέτοιο αβγό δεν είχε ξαναδεί ποτέ δεν έμοιαζε αληθινό. 

Σκέφτηκε <<Μάλλον θα ανήκει σε κάποιο εξωτικό πτηνό>>. 

Το έβαλε στο κουβαδάκι του προσεκτικά

Δεν ήθελε να γίνει ομελέτα μέχρι να το δείξει στην μαμά. 

Την ώρα όμως που πλησίαζε την μαμά του

Δύο παιδάκια έτρεξαν κοντά του. 

Χάρηκε τόσο που βρήκε παρέα και παράτησε το κουβαδάκι με το αβγό δίπλα στην μαμά 

και έτρεξε να κάνει τσουλήθρα μαζί με τα παιδιά. 

Έτσι όταν γυρίσανε πίσω στο σπίτι, πήρανε και το αβγουλάκι μαζί 

Που ήταν σχεδόν έτοιμο, από λεπτό σε λεπτό να εκκολαφθεί. 

Ο Φώτης αφού έφαγε και έκανε μπανάκι, 

πήρε την πιπίλα του και ξάπλωσε για  να του διαβάσει η μαμά ένα παραμυθάκι. 

Μα την ώρα που πήγαινε γλυκά να απόκοιμηθεί, 

ακούστηκε ένα κλάμα, σαν από μωρό, κάπου κοντά εκεί. 

Ο Φώτης έβγαλε την πιπίλα από το στόμα και είπε <<Δεν ήμουν εγώ, 

Δεν βλέπεις πως μεγάλωσα δεν είμαι πια μωρό. 

<<Μήπως είναι κάποιο γατάκι>>, Αναρωτήθηκε η μαμά, 

και βγήκε έξω στην αυλή για να ακούσει πιο καθαρά. 

Ο Φώτης όμως ακολούθησε τον ήχο, που τον οδήγησε στο κουτί με τα παιχνίδια που είχε στην αυλή 

και εκεί βρήκε το κουβαδάκι του το πορτοκαλί. 

Το περίεργο αβγό που είχε βρει το απόγευμα στο παρκάκι, 

είχε σπάσει και από μέσα είχε βγει ένα…. Δεινοσαυράκι!!!!! 

Ναι καλά διαβάσατε, ήταν αληθινό!!! 

Ο Φώτης με το σκάψιμο του, είχε ανακαλύψει ένα πέρασμα μαγικό. 

Το πέρασμα οδηγούσε σε μια άλλη εποχή 

Τότε που ζούσαν οι Δεινόσαυροι, την Ιουρασική. 

Ο Φώτης που είχε στους δεινόσαυρους μεγάλη λατρεία, 

το βρήκε αυτό σαν την τέλεια ευκαιρία. 

<<Θα έχω έναν δεινόσαυρο όλο δικό μου να παίζουμε μαζί, 

Θα πηγαίνουμε βόλτες και θα κάνω και τσουλήθρα στην ουρά του την στριφογυριστή. >>, 

Σκέφτηκε και φώναξε την μαμά να έρθει να το δει. 

Η μαμά μόλις το είδε, έμεινε με το στόμα ανοιχτό 

Με την τσιρίδα της ακούστηκε σε όλο το χωριό. 

<<Δεν ξέρω αν μπορούμε να τον κρατήσουμε εδώ>>. 

Είπε, και αφού συνήλθε από το σοκ, πήγε στην κουζίνα να του φέρει λίγο νερό και φαγητό. 

Το δεινοσαυράκι όμως συνέχιζε να κλαίει δυνατά.  

Έτσι όπως πήγαινε, θα ξυπνούσε όλη την γειτονιά. 

<<Το βρήκα!>>, είπε ο Φώτης με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

<<Να του διαβάσουμε ένα παραμύθι και έτσι σαν εμένα θα κοιμηθεί γλυκά >>

Η μαμά άρχισε να διαβάζει το ένα παραμύθι μετά το άλλο, μήπως και το ηρεμήσει. 

Όμως το δεινοσαυράκι δεν έλεγε να σταματήσει. 

Η μαμά τότε είχε μια ιδέα φαεινή 

Και έφερε το ράδιο να βάλει κλασσική μουσική. 

<<Όταν ήσουν μωρό σου έβαζα μουσική και κοιμόσουν στο λεπτό>>. 

Είπε, αλλά το δεινοσαυράκι, το κλάμα του να σταματήσει, δεν είχε σκοπό. 

Ο Φώτης δεν άντεχε να το βλέπει να κλαίει δυνατά. 

Πονούσε στα αλήθεια η καλή του η καρδιά. 

Τότε σκέφτηκε να το πάρει λίγο αγκαλιά 

όμως το δεινοσαυράκι άρχισε να κουνάει πέρα δώθε την ουρά. 

Ήταν στα αλήθεια φοβισμένο πολύ. 

Ήταν μωράκι μικρό κι αυτό, άνθρωπο δεν είχε ξαναδεί. 

Η μαμά σκέφτηκε μήπως να το βγάλουν για λίγο στην αυλή, 

μα τότε σαν να ακούστηκε να έρχεται η Πυροσβεστική. 

Το κλάμα του ηχούσε όντως σαν σειρήνα δυνατή 

και μάλλον κάποιος γείτονας τους κάλεσε, γιατί ανησυχούσε πολύ. 

Ο Φώτης όμως δεν ήθελε να το πάρουν μακριά 

γατί σκέφτηκε πως ίσως να το ψάχνει η δική του η μαμά. 

Έτσι προτού να φτάσει η πυροσβεστική εκεί, 

την πιπίλα του πήρε και την έβαλε στο στόμα απτό δεινοσαυράκι, δίχως κάτι άλλο να σκεφτεί. 

Το δεινοσαυράκι σαν άρχισε να την πιπιλά, 

κοιμήθηκε αμέσως με κουλουριασμένη την ουρά. 

Και την ώρα που άρχισε και το ροχαλητό,

η Πυροσβεστική προσπέρασε το σπίτι τους,  ευτυχώς χωρίς να τους γίνει αντιληπτό. 

Η μαμά ήρθε αμέσως στο δωμάτιο να δει τι είχε συμβεί, 

πως το κλάμα του σταμάτησε μέσα σε μια στιγμή. 

Είδε το δεινοσαυράκι με την πιπίλα του Φώτη, να κοιμάται τόσο γλυκά 

και είπε, <ήρθε η ώρα τώρα να το πάμε πίσω στην δική του την μαμά. >>

Το βάλανε μέσα στο κουβαδάκι του Φώτη για την μεταφορά 

και πήγανε στο πάρκο να βρούνε την φωλιά. 

Ήταν νύχτα, σκοτάδι και κάνεις δεν θα τους έβλεπε εκεί 

Έτσι θα ολοκλήρωναν γρήγορα αυτή την μυστική αποστολή. 

Όταν φτάσανε στο πάρκο και πήγανε στο σημείο που βρήκε ο Φώτης το αβγό, 

άκουσαν πίσω από την μεγάλη τσουλήθρα έναν βρυχηθμό. 

Ήταν η μαμά δεινοσαύρινα που είχε έρθει το μωρό της να βρει, 

 η μαμά του Φώτη μόλις την είδε και αυτή έβγαλε μια δυνατή κραυγή. 

Λίγο έλειψε να ξυπνήσει το δεινοσαυράκι ξανά 

Αλλά ευτυχώς με την πιπίλα του Φώτη έβλεπε όνειρα πολλά. 

Η μαμά Δεινοσαυρίνα όμως δεν ήταν καθόλου τρομακτική. 

Ίσα ίσα χάρηκε που της γύρισαν πίσω το μωρό της πάρα πολύ. 

Το πήρε στην αγκαλιά της και το κράτησε απαλά 

<<Πρέπει να είναι πολύ ζεστά να κοιμάσαι μέσα στην κουλουριαστή ουρά. >>

Σκέφτηκε ο Φώτης και χάρηκε τόσο πολύ που είδε δεινόσαυρο από κοντά 

Και τους βοήθησε να γυρίσουν από το μαγικό πέρασμα, Πίσω στην εποχή τους ξανά. 

<<Μην ξεχάσεις την πιπίλα σου>>, του φώναξε η μαμά

Αλλά το μαγικό πέρασμα έκλεισε, ήταν πλέον αργά. 

<<Δεν πειράζει μαμά.>>, είπε ο Φώτης,<< δεν είμαι πλέον μωρό και δεν την θέλω πια. 

Εξάλλου μέσα στην ζεστή αγκαλιά σου, με παίρνει ο ύπνος πιο καλά. 

Θα ήταν πάντως υπέροχο αν είχες και εσύ μια μακριά ουρά, 

Να με κοιμίζεις εκεί μέσα σαν ζεστή φωλιά>>

Είπε και γέλασαν πάρα πολύ με αυτό 

Και πήραν τον δρόμο για το γυρισμό. 

Μα λίγο πριν φτάσουν στο σπίτι τους, είδαν από έξω να περιμένει αστυνομία, πυροσβεστική, τηλεόραση, πλήθος χαμός 

<Ωχ μάλλον μας είδε κάποιος γείτονας>>, είπε η μαμά, <<γιαυτό και ο πανικός >>.

<<Μα θα μας πιστέψουν άραγε αν τους πούμε για το πέρασμα το μυστικό; 

Ποιος θα μας πίστευε αν του λέγαμε ότι είδαμε έναν δεινόσαυρο αληθινό; >>

Μόλις φτάσανε εκεί, άκουσαν να λένε για τον Δεινόσαυρο που εθεάθη εκεί κοντά 

Ο γείτονας φώναξε <<Εκεί μέσα στο σπίτι τους είναι τον ακούω καθαρά>>

<<ΩΧ! Λες να ξεχάσαμε κάποιον δεινόσαυρο πίσω>> Αναρωτήθηκαν ο Φώτης και η μαμά 

Αλλά τελικά αυτό που ακουγόταν από μέσα ήταν το ροχαλητό του μπαμπά.

Ήταν τόσο δυνατό, σαν του τυραννόσαυρου Ρεξ τον βρυχηθμό

Ο μπαμπάς κοιμόταν τόσο βαριά που δεν είχε καταλάβει το παραμικρό. 

Έτσι, το μυστικό τους έμεινε κρυφό 

Και ο Φώτης από εκείνη την μέρα δεν ήτανε πια μωρό. 

Παραχώρησε την πιπίλα του στο δεινοσαυράκι,

xωρίς να φοβηθεί, ούτε ένα λεπτάκι. 

Αντιμετώπισε την κατάσταση με τόλμη και ψυχραιμία,

αντίθετα με την μαμά, που με τις τσιρίδες της, την άκουσαν μέχρι την πλατεία. 

Κι όσο για το δεινοσαυράκι το μικρό, 

Με την πιπίλα του Φώτη, κοιμότανε καλύτερα και από μωρό. 

Ο Φώτης μεγάλωσε και κοιμόταν μόνος του πια

γιατί για να αποκοιμηθεί, του έφτανε μόνο της μαμάς του η μεγάλη και ζεστή αγκαλιά.

***********'********************

Αν θέλετε κι εσείς το δικό σας παραμυθάκι με το όνομα του παιδιού σας και οποίο θέμα θέλετε, μπορείτε να κάνετε μια προπαραγγελία στέλνοντας μήνυμα στην σελίδα μας στο Facebook ή στο Instagram.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την λίστα αναμονής για τα προσωποποιημένα παραμύθια μας.

Για να διαβάσετε περισσότερα προσωποποιημένα παραμύθια πατήστε στην αντίστοιχη καρτέλα που βρίσκεται στο μενού μας.

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.