Ένα παραμυθάκι για την Θεοδώρα μου της αρέσουν τα ουράνια τόξα και οι μονόκεροι.
********************************************
Μια φορά κι έναν καιρό,
σε ένα μακρινό χωριό,
που είχε πάντα βροχερό καιρό ,
ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό.
Θεοδώρα ήταν το όνομα της το γλυκό
και είχε σπίτι παιχνίδια ένα σωρό.
Όρεξη για παιχνίδι είχε καθημερινά,
της άρεσε όμως πολύ, να βγαίνει βόλτα έξω με την μαμά.
Στο πάρκο και στην παιδική χαρά ανυπομονούσε να βρεθεί ,
μα τα σχέδια της ,πάντα, τα χαλούσε η βροχή.
Έτσι καθώς περπατούσαν στην βροχή με τις γαλότσες τις μικρές
έβλεπε λακκούβες και είχε όρεξη για σκανταλιές.
Μα σε όλο αυτό, κάτι που απολάμβανε πολύ,
ήταν το ουράνιο τόξο που έβγαινε μετά την βροχή.
<<Κοίτα μαμά πόσα χρώματα μαζεμένα.
Είναι τόσο όμορφα και ονειρεμένα.
Κόκκινο, κίτρινο, μπλε, πράσινο και πορτοκαλί
και νομίζω βλέπω και το ροζ και το βιολετί. >>
Η μαμά της Θεοδώρας της είχε πει μια φορά, πως στο τέρμα του ουράνιου τόξου υπάρχει ένας θησαυρός.
Όχι ψεύτικος, αλλά αληθινός!
Κι από τότε η Θεοδώρα, οπότε έβλεπε τα μαύρα σύννεφα του ουρανού,
τις γαλότσες έβαζε και άρχιζε το κυνήγι του θησαυρού.
Μια μέρα πήγαν νωρίς νωρίς στην παιδική χαρά
Κι άρχισε να παίζει με όλα τα παιδιά.
Όπως κάθε άλλη μέρα, έτσι και αυτή την φορά,
ο ουρανός ήταν μαύρος, με σύννεφα μεγάλα και μικρά.
Ξαφνικά άρχισε να πέφτει ψιλή ψιλή βροχή
και η Θεοδώρα έτρεξε κάτω από την τσουλήθρα για να μην βραχεί.
Τότε αντίκρισε το ουράνιο τόξο να σταματάει ακριβώς σε εκείνο το σημείο
Εκεί ακριβώς κάτω απ'την τσουλήθρα και δεν πίστευε στα μάτια της τα δύο !!!
Τα χρώματα ήταν τόσο ζωντανά!
Το πόδι της σήκωσε και πάνω στο ουράνιο τόξο άρχισε να περπατά.
Όταν έφτασε στην μέση του ουράνιου τόξου ψηλά στον ουρανό,
συνάντησε έναν μονόκερο, με πολύχρωμη χαίτη στον λαιμό.
Σαν του ουράνιου τόξου, είχε και μια μεγάλη πολύχρωμη ουρά
και μόλις την είδε άρχισε να της μιλά.
<<Συγχαρητήρια που ανακάλυψες την μυστική μας διαδρομή,
πες μου μια επιθυμία σου και θα βγει αληθινή.
Σκέψου καλά τι χρειάζεσαι πραγματικά,
όσο εγώ θα σε πάω μια βόλτα στον ουρανό ψηλά. >>
Η Θεοδώρα ενθουσιάστηκε και ανέβηκε πάνω στην πλάτη του στην στιγμή.
Απολάμβανε από ψηλά την θέα και την διαδρομή.
<<Αχ τι να ζητήσω άραγε>> σκεφτόταν σιωπηλά.
<<Μήπως να ζητήσω κι εγώ πολύχρωμα μαλλιά; >>
Καθώς πετούσαν πάνω απ'τό χωριό
Είδε το σπίτι της και της φάνηκε πάρα πολύ μικρό.
<<Το βρήκα! >>, σκέφτηκε όλο χαρά
<<Θα ζητήσω ένα τεράστιο σπίτι, με πισίνα και παιδική χαρά. >>
Μα καθώς ο μονόκερος έστριψε πίσω από ένα πολύ ψηλό βουνό,
σαν να της θύμισε λιγάκι ένα χωνάκι παγωτό.
<<Μμμ μήπως τελικά να ζητήσω ένα τεράστιο κουτί με λιχουδιές και γλυκά>>,
είπε χαϊδεύοντας απαλά την άδεια της κοιλιά.
Ο μονόκερος τότε σταμάτησε στην ταράτσα ενός εμπορικού, που ήταν στην πλατεία.
Η Θεοδώρα τότε άλλαξε γνώμη και σκέφτηκε να αλλάξει την γκαρνταρόμπα της, ήταν τώρα ευκαιρία.
<<Ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα πολλά,
ίσως και ένα φόρεμα για την καλή μου την μαμά >>.
Ο μονόκερος ρώτησε την Θεοδώρα αν αποφάσισε ποια θα ήταν η δική της η ευχή,
όμως η Θεοδώρα ήταν μπερδεμένη πολύ.
Σκέφτηκε τι θα ζητούσαν άραγε οι γονείς της, τι θα ήταν πιο σωστό.
Ο μπαμπάς σίγουρα θα ζητούσε ένα αυτοκίνητο και η μαμά ένα εισιτήριο αεροπορικό.
Ήταν δύσκολη πολύ, η απόφαση αυτή.
Έτσι ο μονόκερος της είπε να καθίσει καλά να το σκεφτεί.
Κι έτσι όπως καθόταν στην ταράτσα του εμπορικού και κοιτούσε τον ουρανό,
ένα φως ξεπρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο πυκνό.
Ήταν ο ήλιος που ξεπρόβαλε σιγά σιγά.
Και έλουζε με φως τα μακριά της τα μαλλιά.
Ο ήλιος είχε χρόνια να φανεί σε αυτό το χωριό
Γιαυτό το κλίμα εκεί ήταν πάντα μουντό και βροχερό.
Τότε με μια φωνή είπε δυνατά
<<Θέλω τον ήλιο να ξεπροβάλει, κάθε μέρα ξανά και ξανά,
Δεν θέλω ούτε παιχνίδια, ούτε αλλά υλικά αγαθά.
Θέλω να παίζω κάθε μέρα στον ήλιο, με τα άλλα τα παιδιά>>
Έτσι ο μονόκερος πραγματοποίησε αυτή της την επιθυμία.
Ο Ήλιος ξεπρόβαλε και φώτισε όλο το χωριό, από το σπίτι της μέχρι και την πλατεία.
Η παιδική χαρά γέμισε γέλια και φωνές
Λουλούδια άνθισαν σε όλες τις αυλές.
Ο ήλιος έφτιαξε την διάθεση για βόλτες και εκδρομές, σε μεγάλους και παιδιά.
Όλη μέρα χόρταιναν παιχνίδι και παγωτά.
Μπορεί να έβλεπαν που και που κανένα συννεφάκι,
όμως σίγουρα πλέον στο χωριό, ήταν καλοκαιράκι.
Ένα βράδυ η μαμά άρχισε να της λέει ένα παραμύθι για να έχει ύπνο γλυκό
και ανέφερε και πάλι το ουράνιο τόξο και τον θησαυρό
<<Μαμά>>, ρώτησε απορημένη, <<αν ποτέ ακολουθούσες το ουράνιο τόξο και έβρισκες τον θησαυρό,
Θα ήθελε να ήταν χρήματα ή κόσμημα χρυσό; >>
Η μαμά τότε χωρίς να το πολύ σκεφτεί
Της απάντησε πως θα ήθελε αγάπη σε όλη την γη.
<<Εσύ τι θα ήθελες>> ρώτησε και τον μπαμπά
<<Ακριβό αυτοκίνητο ή χρήματα πολλά;>>
Ο μπαμπάς πήρε ύφος σοβαρό και απάντησε κι αυτός χωρίς να το σκεφτεί πολύ
<< Τον έχω ήδη βρει το θησαυρό μου κι αυτός είσαι εσύ!! >>
Έτσι η Θεοδώρα χάρηκε που έκανε την καλύτερη επιλογή.
Γιατί όντως είχε τα πάντα σε αυτή την ζωή.
Η αγάπη της οικογένειας και οι φίλοι οι καλοί,
ξεπερνάνε την αξία όλων των θησαυρών που υπάρχουν στην γη.
Έτσι ο ήλιος μόνο ήταν αρκετός για να είναι ακόμη πιο ευτυχισμένη από ποτέ.
Γιατί έτσι βγαίνανε στο πάρκο πιο συχνά, για να πιει η μαμά και ο μπαμπάς καφέ.
Και αν ποτέ έβρεχε και έβγαινε ουράνιο τόξο στον ουρανό,
πήγαινε να βρει τον μονόκερο, στο μέρος το μυστικό
και απολάμβανε από ψηλά ένα χωνάκι με βανίλια παγωτό…….
***********************************
Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.
Σε περίπτωση που επιθυμείτε να αποκτήσετε το παραμύθι μας σε εικονογραφημένο εκτυπώσιμο αρχείο, μπορούμε να σας το έτοιμασουμε έναντι ενός μικρού ποσού.
Θα σας στείλουμε σε pdf αρχείο το παραμύθι, το οποίο μπορείτε να το διαβάσετε σαν e-book ή να το εκτυπώσετε σε τυπογραφείο σε ότι χαρτί επιθύμειτε με δικά σας έξοδα.
Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου