Ένα παραμυθάκι αφιερωμένο στον Χρήστο 5,5 χρονών, που του αρέσουν οι πλαστελίνες, τα Lego και φοβάται το κούρεμα.

*********************************************************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε ένα χωριό πολύ μακριά από εδώ

Ζούσε ένα παιδάκι μικρό,

Χρήστος ήταν το όνομα του το γλυκό.

Ο Χρήστος έπαιζε όλη μέρα στην αυλή,

το παιχνίδι με τα Lego του άρεσε πολύ. 

Άπτον ήλιο ζεσταινόταν και ιδρώνε το αυτί,

μα δεν ήθελε καθόλου να πάει να κουρευτεί.

Η αλήθεια είναι πως μια φορά προσπάθησε να τον κούρεψει και η μαμά,

μα έμοιαζε σαν Playmobil μετά και δεν ήθελε να τα κόψει ξανά.

Εξάλλου του άρεσαν πολύ τα μακριά του τα μαλλιά, 

γι'αυτό δεν πλησίαζε κομμωτήριο ούτε από μπροστά.

Μια μέρα ο Χρήστος πήγε με την μαμά του στο βιβλιοπωλείο,

να αγοράσουν πλαστελίνη για να πάρει στο σχολείο.

Εκεί γνώρισε ένα άλλο κοριτσάκι με τη μαμά της 

Ζωή την λέγανε και φορούσε μαντήλι στα μαλλιά της.

Οι δυό τους γίνανε φίλοι καλοί, 

όπως μαρτυρούσε το όνομα της, ήταν γεμάτη Ζωή 

Ο Χρήστος και η Ζωή θα πήγαιναν στο ίδιο σχολείο,

και θα καθόταν κι όλας στο διπλανό θρανίο.

Ο Χρήστος απολάμβανε να πηγαίνει στο σχολείο,

κάθε μέρα έπαιρνε μαζί και το αγαπημένο του βιβλίο.

Ήταν ένα παραμύθι για ένα αγόρι με μακρύ μαλλί,

που είχε καρδιά μέγαλη και αγαπούσε όλη τη γη.

Με έναν τρόπο μαγικό μοίραζε χαμόγελα πολλά,

βοηθούσε ανθρώπους και ζωάκια με την καλή του τη καρδιά.

Έτσι και ο Χρήστος,του άρεσε πάντα να βοηθάει

Και να κάνει τη μαμά του πάντα να χαμογελάει.

Μια μέρα η δασκάλα τους είπε να φτιάξουν κάτι με την πλαστελίνη για τη μαμά

Ο Χρήστος της έφτιαξε μια μεγάλη κόκκινη καρδιά.

Η πλαστελίνη ήταν η αγαπημένη του ασχολία

έτσι έφτιαξε και για τον εαυτό του έναν ιππότη με πανοπλία.

<<Είμαι ο ιππότης της καρδιάς σου>>, είπε στη μαμά

και της έκανε μια σφιχτή αγκαλιά.

<<Σήμερα παίξαμε με τη πλαστελίνη>>, είπε με χαρά,

<<Η Ζωή έφτιαξε μια πριγκίπισσα με μακριά μαλλιά.

Ο Γιάννης έφτιαξε έναν δράκο με μεγάλη ουρά

Και η Μαρία ένα κάστρο με παράθυρα ψηλά.>>

Η μαμά καληνύχτησε τον Χρήστο με ένα φιλί,

γιατί ήταν τώρα ώρα πια να κοιμηθεί.

Την επόμενη μέρα πήγε σχολείο , μα η Ζωή δεν ήταν εκεί

Και η δασκάλα τους ζήτησε μια χάρη μοναδική.

Η Ζωή είχε ένα μυστικό κρυμμένο καλά,

κάτω από το μαντήλι της δεν είχε μαλλιά.

Έτσι η δασκάλα τους είπε πως όποιος ήθελε να κόψει τα μαλλιά,

θα τα έστελναν σε ένα μέρος που φτιάχνουν περούκες για παιδιά.

Ο Χρήστος ξαφνιάστηκε δεν το είχε ξαναακούσει ποτέ αυτό,

Το σκέφτηκε λίγο και δίχως να χάσει λεπτό,

πήγε και είπε στη μαμά πως θέλει να κουρευτεί

γιατί ήθελε να γυρίσει πίσω στο σχολείο η φίλη του η Ζωή.

Πρώτος πήγε και δώρισε τα δικά του τα μαλλιά,

 το ίδιο άρχισαν να κάνουν και τα υπόλοιπα παιδιά

Ακόμη και αυτά που ήταν λίγο διστακτικά.

Η φίλη τους η Ζωή τους ευχαρίστησε μέσα από την καρδιά της

και γύρισε πίσω στο σχολείο με τα μακρυά πλέον μαλλιά της.

Ο Χρήστος και η Ζωή εγίναν οι καλύτεροι φίλοι 

παίζανε με τα Lego τους ή με την πλαστελίνη.

Ο Χρήστος είπε στη μαμά του να κάνει το ίδιο και αυτή.

Εξάλλου τα μαλλιά τους ήταν δυνατά πολύ

Και έτσι υποσχέθηκε όποτε μεγαλώσουν πάλι

Να τα δώριζει πάλι ξανά και ξανά, ξυρίζοντας το κεφάλι.

Η μαμά του ήταν πολύ περήφανη για την απόφαση αυτή

Και υποσχέθηκε πως δεν θα τον ξανακουρέψει ποτέ ξανά μοναχή

εξαλλου ο Χρήστος προτιμούσε να παίζει με τα Lego παρά με τα Playmobil, όπως ήταν γνωστό

γιαυτό η μαμά άφησε το κούρεμα για κάποιον ειδικό.

Κι έτσι γλυκά τελειώνει αυτό το παραμυθάκι

και να θυμάσαι πως αν θες και έσυ ένα κουρεματάκι

Δώρισε τα μαλλιά σου αρκεί να είναι 30 εκατοστά μακριά

και φρόντισε να είναι στεγνά και καθαρά.

Με αυτή την κίνηση θα φέρεις πίσω στα παιδιά τα χαμόγελά τους

και θα γίνεις εσύ ο ιππότης της καρδιάς τους.

 ***********************************************************

Για περισσότερες πληροφορίες για την Δωρεά μαλλιών πατήστε εδώ.  

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021