Ένα παραμύθι για την Νικολέτα 15 μηνών, που αγαπά τα παραμύθια, να τα διαβάζει, να τα ξεφυλλίζει, να διακρίνει τους ήρωες. Της αρέσουν πολύ και οι βόλτες στη φύση αλλά λατρεύει το νερό, στη θάλασσα και στα ποτάμια! Φοβάται όμως τον γιατρό.

************************************************* *****

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε μια μικρή πόλη, πολύ μακριά από εδώ, 

ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό, 

σε όλο το χωριό ήταν πολύ αγαπητό.

Νικολέτα ήταν το όνομα της 

Και απολάμβανε να πηγαίνει βόλτα μαζί με τη μαμά της.

Της άρεσε να πηγαίνει βόλτα στη θάλασσα και στην εξοχή

Και πάντα το μαγιό της έπαιρνε μαζί. 

Θάλασσα αν συναντούσε έκανε βουτιά, 

ποτάμι αν έβρισκε κολυμπούσε με τα παπιά. 

<<Νικολέτα, όχι στα βαθιά>>, της φώναζε η μαμά της

Και αυτή κρατούσε από τα γέλια τη κοιλιά της. 

Μια μέρα που βγήκαν βόλτα στην εξοχή. 

Ήθελαν να κάνουν πικ νικ αλλά τους έπιασε βροχή. 

Έγιναν μούσκεμα σαν τα παπιά 

Και την άλλη μέρα, της Νικολέτας της πονούσε η κοιλιά. 

Μα δεν ήθελε να το παραδεχτεί, 

γιατί τον γιατρό φοβόταν στα αλήθεια πολύ. 

Έτσι σαν σούπερ ήρωας το έπαιζε στην μαμά της δυνατή, 

για να μην την καταλάβει και αποκαλυφθεί. 

Όμως ήταν αδύνατον να παίξει με τον πόνο στην κοιλιά 

Κι έτσι κατάλαβε πως δεν υπήρχε ελπίδα καμιά. 

Είπε στην μαμά της την αλήθεια για τον πόνο της τον μικρό 

Και ετοιμάστηκαν και οι δύο να πάνε στον γιατρό.

Μα μόλις έφτασαν στο ιατρείο του και μπήκαν στην ρεσεψιόν, 

ο γιατρός δεν ήταν εκεί, ήτανε απών. 

Η Νικολέτα άρχισε τον χώρο να παρατηρεί, 

το μάτι της έπεσε πάνω σε κάτι που δεν είχε ξαναδεί εκεί. 

Δίπλα από τον καναπέ υπήρχε μια βιβλιοθήκη μικρή, 

γεμάτη βιβλία, παραμύθια για κάθε γούστο και παιδί. 

Πήρε ένα και άρχισε να το ξεφυλλίζει με ενθουσιασμό, 

συνέχισε το ένα μετά το άλλο, χωρίς σταματημό. 

Μόλις τα τελείωσε όλα, σήκωσε το βλέμμα της ψηλά

Η ώρα πέρασε <<Που είναι ο γιατρός μαμά; >>, 

Ρώτησε και χαϊδέψε την κοιλίτσα απαλά 

<<Ο πόνος υποχώρησε και είμαι πια καλά. >>

Μα ο Γιατρός έφτασε την κατάλληλη στιγμή, 

προτού η Νικολέτα τραπεί σε φυγή. 

Μπήκε στο εξεταστήριο μαζί με τη μαμά 

Και εκεί είδε κάτι και έμεινε με τα μάτια γουρλωτά. 

Ο τοίχος του γιατρού ήταν γεμάτος φωτογραφίες από μέρη γνωστά. 

Φύση, Θάλασσα, ποτάμια μαζί με τα παπιά. 

Φάνηκε πως η Νικολέτα με τον γιατρό είχαν σημεία κοινά  

και στους δύο άρεσε να παίζουν στο ίδιο μέρος με τα νερά. 

Έπιασαν τη συζήτηση και άρχισαν να γελάνε δυνατά, 

Η Νικολέτα έπαψε να τον φοβάται πια. 

Κατάλαβε πως ο γιατρός είναι άτομο εμπιστοσύνης και τον συμπάθησε πολύ. 

Και ευτυχώς η διάγνωση για την κοιλιά ήταν αρνητική. 

Ο Γιατρός συμβούλεψε την Νικολέτα να προσέχει τα νερά, 

Να παίζει για λίγο μόνο, μην ξανά κρυώσει η κοιλιά. 

Συνέστησε άσκηση και υγιεινή διατροφή, 

άλλον γιατρό, ποτέ να μην χρειαστεί. 

Η Νικολέτα συνέχισε να πηγαίνει στην θάλασσα για βουτιά, 

στα βράχια να ψάχνει για καβουράκια και ψάρια στα ρηχά.

Στο δάσος πήγαινε καθημερινά  και απολάμβανε τη φύση, μαζί με την μαμά

και καμιά φορά συνάντουσε εκεί και τον αγαπημένο της γιατρό να ταίζει τα παπιά.

Κι έτσι γλυκα τελειώνει αυτό το παραμυθάκι, 

Η Νικολέτα συνέχιζε να πηγαίνει δίπλα στο ποταμάκι.

Ακολούθησε τη συμβουλή του γιατρού και έγιναν φιλαράκια καλά. 

Αλλά που και που πήγαινε στο ιατρείο του, μόνο για να ξεφυλλίζει τα βιβλία του και τα περιοδικά. 

*****************************************************