Η Μυρτώ είναι τριών χρονών. Της αρέσει πάρα πολύ να διαβάζουμε παραμύθια, να ακούει παραμύθια, η φύση, τα ζώα , να παίζει με την παρέα της στο πάρκο και να χτίζει. Είναι πολύ γλυκιά και αστεία! Θέλει να μαθαίνει συνέχεια καινούρια πράγματα. Δείχνει τρομερό ενδιαφέρον. Λέει ότι θέλει να γίνει μηχανικός. Αναρωτιέται γιατί τα σπίτια μας είναι τόσο μακριά από τους παππούδες, τις γιαγιάδες , τους θείους και τις θείες της. Μένουμε σε άλλη πόλη. Η Μυρτώ έχει υπέροχο χαμόγελο και κάνει διάφορους περίεργους και αστείους δικούς της ήχους. Η Μυρτώ είναι μεγάλη μορφή! 

**************************************************************

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε ένα μακρινό χωριό,

ζούσε ένα κοριτσάκι μικρό,

που το όνομα της ήτανε Μυρτώ. 

Η Μυρτώ κάθε μέρα έπαιζε στην πλατεία με τα παιδιά 

και της άρεσε να διαβάζει βιβλία πολλά. 

Ήταν ένα κοριτσάκι σε όλους αγαπητό,

μα είχε έναν μεγάλο καημό. 

Δεν της άρεσε που το σπίτι του παππού και της γιαγιάς ήταν μακριά.

Ήθελε να παίζει μαζί τους καθημερινά. 

Στην αυλή της γιαγιάς να παίζουν κρυφτό 

και να τρώνε το νόστιμο της φαγητό. 

Έλεγε σε όλους πως όταν μεγαλώσει μηχανικός θα γίνει 

την απόσταση του δρόμου μέχρι τους παππούδες της να μικρύνει. 

Ήταν μια σκέψη σε όλους αρεστή 

Η Μυρτώ ήταν σίγουρα μεγάλη μορφή!

Μια μέρα που έπαιζε έξω στην αυλή 

Έπιασε ξαφνικά μια δυνατή βροχή. 

Ευτυχώς είχε μαζί της την καινούργια της ομπρέλα την χρωματιστή 

Που της την είχε αγοράσει η γιαγιά της από την λαϊκή. 

Η βροχή σταμάτησε και η Μυρτώ για να κλείσει την ομπρέλα πάτησε το κουμπί 

Όμως δεν ήξερε ότι η ομπρέλα αυτή ήταν μαγική. 

Ένα ουράνιο τόξο εμφανίστηκε  μπροστά 

Ήταν τεράστιο και είχε χρώματα πολλά. 

Έμοιαζε σαν γέφυρα επάνω απτό σπιτάκι το μικρό 

<<Άραγε που να οδηγεί>>, αναρωτήθηκε η Μυρτώ. 

Άρχισε να ακολουθεί τα χρώματα το ένα μετά το άλλο 

Χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε δίπλα από ένα σύννεφο μεγάλο. 

Συνέχισε να περπατάει χωρίς να φοβηθεί 

Προσπέρασε το μπλε και έφτασε στο πορτοκαλί. 

Και εκεί στο ουράνιου τόξου το τέρμα 

Είδε το σπίτι της γιαγιάς της, όχι δεν ήταν ψέμα. 

Ενθουσιάστηκε και έτρεξε στης γιαγιάς την αγκαλιά 

Η Θεία της η Αγγελική μόλις την είδε την χαιρέτησε από μακριά.

Με τους φίλους της, την Έλενα και την Νίκη βγήκε να παίξει στην γειτονιά. 

Το σκυλάκι της, η Μούμη, μόλις την είδε κουνούσε χαρούμενα την ουρά.

Κρυφτό, κυνηγητό και παιχνίδια με την μπάλα 

Στην παιδική χαρά κούνιες και τραμπάλα. 

Η Μυρτώ ήταν τόσο χαρούμενη που βρέθηκε εκεί

Η γιαγιά της η Μενεξιά, ήταν η καλύτερη γιαγιά σε όλη την γη.

 Μετά το παιχνίδι πρόσφερε σπιτική λεμονάδα σε όλα τα παιδιά 

Και ο παππούς της ο Αποστόλης κέρασε σε όλους παγωτά. 

Μα ήρθε η ώρα να γυρίσει πίσω στο χωριό 

Προτού εξαφανιστεί το ουράνιο τόξο το χρωματιστό. 

Μόλις επέστρεψε πίσω έκρυψε την ομπρέλα τη μαγική, 

γιατί αύριο θα ξανάκανε την ίδια διαδρομή.

Θα πήγαινε στην αγαπημένη θεία της, την Τσικεν, για τσάι ή χυμό 

Και πάλι με την μαγική ομπρέλα θα γυρνούσε πίσω στο χωριό. 

Έτσι η Μυρτώ περίμενε πως και πως τη βροχή, 

Το ουράνιο τόξο να βγει για να επιλέξει διαδρομή. 

Με τη μαγική ομπρέλα, τα χιλιόμετρα φαινότανε λιγοστά, 

Έτσι έβλεπε οπότε ήθελε τον παππού και την γιαγιά. 

Μια μέρα ξεκίνησε με τον μπαμπά και την μαμά να πάνε μια εκδρομή. 

Ο Μπαμπάς θα τους πήγαινε βόλτα στην εξοχή. 

Είχε και μια έκπληξη για την Μυρτώ, 

να πήγαιναν μετά στης γιαγιάς της για φαγητό. 

Όμως το αυτοκίνητο έπαθε βλάβη στα ξαφνικά 

Και βρέθηκαν αβοήθητοι στη μέση του πουθενά. 

Ήταν όντως πολύ μακριά το σπίτι της γιαγιάς και του παππού 

Και είχε τελειώσει και η μπαταρία του κινητού. 

Οι γονείς της Μυρτώς απογοητευτήκαν πολύ 

έψαχναν λύση να βρούνε για να φύγουνε από εκεί. 

Η ώρα του φαγητού πλησίαζε και ήταν πλέον αργά 

Ήδη γουργούριζε δυνατά του μπαμπά η κοιλιά. 

Ξαφνικά έπιασε βροχή δυνατή 

Και η Μυρτώ άνοιξε την ομπρέλα της τη μαγική 

Το ουράνιο τόξο εμφανίστηκε στον ουρανό 

<<Ακολουθήστε με>> είπε, <<ξέρω έναν δρόμο από εδώ. >>

Περπάτησαν όλοι μαζί προσπερνώντας τα χρώματα ένα ένα με την σειρά 

Και συνάντησαν στο τέρμα την γιαγιά να τους χαιρετά. 

Οι γονείς της έμειναν με το στόμα ανοιχτό, 

Βρήκαν αυτόν τον δρόμο τόσο διασκεδαστικό. 

Έτσι από εκείνη τη στιγμή, κοιτούσαν πάντα τις μετεωρολογικές προβλέψεις για τον καιρό 

Και επέλεγαν πάντα κι έναν διαφορετικό προορισμό. 

Πήγαιναν σε πόλεις και χώρες διαφορετικές  χωρίς σταματημό 

Στο Βροχερό Λονδίνο μείναν τον περισσότερο καιρό. 

Η Μυρτώ όσο και να απολάμβανε τα ταξίδια αυτά 

Της είχε λείψει ο παππούς και η γιαγιά. 

Έτσι μια μέρα που περίμενε την βροχή 

Άνοιξε την ομπρέλα, δεν είχε υπομονή. 

Την έσπασε και δεν δούλευε πια

Το ουράνιο τόξο δεν φάνηκε πουθενά. 

Η Μυρτώ έτρεξε στον μπαμπά της πολύ λυπημένη

Γιατί χάλασε κατά λάθος την μαγική ομπρέλα η καημένη. 

Ήθελε τόσο πολύ να πάει στον παππού και στην γιαγιά 

<<Αχ γιατί να μένουν άραγε τόσο μακριά; >>

Αναρωτήθηκε και ζήτησε από τον μπαμπά αν μπορεί να επισκευάσει την μαγική ομπρέλα 

Που είχε γίνει σαν μια παλιά τρύπια σαμπρέλα. 

Όμως ο μπαμπάς της είχε μια καλύτερη λύση από αυτή 

Να καλέσουν τους παππούδες να μείνουν στο σπίτι τους μαζί. 

Η Μυρτώ πέταξε από τη χαρά της 

Και τηλεφώνησε αμέσως στην γιαγιά της. 

Με γέλια και χαχανητά τους  προσκάλεσε εκεί 

<<Αχ Μυρτώ>>, είπε η γιαγιά, <<είσαι μεγάλη μορφή. >>

Έκλεισε το τηλέφωνο κάνοντας έναν αστείο ήχο 

Και κρέμασε την παλιά ομπρέλα στην κρεμάστρα στον τοίχο. 

Οι παππούδες φτάσανε και φέρανε και την σκυλίτσα τη Μούμη μαζί 

Έτσι όλο το καλοκαίρι παίζανε όλοι στην αυλή. 

Ένα πρωινό πήγε στην λαϊκή με την γιαγιά τη Μενεξιά

Να αγοράσουν φρούτα και λαχανικά. 

Εκεί ήταν και ο πάγκος με τις ομπρέλες τις χρωματιστές 

Αναρωτήθηκαν και οι δύο αν θα ήταν και αυτές μαγικές. 

Γέλασαν και οι δύο δυνατά και αποφάσισαν να μην αγοράσουν καμία πια. 

Στον δρόμο για τον γυρισμό τους έπιασε μια δυνατή βροχή 

να αφήσουν τις ομπρέλες δεν ήταν και πολύ καλή επιλογή. 

Γίνανε μούσκεμα από τα νύχια μέχρι την κορυφή

Και τρέξανε να μπούνε κάτω από μια σκεπή. 

Και εκεί κάτω από το σκέπαστρο το μικρό 

Ένα ουράνιο τόξο φάνηκε ξαφνικά στον ουρανό. 

Κι έτσι όπως ήταν αγκαλιασμένες σφιχτά 

Κατάλαβαν πως η απόσταση χιλιόμετρα δεν μετρά. 

Οι αναμνήσεις που αποκτούμε όταν είμαστε με την οικογένειά μας, είτε σε ήλιο είτε σε βροχή

Αξίζουν περισσότερο από όλους τους κρυμμένους θησαυρούς που βρίσκονται στη γη.

Έτσι γλυκά τελειώνει το παραμύθι αυτό 

Και αν ποτέ δεις ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό 

Ακολούθησε το μέχρι το τέλος της διαδρομής 

Τον δικό σου θησαυρό εκεί θα βρεις.

****************************************************

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021