Ένα παραμυθάκι αφιερωμένο στην Ζωή που της αρέσουν οι γοργόνες και φοβάται τις αράχνες και στον μικρό της αδερφό Ηλία.

*********************************************************

Μια φορά κι έναν καιρό

Σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ.

Ζούσε ένα κοριτσάκι με μακριά μαλλιά

Που περίμενε πως και πως να έρθει το καλοκαίρι για να πάει για βουτιά.

Όταν ήρθε η ώρα να πάνε διακοπές σε κάποιο νησί

Από την χαρά της δεν μπορούσε ούτε να κοιμηθεί.

Ζωή κλείσε το φως να κοιμηθείς,της φώναζε η μαμά της 

Μα η Ζωή ακόμη ετοίμαζε την βαλίτσα με τα πράγματα της.

Το επόμενο πρωινό ξεκίνησαν το ταξίδι τους για άγνωστο προορισμό

Η Ζωή είχε φορέσει ήδη το μαγιό

Μπαμπά φτάσαμε, ρωτούσε κάθε λίγο και λιγάκι 

Γιατί ανυπομονούσε να πάει για μπανάκι. 

Όταν φτάσανε στην θάλασσα, η Ζωή έτρεξε για βουτιά

Ο αδερφός της ο μικρός ο Ηλίας, πλατσούρησε στα ρηχά.

Ζωή έλα να δεις τι βρήκα της φώναξε από μακριά

Είναι ένα κοχύλι με χρώματα πολλά.

Η Ζωή το σήκωσε και το κοίταξε καλά καλά

Και σκέφτηκε θα φαινόταν ωραίο πάνω στα μαλλιά της τα μακριά.

Μα μόλις το έβαλε πάνω στα μαλλιά της 

Μεταμορφώθηκε σε γοργόνα με πολλά χρώματα στην ουρά της.

Ωχ πως έγινε τώρα αυτό, αναρωτήθηκε και έκανε μια βουτιά

Πάντα της άρεσε να κολυμπάει στα βαθιά.

Κολυμπώντας στον βυθό είδε ψάρια πολλά

Δελφίνια, τσιπούρες και πολύχρωμα φυτά.

Συνάντησε έναν ξιφία με μύτη μυτερή

Και είδε δύο αστακούς κόκκινους πολύ.

Μα σαν πέρασε κάτι βράχια και ένα ναυάγιο παλιό

Είδε κάτι και έμεινε με το στόμα ανοιχτό.

Ήταν ένα μέρος με γοργόνες πολλές

Που είχαν όλες τους χρωματιστές ουρές

Τότε είδε ότι το κοχύλι που φόρεσε ήταν σαν το δικό τους

Μόλις την είδαν την καλωσόρισαν αμέσως στο Σπιτικό τους.

Εκεί η βασίλισσα γοργόνα της είπε το μυστικό

Πώς όποτε θέλει να έρχεται στον βυθό

Να φοράει στα μαλλιά της το κοχύλι το μαγικό.

Μα ποτέ να μην αποκαλύψει το μυστικό

Να κρύψει καλά το κοχύλι σαν φυλαχτό.

Η Ζωή που της άρεσε τόσο πολύ να είναι γοργόνα και να κολυμπάει στα βαθιά

Αποχαιρέτισε τις γοργόνες και γύρισε πίσω στην μαμά και στον μπαμπά.

Έβγαλε το κοχύλι και μεταμορφώθηκε ξανά σε κοριτσάκι

Και έκρυψε το κοχύλι σε ένα μικρό τσαντάκι.

Έτσι κάθε μέρα η Ζωή πήγαινε για μπάνιο με το τσαντάκι το μικρό

Και ανακάλυπτε σαν γοργόνα κάθε σημείο στον ωκεανό.

Με τις άλλες γοργόνες έγινε φίλη καλή

Και τις αποχαιρετούσε όταν πήγαινε πίσω στην ακτή.

Μα ένα πρωινό ξύπνησε και το τσαντάκι της δεν ήταν πουθενά

Το κοχύλι της είχε κάνει πλέον φτερά.

Έψαξε παντού μα δεν μπόρεσε να το βρει 

Και έτσι είπε στην μαμά την ιστορία αυτή.

Η μαμά της μόλις άκουσε την ιστορία αυτή

Θυμήθηκε κάτι που της έλεγε η γιαγιά της όταν ήταν μικρή.

Γύρισαν πίσω στο σπίτι, Γρήγορα πάμε στην σοφίτα είπε η μαμά

Και η Ζωή ακολούθησε από πίσω με τα μάτια γουρλωτά.

Δεν της άρεσε καθόλου να πηγαίνει εκεί

Γιατί ήταν γεμάτη αράχνες και σκόνη πολύ.

Θα περιμένω εδώ είπε στην μαμά της 

Κοιτώντας μην πεταχτεί καμία αράχνη μπροστά της.

Η μαμά μπήκε μέσα και άρχισε να ψάχνει σε κάτι παλιά κουτιά

Η Ζωή ανυπομονώντας φώναζε βρήκες κάτι μαμά?

Μα καθώς περίμενε έξω από την πόρτα

μια αράχνη έκοβε από πάνω βόλτα.

Ααααααααα φώναξε και έτρεξε μέσα στην μαμά χωρίς να χάσει λεπτό

Και την είδε να κρατάει ένα κοχύλι χρωματιστό.

Η μαμά της είπε, πως αυτό το κοχύλι ανήκε στην γιαγιά

Που τους έλεγε πάντα ωραίες ιστορίες για γοργόνες όταν ήταν παιδιά.

Μα δεν πίστευε ποτέ ότι οι γοργόνες είναι αληθινές 

Γιατί η γιαγιά πάντα έλεγε ιστορίες φανταστικές.

Η Ζωή άκουσε τις ιστορίες από τα παιδικά χρόνια της μαμάς προσεκτικά

Έχοντας και την αράχνη στον τοίχο συντροφιά.

Η μαμά και η Ζωή κατέβηκαν κάτω να ψάξουν το άλλο κοχύλι με προσοχή

Μα δεν ήταν πουθενά ούτε στο σπίτι ούτε στην αυλή.

Και τότε είδαν τον μικρό Ηλία κάτι να κρατά 

Είχε φτιάξει μια χειροτεχνία δώρο για τη μαμά.

Ωχ όχι είπε η Ζωή,

κόλλησε το κοχύλι μου με κόλλα δυνατή.

Ο Ηλίας είχε φτιάξει ένα διακοσμητικό με κοχύλια, ξύλα και σκοινί

Μα η Ζωή έπρεπε τρόπο να το πάρει να βρει.

Ο Ηλίας δεν το έδινε πίσω γιατί του άρεσε πολύ

Έτσι η Ζωή με την μαμά πήγαν πάλι στην παραλία να ψάξουν με προσοχή.

Του φέρανε κοχύλια μεγάλα και μικρά

Μα ο Ηλίας δεν ήθελε κανένα από αυτά.

Τότε γύρισε ο μπαμπάς από το ψάρεμα, μα δεν είχε πιάσει ψάρια πολλά

Μέσα στα δίχτυα του είχε πιάσει όστρακα αρκετά

Η Ζωή βρήκε μέσα σε ένα μεγάλο όστρακο ένα μαργαριτάρι 

Ο Ηλίας το δέχτηκε και το κοχύλι της πήρε πίσω πάλι.

Έτσι χωρίς να χάσουνε λεπτό, Η μαμά και η Ζωή βάλανε το κοχύλι στα μαλλιά

Βουτιές κάνανε στον βυθό όπως η γιαγιά.

Γοργόνες γίνανε και φέρανε ψάρια πολλά.

Ο μπαμπάς έμεινε απορημένος τα ψάρια να κοιτά.

Και έτσι γλυκά τελειώνει το παραμύθακι αυτό

Και αν ποτέ συναντήσεις κάπου το κοχύλι το μαγικό

Φρόντισε να κρατήσεις καλά το μυστικό.......

*****************************************************

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021

 ανακάλυπτε