Ένα παραμυθάκι για την Αγγελική 6,5 ετών,που αγαπάει τα ζωάκια , τις πριγκίπισσες, τις κατασκευές και φοβάται το σκοτάδι. Η αδερφή της Χριστίνα 3,5 ετών λατρεύει τις νεράιδες , τα παραμύθια, τη γατούλα της και την κουκουβάγια της. Επίσης φοβάται το σκοτάδι.
Μπορείτε να το ακούσετε και να το δείτε εδώ.
*********************************************
Μια φορά κι έναν καιρό,
σε ένα κάστρο πάνω στο βουνό,
ζούσαν δύο πριγκιπισσούλες,
πολύ αγαπημένες αδερφούλες.
Η Αγγελική και η Χριστίνα, σε όλο το χωριό ήταν αγαπητές.
Κάθε μέρα έμπλεκαν σε νέες σκανταλιές.
Μια μέρα καθώς παίζανε στο κάστρο κρυφτό,
βρήκαν ένα βιβλίο πάρα πολύ παλιό.
Το βιβλίο μιλούσε για τις νεράιδες της νύχτας που ζούσαν στο δάσος και είχαν δυνάμεις μαγικές
Βοηθούσαν τους ανθρώπους με κάθε είδους κατασκευές.
Όποιος έβρισκε εμπόδιο σε δυσκολία,
λύση του δίνανε με μεγάλη ευκολία.
Η Αγγελική τότε σκέφτηκε ιδέα φοβερή.
Και πήγαν να τις ψάξουν χωρίς να χάσουνε στιγμή.
Χρειαζόταν βοήθεια να φτιάξουν μια τεράστια παιδική χαρά στου κάστρου την αυλή,
για να έρχονται να παίζουν παιδιά από όλη τη γη.
Ξεκίνησαν το επόμενο πρωινό,
πίστευαν ότι θα τις έβρισκαν πίσω από το βουνό.
Περπατούσαν ώρες στο μονοπάτι και ψάχνανε προσεκτικά,
μα έίχε αρχίσει να νυχτώνει πλέον για τα καλά.
Οι πριγκίπισσες θέλανε να γυρίσουν πίσω γιατί φοβόταν το σκοτάδι πολύ,
μα τον δρόμο δεν θυμόταν ούτε η Χριστίνα, ούτε η Αγγελική.
Μια κουκουβάγια τις είδε από ψηλά
και έριξε ένα κλαδάκι στης Χριστίνας τα μαλλιά.
<<Ει κουκουβά>>, εδώ πάνω φώναξε δυνατά.
Γύρισαν και είδαν μια κουκουβάγια με μάτια γουρλωτά.
Βλέπω και παρατηρώ τα πάντα στο δάσος αυτό
και γνωρίζω πολύ καλά το νεραιδοχωριό.
Είπε και oι πριγκίπισσες χάρηκαν πάρα πολύ,
την ακολούθησαν καθώς πέταγε από κλαδί σε κλαδί.
Ξαφνικά πίσω από ένα μεγάλο δέντρο, περιτριγυρισμένο από μανιτάρια χρωματιστά,
είδαν μια σπηλιά και τις νεράιδες να πετάνε με τα γαλάζια τους φτερά.
Χορεύαν και τραγουδούσαν μελωδικά
Μα μόλις τις είδαν κρύφτηκαν πίσω από μια τριανταφυλλιά.
Η Αγγελική έκανε ένα βήμα μπροστά και συστήθηκε με την γλυκιά της φωνή
Αυτή είναι η αδερφή μου η Χριστίνα και εγώ είμαι η Αγγελική.
Θέλουμε βοήθεια για μια κατασκευή,
που με τα μαγικά σας κόλπα μόνο θα γίνει φοβερή.
Μια παιδική χαρά ετοιμάζουμε να βάλουμε στου κάστρου την αυλή
γιατί η παλιά χάλασε και θέλει επισκευή.
<<Ο πατέρας μας, ξέρετε είναι ο Βασιλιάς>>, συνέχισε η Χριστίνα κάπως ντροπαλά
<<Και κάθε μέρα του εμφανίζεται και μια καινούργια δουλειά
Ιππασία, συνέδρια ή παρέλαση στην πλατεία
Μιλάμε για πολύ τρέξιμο, όχι αστεία!!
Πόσο ακόμα να περιμένουμε, άλλο δεν μπορούμε,
να παίξουμε με τους φίλους μας καιρό προσπαθούμε.
Μας λείπει η τσουλήθρα, η τραμπάλα και οι κούνιες
και ένα μέρος να κάνουμε κωλοτούμπες.
Έτσι σχεδιάσαμε μόνες μας την παιδική χαρά,
θα έχει και ένα ξύλινο σπιτάκι πάνω στην καρυδιά,
για να παίζουμε με τις κούκλες μας και τα κουζινικά.>>
Οι νεράιδες άκουσαν την ιστορία τους με προσοχή
και αμέσως τους ήρθε ιδέα φοβερή.
Πλησίασαν τα κορίτσια και απάντησαν τραγουδιστά,
<<θα σας βοηθήσουμε σίγουρα με την παιδική χαρά!
Μας αρέσει να βοηθάμε τους ανθρώπους σε όλες τις δουλειές
Και κυρίως σε κάθε είδους κατασκευές.
Μα για να κάνουμε εμείς τα κόλπα μας τα μαγικά,
Θα πρέπει τα φώτα όλα όταν έρθουμε να μην είναι ανοιχτά.
Δεν θέλουμε οι μεγάλοι να μας δούν,
γιατί την βοήθεια μας σίγουρα θα αρνηθούν. >>
Η Χριστίνα και η Αγγελική δέχτηκαν διστακτικά
Μα σαν σκέφτηκαν ολοκληρωμένη την παιδική χαρά
Τον φόβο τους για το σκοτάδι θα αντιμετώπιζαν χωρίς παράπονο κανένα
θα έκλειναν τα μάτια βλέποντας όνειρα παραμυθένια.
Αποχαιρέτισαν τις νεράιδες και γύρισαν πίσω στο κάστρο έχοντας την κουκουβάγια οδηγό μπροστά,
στο δωμάτιο τους τρέξανε, φωνάζοντας καληνύχτα στην μαμά και τον μπαμπά.
<<Πάλι θα ετοιμάζουν καμιά σκανταλιά>>, ψιθύρισε ο μπαμπάς στη μαμά
Και έκλεισε τα φώτα να κοιμηθούν γιατί ήτανε αργά.
Η Αγγελική και η Χριστίνα εκεί στο δωμάτιο τους το σκοτεινό,
ψιθύριζαν και στριφογυρνούσαν στο κρεβάτι τους το ζεστό.
Είχαν αγωνία και δεν μπορούσαν να κοιμηθούν καλά,
την μύτη τους δεν έβλεπαν, ήταν όλα σκοτεινά.
Η Χριστίνα δεν άντεξε και άναψε το φωτάκι,
Ήθελε να βρει το μικρό της αρκουδάκι.
Ήταν τόσο σκοτεινά και δεν μπορούσε να κοιμηθεί
Μα ακόμη και με ένα τόσο δα φωτάκι οι νεράιδες είχαν φοβηθεί.
Οι νεράιδες έφυγαν και δεν πρόλαβαν να κάνουν τα μαγικά τους
Γύρισαν γρήγορα πίσω στην σπηλιά τους.
Η Αγγελική είπε στην κουκουβάγια να τις επισκεφθεί
Να τις πει να δοκιμάσουν πάλι αύριο βράδυ από την αρχή.
Έτσι το επόμενο βράδυ όταν νύχτωσε για τα καλά
Τα κορίτσια καληνύχτισαν την μαμα και τον μπαμπά
Ξάπλωσαν στο κρεβάτι και συμφώνησαν το φως να μην ανοίξουν πάλι
Καθόλου μην κουνήσουν από το μαξιλάρι το κεφάλι.
Ξαφνικά η Χριστίνα άκουσε θόρυβο στην αυλή,
<<Ωραία>>,σκέφτηκε, <<αύριο θα έχουμε έτοιμη την παιδική. >>
Μα ξαφνικά άναψε το φως στο δωματιάκι
Ήταν η μαμά που ήρθε να τις δώσει ένα φιλάκι.
<<Ωχ όχι μαμά>>,είπε η Αγγελική,
<<άναψες το φως και οι νεράιδες τρόμαξαν ακόμα πιο πολύ. >>
Η Χριστίνα είπε στην μαμά όλη την ιστορία για την παιδική χαρά
Και η μαμά υποσχέθηκε να κρατήσει τα φώτα όλα κλειστά.
Την επομένη βραδιά τα κορίτσια περίμεναν πάλι με αγωνία
Μα παρόλο που κοιμήθηκαν με απόλυτο σκοτάδι, νεράιδα δεν φάνηκε ούτε μια.
Η κουκουβάγια στάθηκε στο παράθυρο τους,ανοιγοκλείνοντας τα φτερά
και είπε πως οι νεραιδουλες έφυγαν, μάλλον πήραν τα βουνά.
Τα δύο κορίτσια απογοητευτήκαν πολύ
Τώρα θα πήγαινε πάλι πίσω η κατασκευή.
Μάλλον θα έπρεπε να βρούνε άλλη ασχολία,
Γι'αυτό και αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα στην πλατεία.
Μα σαν γύρισαν στο κάστρο τους περίμενε έκπληξη μεγάλη,
αυτή δεν ήταν σίγουρα η αυλή τους, αλλά κάποια άλλη.
Λέξη δεν έβγαινε από το στόμα τους καμία.
Έμειναν να κοιτάνε γεμάτες απορία.
Η παιδική χαρά ήταν έτοιμη, βγαλμένη μέσα απτά όνειρα τους.
Κούνιες, τσουλήθρα, πισίνα και ήταν όλα δικά τους.
Η κατασκευή με το δέντροσπιτο ήταν φανταστική
Υπήρχε ακόμη και λάμπα στην οροφή.
Τότε ο Μπαμπάς βασιλιάς πλησίασε και τις αγκάλιασε σφιχτά.
Τα κορίτσια ρώτησαν, <<Μα ποιος τα έκανε όλα αυτά.;>>
<<Η μαμά σας, μου είπε πως περιμένατε από τις νεραιδουλες να κάνουν τα μαγικά.
Μα αυτή η κατασκευή, αλήθεια ήταν δική μου δουλειά.
Συγνώμη που καθυστέρησα με ένα σωρό δουλειές.
Ευτυχώς τις τελείωσα όλες εχθές. >>
Είπε ο Μπαμπάς και oι δύο πριγκιπισσούλες τον ευχαρίστησαν με μια αγκαλιά
Και τρέξανε αμέσως στην πισίνα για βουτιά.
Στο δεντρόσπιτο θα καλούσαν τους φίλους τους αύριο το βράδυ
Θα ετοίμαζαν το πιο τέλειο πιτζάμα πάρτι.
Το σκοτάδι είχαν συνηθίσει πλέον και το φως άφησαν κλειστό,
εξάλλου εκεί έξω είχαν απ'τό φεγγάρι τον καλύτερο φωτισμό.
<<Μα που να πήγαν άραγε οι νεραιδούλες>>, αναρωτήθηκε η Αγγελική
Και στο καινούργιο της δέντροσπιτο ξάπλωσε να κοιμηθεί.
Έπρεπε να ξεκουραστούν γιατί αύριο θα είχαν ετοιμασίες για το πάρτι
Όμως σήμερα κάποιος δεν θα έκλεινε μάτι….
Όχι όχι, δεν μιλάμε για τα κορίτσια φυσικά.
Αυτές οι δύο κοιμήθηκαν πάρα πολύ καλά.
Οι νεραιδούλες περίμεναν τα κορίτσια να κοιμηθούν
Να βγούνε από την κρυψώνα τους για να εμφανιστούν.
Δεν είχαν φύγει μακριά, έμεναν πλέον στο κάστρο και αυτές
Στην μεγάλη βιβλιοθήκη του Βασιλιά, ανάμεσα από τα βιβλία και τις περγαμηνές.
Θα αναρωτιεστε τώρα πως έγινε αυτό;
Κρατήστε καλά αυτό το μυστικό......
Ο Βασιλιάς συνάντησε τις νεράιδες τυχαία προχθές στα σκοτεινά,
την ώρα που πήγαινε στην κουζίνα για να φάει στα κρυφά.
Οι Νεράιδες είπαν στον Βασιλιά ότι οι δύο πριγκίπισσες περίμεναν την παιδική χαρά με πολύ αγωνία
Όμως ο Βασιλιάς αντί να τελειώσει την κατασκευή πήγαινε για ξιφασκία.
Ο Βασιλιάς κατάλαβε το λάθος του και έπρεπε να τελειώσει μόνος του την κατασκευή,
γιατί τις δύο του κόρες αγαπούσε πάρα πολύ.
Οι Νεράιδες και ο Βασιλιάς συνεργάστηκαν μαζί με τεράστια επιτυχία
Και τελείωσαν στο πι και φι αυτή την δημιουργία.
Ο Βασιλιάς τις ευχαρίστησε και γίνανε φίλοι καλοί,
και προτείνε να μείνουν στην βιβλιοθήκη του κάστρου που ήταν σκοτεινή.
Και όποτε έπεφτε στο κάστρο πάρα πολύ δουλειά για τον Βασιλιά,
αναλάμβαναν οι νεράιδες και αυτός πήγαινε να παίξει με τις κόρες του στην παιδική χαρά....
*********************************************************
Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.
Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου