Η Αναστασία είναι 4 χρονών, της αρέσουν πολύ οι αγκαλίτσες, η ζωγραφική κ το πατίνι!! Επίσης πριν ένα χρόνο απέκτησε και αδελφούλη τον Χρήστο..Και  αυτό την δυσκολεύει λιιιιγο παραπάνω!!Η Αναστασία θέλει να πάει στον πύργο του Άιφελ κ στον ζωολογικό κήπο και τρελαίνεται για ότι είναι κόκκινο!

********************************************

Μια φορά κι έναν καιρό, 

σε μια πόλη πολύ μακριά από εδώ, 

ζούσε ένα κοριτσάκι γλυκό, 

που πρόσφατα απέκτησε κι έναν αδερφό.

Η Αναστασία που της άρεσε πολύ η ζωγραφική, 

ήταν με τον αδερφό της στην αρχή λίγο διστακτική. 

Φοβόταν ότι ο Χρήστος θα σκίζει όλες τις ζωγραφιές, 

μα αντίθετα γίνανε οι καλύτεροι φίλοι και ήταν όλο αγκαλιές.

Με το πατίνι της έβγαινε βόλτα στο πάρκο και στην αυλή, 

τον μικρό αδερφό της έπαιρνε καμιά φορά μαζί.

Τον κόκκινο μπερέ της στο κεφάλι φορούσε καθημερινά, 

στο Παρίσι ονειρευόταν να πάει και να μάθει Γαλλικά.

Μια μέρα βροχερή, που ήταν στο δωμάτιο της, 

κάτι σκέφτηκε και έβγαλε το μπλοκ της.

Ζωγράφισε τον Πύργο του Άιφελ πολύ προσεκτικά, 

ο Χρήστος από δίπλα της παρατηρούσε σιωπηλά.

Τελείωσε με τον Πύργο που φαινόταν σαν αληθινός, 

Όμως δεν μπορούσε να βρει την κόκκινη μπογιά της και την έπιασε πανικός.

Το κόκκινο χρώμα της άρεσε πάρα πολύ, 

μα που να είχε τώρα, η μπογιά, εξαφανιστεί; 

Έψαξε από εδώ, έψαξε από εκεί, δεν ήταν πουθενά, 

έτσι σκέφτηκε να ψάξει στο γραφείο του μπαμπά.

Έπρεπε να τελειώσει τη σημαία της Γαλλίας που έχει κόκκινο στο πλάι

Και άρχισε αμέσως τα συρτάρια ένα ένα να κοιτάει.

Ξαφνικά στο τελευταίο συρτάρι βρήκε μια πένα παλιά 

Και σε ένα κουτάκι μέσα μελάνια με χρώματα πολλά.

Πήρε το κόκκινο και έτρεξε στο δωμάτιο της να ολοκληρώσει τη ζωγραφιά, 

μα μόλις μπήκε μέσα, έμεινε με τα μάτια γουρλωτά.

Ο Χρήστος είχε ζωγραφίσει ένα πατίνι, στον Πύργο του Άιφελ τη κορυφή, 

 η ζωγραφιά της είχε τώρα πλέον τελείως καταστραφεί.

Με τη παλιά πένα άρχισε να διορθώνει τη ζωγραφιά, 

<<Αχ αυτός ο αδερφός μου>>, είπε, <<έκανε σκανταλιά!>>

Μα ξαφνικά έξω έπεσε ένας κεραυνός, 

και ακούστηκε ένας θόρυβος πολύ δυνατός.

Η Αναστασία και ο Χρήστος έκλεισαν τα μάτια μέχρι να τελιώσει το μπουμπουνητό 

και τοτέ έγινε κάτι...... μαγικό!!!!

Τα παιδιά άνοιξαν τα μάτια τους και κοίταξαν καλά καλά.

Ήταν πλέον στο Παρίσι, ακριβώς όπως στης Αναστασίας τη ζωγραφία!

Ο Πύργος του Άιφελ δίπλα τους, έφτανε ως τον ουράνο. 

Τα δυο αδέρφια είδαν το ασανσέρ και δεν έχασαν λεπτό.

Ανέβηκαν στου πύργου του Άιφελ τη κορυφή, 

η θέα από εκεί ψηλά ήταν φανταστική!

Η Αναστασία μαγεύτηκε από το υπέροχο τοπίο

Πέρασε από δίπλα τους μια κυρία<< Bonjour>>, είπαν και οι δύο.

Κατέβηκαν γελώντας του Άιφελ ένα ένα τα σκαλιά, 

μα ήταν τελικά πάαααρα πολλά!

Για την ακρίβεια 1652 σκαλοπάτια από τη κορυφή, 

μα αξίζει να τα κατέβεις, γιατί η θέα είναι φοβερή.

Μόλις κατέβηκαν βρήκαν το πατίνι τους εκεί, 

<<Ανέβα>>, είπε η Αναστασία, <<ετοιμάσου για εκδρομή.>>

Διέσχισαν τον Κήπο του Κεραμεικού (Hardin des Tuileries) και έκαναν στάση στη παιδική χαρά, 

εκεί συνάντησαν πάρα πολλά παιδιά.

<<Je m'appelle Anastasia>>, συστήθηκε με χαρά, 

Και όλοι θαύμασαν τον κόκκινο μπερέ που είχε στα μαλλιά.

<<Αυτός είναι ο αδερφός μου ο Χρήστος>>, του έκανε νόημα, <<έλα να συστηθείς>>

είπε αλλά δεν την κατάλαβε κανείς.

<<Mon frère Christos>>, είπε ξανά, 

κάνοντας τον μικρό της αδερφό μια μεγάλη αγκαλιά.

Αφού έπαιξαν στο πάρκο με τα παιδιά

κανόντας εξάσκηση και λίγο τα γαλλικά.

<<Au revoir>> , χαιρέτισαν και ανέβηκαν στο πατίνι να συνεχίσουν τη διαδρομή, 

μια στάση στο μουσείο του Λούβρου εκεί κοντά θα ήταν ιδανική.

Μπήκαν μέσα στο μουσείο, η ξενάγηση ξεκινά. 

Είδαν την Μόνα Λίζα και αγάλματα Ελληνικά.

Εντυπωσιάστηκαν από όλα τα εκθέματα, κυρίως τα Αιγυπτιακά.

Μούμιες, παπύρους, αγάλματα του Φαραώ βασιλιά.

Μέσα από τη γυάλινη πυραμίδα βγήκαν και σταμάτησαν για φαγητό

Μα πού αλλού, στο λόφο του Τροκαντερό.

Έφαγαν μια κρέπα με θέα τον Πύργο του Άιφελ, ακούγοντας μουσική

από ένα φεστιβάλ που βρισκότανε εκεί.

Επόμενη στάση κάνανε στο Ζωολογικό κήπο του Παρισιού, 

Αχ πόσο ήθελε η Αναστασία να δει απο κοντά μια μαιμού.

Εκεί είδαν πολλά ζωάκια που ποτέ τους δεν είχαν ξαναδεί,

εντύπωση τους έκανε η τίγρη η αφρικανική.

Ξαφνικά, άκουσαν τις καμπάνες από την Παναγία των Παρισίων να χτυπάνε δυνατά

Και σκέφτηκαν να πάνε σε ένα μέρος που αρέσει σε όλα τα παιδιά.

Πέρασαν δίπλα από τον Σηκουάνα και χαιρέτισαν ένα κρουαζιερόπλοιο που περνούσε από εκεί

Και με το τρένο φτάσανε στης Disneyland την αυλή.

Δεν πίστευαν στα μάτια τους, ήταν όλα μαγικά. 

Ανέβηκαν στο στριφογυριστό τρενάκι και πήραν και αναμνηστικά.

Είδαν τη παρέλαση του Μίκυ Μαους και ανέβηκαν στο καράβι του πειρατή

Μα όταν βγήκαν, το πατίνι τους δεν ήταν πλέον εκεί!

Δεν είχαν όμως άλλη λύση, έπρεπε να φύγουν από εκεί, 

Να βρούνε έναν άλλο τρόπο για να πάρουν την επιστροφή.

Με λεωφορείο γύρισαν πίσω στη πόλη ξανά, 

που τους άφησε δίπλα από της Μονμάρτης τα σκαλιά.

Η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς (Σακρε Κερ /Sacre Coeur) στη κορυφή του λόφου, φάνταζε επιβλητική,

τόσο ψηλή εκκλησία, ποτέ τους δεν είχαν ξαναδεί.

Αποφάσισαν να ανέβουν τα 300 σκαλοπάτια για να δούνε τη θέα από ψηλά, 

μα καθώς ανέβαιναν η Αναστασία θαύμασε ενός ζωγράφου, τη ζωγραφιά.

Αποτύπωνε στο χαρτί την εκκλησία, σαν να ήταν αληθινή, 

κρατώντας μια πένα που της ήταν γνώριμη πολύ.

Η Αναστασία αμέσως την αναγνώρισε και έμεινε με το στόμα ανοιχτό. 

Έτσι ζήτησε από τον ζωγράφο να τους κάνει το πορτρέτο και των δυό.

Ο Ζωγράφος άρχισε να τους ζωγραφίζει πολύ προσεκτικά, 

πήρε κόκκινο μελάνι να ζωγραφίσει τον μπερέ της Αναστασίας πάνω στα μακριά της τα μαλλιά.

Και τότε ξαφνικά, χτύπησαν οι καμπάνες της Ιερής Καρδιάς

και βρέθηκαν μαγικά πίσω στην αγκαλιά της μαμάς.

<<Που είσασταν εσείς οι δύο >>, ρώτησε γελώντας η μαμά

<<μήπως σκαρώνατε πάλι, κάποια σκανταλιά; >>

Η Αναστασία και ο Χρήστος χασμουρήθηκαν γιατί είχαν νυστάξει από το ταξίδι αυτό, 

<<Bonne nuit  μαμά , τα λέμε στο πρωινό>>, είπαν με μια φωνή και οι δυό.

Πήγαν ξάπλωσαν και κοιμήθηκαν στο λεπτό, 

ήταν όνειρο όλο αυτό ή μήπως αληθινό; 

Η μαμά τους ξύπνησε το πρωί με πολλές αγκαλιές 

και τους είχε φτιάξει κρέπες ζεστές ζεστές.

Η Αναστασία και ο Χρήστος φάγανε μέχρι και τη τελευταία μπουκιά 

και είδαν τη μαμά τους να κρατάει μια ζωγραφιά.

Ήταν το πορτρέτο τους από εκείνον τον ζωγράφο που συνάντησαν τυχαία στο ταξίδι το χθεσινό, 

είχε πάνω την υπογραφή του, Leonardo Da Vinci ... και η μαμά είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό......

<<Αu revoir μάμα>>, φώναξαν και έτρεξαν στην αυλή

και έτσι με πολλά ερωτηματικά..... τελειώνει η ιστορία αυτή. 

********************************************************

Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ. 

Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021