Μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα ξημέρωσε και η γνωστή παρέα βρισκόταν ήδη στο γήπεδο για προπόνηση. Εκεί, πιστοί στο καθημερινό ραντεβού τους, με μια μπάλα ποδοσφαίρου, να τρέχουν ασταμάτητα μέχρι να ακουστεί το πρώτο γκολ. Ο μεγάλος αγώνας πλησίαζε και η παρέα είχε πολύ αγωνία γιατί η αντίπαλη ομάδα μετρούσε πολλές νίκες.
<<Τα λέμε αύριο πάλι
παιδιά>>, είπε ο Αντώνης φεύγοντας μαζί με τον κολλητό του φίλο, τον Γιώργο.
Ο Αντώνης και ο Γιώργος ήταν φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, όλη μέρα παίζανε και μιλούσανε για το ποδόσφαιρο, ονειρεύοντας ότι κάποια μέρα θα γίνουν διάσημοι ποδοσφαιριστές. Από μικρά παιδιά έβγαιναν στην αλάνα της γειτονιάς όλη μέρα με μια μπάλα, σκορπίζοντας γέλια σε όλη την γειτονιά, και φυσικά καταστρέφοντας πολλά λουλούδια στις γύρω αυλές ειδικά εκείνου του παππού που έμενε δίπλα στην αλάνα.
-Παλιόπαιδα, τους φώναζε
κυνηγώντας τα με την μαγκούρα του, μου χαλάσατε τους πανσέδες και τα τριαντάφυλλα!
Όσο φώναζε ο παππούς, άλλο τόσο αυτοί τον προκαλούσαν. Τον φώναζαν μαγκούφη και γκρινιάρη. Παρόλο τις φωνές του παππού τα δύο αγόρια κατάφερναν να τελειώσουν την προπόνηση τους. Ο Γιώργος έπαιζε στο τέρμα και ο Αντώνης στην επίθεση. Ήταν πολύ γρήγορος και δυνατός, δεν υπήρχε περίπτωση να μην βάλει γκολ. Αυτό οφείλονταν στο αμέτρητο κυνηγητό και παιχνίδι που έπαιζε με τον πατέρα του καθώς και στο γεγονός ότι έπαιζε πάντα με την τυχερή του μπάλα.Σε κάθε αγώνα η τυχερή του μπάλα έφερνε το πολυπόθητο γκολ, αλλά δυστυχώς πάντα στο τελευταίο λεπτό η αντίπαλη ομάδα νικούσε.
Φέτος το καλοκαίρι, ο Αντώνης ήταν έτοιμος για την μεγάλη νίκη. Ήταν έτοιμος να σκοράρει και να κερδίσει η ομάδα του τον αγώνα. Κι αυτό γιατί σε αυτόν τον αγώνα θα παρευρίσκονταν δύο άτομα από την Σχολή ποδόσφαιρου και θα έδιναν υποτροφία στους καλύτερους ποδοσφαιριστές, για να μπορέσουν να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα!!!
Η μέρα του αγώνα πλησίαζε και όλοι ήταν έτοιμοι. Γύρισαν στο σπίτι τους νωρίς εκείνη την μέρα για να είναι ξεκούραστοι.Ο Αντώνης προσπέρασε τους γονείς και πήγε κατευθείαν στο δωμάτιο του. Ο πατέρας του, τον πλησίασε και του είπε
- Όλα θα πάνε καλά μικρέ, πιστεύω πολύ σε εσένα.
-Αν δεν κερδίσουμε; ρώτησε
ο Αντώνης. Θέλω τόσο πολύ αυτή την υποτροφία.
-Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά! Είπε ο πατέρας του χαμογελαστά. Θα παίξεις, θα ευχαριστηθείς τον αγώνα και
θα κεράσεις και το φαγητό όπως υποσχέθηκες. Γέλασαν και έτσι ο Αντώνης πήγε για
ύπνο.
Έφτασε η μεγάλη μέρα, όλοι η οικογένεια πήρε ένα πλούσιο πρωινό και ο Αντώνης έφυγε κρατώντας την τυχερή του μπάλα. Η μικρή του αδερφή η Ειρήνη, του φώναξε
-Θα τα πούμε στο γήπεδο!!
-Δώσε πάσα, φώναξε και κλώτσησε
την μπάλα δυνατά.
-Ωχ όχι!!! Η μπάλα έσπασε
το παράθυρο της σοφίτας του μαγκούφη παππού, αναφώνησε ο Γιώργος.
-Έλα πάμε να την πάρουμε πίσω, είπε αποφασισμένος ο Αντώνης. Είναι η τυχερή μου μπάλα δεν μπορώ να παίξω χωρίς αυτή.
Τα δύο αγόρια δεν είχαν άλλη λύση, έπρεπε να χτυπήσουν το κουδούνι για να την ζητήσουν πίσω.Έφτασαν δειλά δειλά στην πόρτα του μαγκούφη παππού, κοίταξαν ο ένας τον άλλο
-Χτυπά εσύ, είπε ο
Γιώργος
-όχι εσύ, είπε ο Αντώνης!
-Μαζί, είπαν ταυτόχρονα
και γέλασαν δυνατά.
Τότε ακουστήκαν τα βήματα
του παππού και η πόρτα άνοιξε. Μπροστά τους βρισκόταν ένας παππούς αλλά όχι
έτσι όπως τον φανταζόντουσαν. Φαινόταν ήρεμος και ταλαιπωρημένος, ίσως και πολύ
κουρασμένος.
-Τι θα θέλατε, ρώτησε σιγανά με μια σπίθα χαράς στα γέρικα μάτια του.
-Θα σας πληρώσουμε την
ζημιά μην ανησυχείτε, είπε ο Γιώργος.
-Περάστε μέσα είπε ο
παππούς,αλλά θα πρέπει να ανέβετε μόνοι σας να την πάρετε γιατί εγώ δεν μπορώ να ανέβω τα σκαλοπάτια. Εσείς δεν είστε που μου χαλάτε και τα λουλούδια; Κανονικά δεν θα έπρεπε να σας την δώσω, μουρμούρισε ο παππούς κλείνοντας την
πόρτα.
-Σας ζητούμε συγνώμη, είπε
ο Γιώργος δεν το θέλαμε. Τι μπορούμε να κάνουμε για να μας συγχωρήσετε;
-Να θα μπορούσατε να μου φυτέψετε
αυτά εδώ τα λουλούδια, είμαι γέρος πια και δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου. Θα ήθελα
να έχω λίγα λουλούδια στην αυλή μου ξανά. Ορίστε εδώ είναι τα εργαλεία μου.
-Μα πρέπει να πάρουμε την
μπάλα και να φύγουμε γρήγορα, είπε ο Αντώνης, σε λίγο αρχίζει ένας πολύ
σημαντικός αγώνας της ομάδας μας!
Ο παππούς με ένα βλέμμα
απογοήτευσης τους έδειξε με νόημα πως να πάνε στην σοφίτα.
-Θα ανέβω εγώ, είπε ο
Αντώνης, ανεβαίνοντας γρήγορα τα σκαλοπάτια.
Έφτασε στην πόρτα της Σοφίτας.
-Ωχ όχι είναι πολύ
σκοτεινά δεν βλέπω τίποτα εδώ, σκέφτηκε και έκανε ένα βήμα πίσω.
Η αλήθεια είναι πως
φοβόταν πολύ το σκοτάδι, αλλά ήθελε τόσο πολύ αυτή τη μπάλα. Και δεν ήθελε να
μείνει ούτε ένα λεπτό παραπάνω στο σπίτι του παππού.
Ουφφ, σκέφτηκε, θα μπω μέσα, είναι απλά ένα σκοτεινό δωμάτιο. Δε είναι τρομακτικό. Σίγουρα θα είναι άδειο! Μόνο
σκόνη θα έχει, ίσως και καμιά αραχνούλα. Πρέπει να μπω, είπε, και αποφάσισε ότι
είναι ώρα να ξεπεράσει την φοβία του για το σκοτάδι!
Πήρε φορά και μπήκε φουριόζος στη σοφίτα, ήταν πολύ σκοτεινά και όντως είχε πολύ σκόνη. Πήγε προς το σπασμένο παράθυρο και το άνοιξε για να μπει φως. Τότε έμεινε με το στόμα ανοιχτό!!!
-Τι είναι όλα αυτά είπε, αντικρίζοντας έναν σωρό από κύπελλα, μπάλες, φανέλες, μετάλλιά, αυτόγραφα. Τόσες πολλές μπάλες που δυσκολεύτηκε να βρει την δική του. Τότε είδε μια φωτογραφία στον τοίχο, από μια ποδοσφαιρική ομάδα και εκεί ανάμεσα ήταν και ο μαγκούφης παππούς!!! Κι όμως δεν ήταν καθόλου μαγκούφης, αλλά πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος. Και τότε είδε το όνομα του γραμμένο σε ένα παλιό και ξεθωριασμένο αυτόγραφο.
-Είναι ο Αλέξης Παπασταύρου!!!
Φώναξε δυνατά με ενθουσιασμό, μη μπορώντας να πιστέψει ότι τόσο καιρό έμενε
δίπλα στο ίνδαλμα του!!
Ο προπονητής τους, τους
είχε μιλήσει πολλές φορές γιαυτόν, ήταν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της
εποχής του. Μάλιστα, τους είχε μάθει πολλές κινήσεις και κόλπα του.
-Μα πως γίνεται τώρα να
είναι τόσο μόνος, κοίτα πόσα άτομα είναι γύρω του στις φωτογραφίες. Αναρωτήθηκε
και κατέβηκε κάτω βιαστικά.
-Έλα πάμε αργήσαμε, είπε
ο Γιώργος κάνοντάς του νόημα να φύγουν γρήγορα από εκεί.
-Μισό λεπτό, του λέει ο
Αντώνης, νομίζω ότι πρέπει να καθίσουμε
και να φυτέψουμε αυτά εδώ τα λουλούδια. Είπε και του έκλεισε το μάτι.
Ο παππούς χαμογελώντας
του είπε, τώρα έμαθες το μυστικό μου έτσι δεν είναι;
Τα δύο παιδιά κάθισαν με τον παππού, και άκουσαν πολλές συναρπαστικές ιστορίες από τα νιάτα του, όταν ήταν αστέρας στο ποδόσφαιρο με πολλές νίκες. Ο παππούς μοιράστηκε μαζί τους και αρκετά κόλπα αφήνοντας τα παιδιά με το στόμα ανοιχτό σε κάθε του πρόταση.Στην συνέχεια βγήκαν στην αυλή και άρχισαν να φυτεύουν με μεγάλη χαρά τα όμορφα λουλούδια.Ο παππούς βγήκε έξω και τους πρόσφερε λεμονάδα και μπισκότα.
-Μα γιατί κρατούσατε
τέτοιο μυστικό, ρώτησε ο Γιώργος. Είμαι σίγουρος ότι όλη η παρέα μας θα
ενθουσιαστεί μόλις το μάθει. Ξέρετε κάποια μέρα θέλουμε να παίξουμε και εμείς επαγγελματικά.
Αν και χάσαμε σήμερα μια ευκαιρία να πάρουμε την υποτροφία, είπε λυπημένος.
-Είμαι σίγουρος ότι
κάποια μέρα θα γίνει και αυτό, εφόσον τώρα αρχίσατε να στοχεύετε και τα παράθυρα
εκτός απτά λουλούδια μου, είπε ο παππούς και γέλασαν όλοι.
Ο Αντώνης και ο Γιώργος
ευχαρίστησαν τον παππού και τον αποχαιρέτησαν. Έτρεξαν όσο πιο γρήγορα
μπορούσαν στο γήπεδο. Αλλά ήταν ήδη αργά, ο αγώνας είχε τελειώσει και η αντίπαλη
ομάδα είχε νικήσει. Η επιτροπή είχε επιλέξει ήδη τα άτομα για την υποτροφία και ο Αντώνης και ο Γιώργος δεν ήταν στους επιλαχόντες.
-Που είστε εσείς οι δύο, φώναξε ο προπονητής, σας ψάχνουμε όλη μέρα ανησυχήσαμε. Δυστυχώς χωρίς εσάς χάσαμε τον αγώνα, αλλά δεν πειράζει χαίρομαι που είστε καλά. Ο πατέρας του Αντώνη πλησίασε και τον αγκάλιασε γιατί είχε ανησυχήσει πολύ.
-Συγνώμη που σε
απογοήτευσα μπαμπά, είπε ο Αντώνης και του διηγήθηκε τι είχε συμβεί.
-Γιε μου δεν με
απογοητεύσες. Είμαι πολύ περήφανος για σένα γιαυτην την καλή σας πράξη. Διαλέξατε να βοηθήσετε έναν ηλικιωμένο αντί να παίξετε. Σήμερα μπορεί να έχασες τον αγώνα αλλά κέρδισες κάτι
άλλο.
Είναι πολύ σημαντικό να εκτιμάς
και να σέβεσαι τους ηλικιωμένους, όπως και να αναλαμβάνεις τις ευθύνες των
πράξεων σου. Είμαι σίγουρος ότι μετά από την σημερινή μέρα, δεν θα
ξανακοροϊδέψετε κανέναν γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν την δική τους ιστορία.
-Ααα ξέχασα να σου πω, είπε γελώντας ο Αντώνης, ξεπέρασα και την φοβία μου για το σκοτάδι.
-Αυτό αξίζει ένα γεύμα,
είπε ο μπαμπάς γελώντας, έλα πάμε κερνάω εγώ πίτσα ή μπέργκερ?
-Σε ευχαριστώ πολύ μπαμπά είπε ο Αντώνης. Μμμ μάλλον πίτσα και να, αν θέλεις και εσύ έχω μια ιδέα του είπε και τα μάτια του έλαμψαν. Τι θα έλεγες να παίρναμε την πίτσα και να πηγαίναμε στο σπίτι του παππού να την μοιραστούμε; Ευκαιρία να γνωρίσεις και εσύ τον γείτονα μας!
Ο μπαμπάς του απόρησε και
είπε
-ναι φυσικά μπορούμε να
πάμε αλλά γιατί αυτό;
-Να, δεν σου κρύβω ότι στεναχωρήθηκα που είναι πάντα μόνος του. Δεν έχω δει ποτέ κανέναν να τον επισκέπτεται και στις φωτογραφίες είχε γύρω του τοσα πολλά άτομα, που να έχουν πάει άραγε όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς του;
Ο πατέρας του συγκινημένος του είπε - Φυσικά, έλα πάμε να πάρουμε τις πίτσες και θα μάθουμε.
Πέρασαν όλο το απόγευμα με τον παππού Αλέξη, απολαμβάνοντας μαζί την πίτσα και τις ιστορίες τους. Όταν Γύρισαν σπίτι ο Αντώνης είπε στον μπαμπά του ότι αυτή ήταν μια από τις καλύτερες μέρες της ζωής του και πήγε για ύπνο.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι του και αναρωτήθηκε πως θα ήταν άραγε η μέρα αν είχαν πάει στον αγώνα. Θα είχαν κερδίσει; Θα είχε πάρει την πολυπόθητη υποτροφία; Θα γινόταν ποτέ διάσημος ποδοσφαιριστής σαν τον Αλέξη;
Έκλεισε τα μάτια του και κοιμήθηκε αμέσως.
Οι μέρες περνούσαν, το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του. Ο Αντώνης δεν ξαναέπαιξε μπάλα από τότε. Εξάλλου σε λίγο καιρό θα άνοιγαν τα σχολεία και θα είχε πολύ διάβασμα.
Ένα πρωινό χτύπησε το κουδούνι, ήταν ο ταχυδρόμος, που είχε ένα μικρό δέμα για τον Αντώνη.
Το άνοιξε γρήγορα και μέσα ήταν τυχερή του μπάλα! Τη είχε ξεχάσει στην σοφίτα του παππού Αλέξη και εφόσον δεν είχε πάρει την υποτροφία δεν την αναζήτησε.
-έχει και ένα γράμμα μέσα, είπε η μαμά του Αντώνη.
-Από που είναι μαμά; ρώτησε απορημένος, άνοιξε το γρήγορα.
Η μαμά του Αντώνη το
άνοιξε προσεκτικά και άρχισε να το διαβάζει.
Αγόρι μου δεν θα το
πιστέψεις! Πήρες την υποτροφία για το ποδόσφαιρο!!
-Μα πως έγινε αυτό, Αναρωτήθηκε ο Αντώνης, αφού δεν έπαιξα στον αγώνα.
Η μαμά του διάβασε το γράμμα μέχρι το τέλος. Μέσα στην κριτική επιτροπή ήταν Υπεύθυνος ο Αλέξης Παπασταύρου!!!
"Η υποτροφία για την σχολή ποδοσφαίρου, απονέμεται στον Αντώνη, όχι μόνο για τις εξαιρετικές του
ικανότητες στο ποδόσφαιρο αλλά και για το ήθος του και τις αξίες του. Γιατί ένας
σωστός ποδοσφαιριστής πρέπει να ξέρει να βάζει γκολ όχι μόνο στο τέρμα αλλά και
στην ζωή του!" υπέγραφε ο Αλέξης Παπασταύρου
-Τελικά μπαμπά αυτή είναι
η πιο φανταστική μέρα της ζωής μου!!! Είπε ενθουσιασμένος ο Αντώνης.
Ευθύς έτρεξε και πήρε
τηλέφωνο τον καλύτερο του φίλο, ο οποίος είχε λάβει ακριβώς το ίδιο γράμμα.
Πήγαν αμέσως και ευχαρίστησαν τον παππού Αλέξη, και του έδωσαν υπόσχεση ότι θα βάλουν τα δυνατά τους να γίνουν οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές της πόλης και ότι δεν θα ξανά χαλάσουν τα λουλούδια του.
Έτσι οι δύο φίλοι είχαν όλο τον καιρό μπροστά τους, για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους, και πάντα φρόντιζαν ανάμεσα στα διαλείμματα τους από τις προπονήσεις να επισκέπτονται τον παππού Αλέξη. Όταν μάλιστα εκείνος, έπρεπε να μπει σε ένα γηροκομείο, πήγαιναν συχνά και του κρατούσαν παρέα και βοηθούσαν όλους τους ηλικιωμένους. Επίσης, με την βοήθεια του προπονητή τους, οργανώνανε συχνά φιλανθρωπικούς αγώνες για να ενισχύουν οικονομικά το γηροκομείο.
Τα χρόνια πέρασαν, ο Αντώνης ήταν πλέον ένας από τους πιο γνωστούς ποδοσφαιριστές της
Ελλάδας και είχε πάντα στο μυαλό του τα λόγια του παππού Αλέξη, εκείνο το
απόγευμα που είχαν φάει όλοι μαζί πίτσα, όταν τους είχε πει:
«Η ζωή είναι γεμάτη εμπειρίες σαν τα κομμάτια αυτής της πίτσας. Μάθε να τις μοιράζεσαι και αυτές θα πολλαπλασιαζονται. Έτσι θα είσαι πάντα χορτάτος»
Και κάπου εκεί μέσα στην δική του σοφίτα, βρίσκονταν η τυχερή του μπάλα, γιατί χωρίς αυτή δεν θα πραγματοποιουσε ποτέ το όνειρο του...
***********************
Ένα παραμύθι αφιερωμένο στον μικρό μου φίλο Αντώνη, που του αρέσει το ποδόσφαιρο και φοβάται το σκοτάδι.
Μην ξεχάσετε να κάνετε εγγραφή στο κανάλι του Παραμυθόσαυρου εδώ.
Πνευματικά Δικαιώματα Εμμανουέλα Θεοχαροπούλου ©2021


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου